XKR Power Start

Gisteren was het dan zover. Onder een staalheldere blauwe hemel, aangename temperaturen, en zachte wind was het een leuk weerzien met tal van bekende gezichten!
Goeie omstandigheden om toptijden neer te zetten. Alhoewel er langs de Stervijver, ter hoogte van het strand een felle wind woei die de HR nog wat extra hoger liet lopen.
Zowel de 10 als de 5K leverden mooie podia op.
Spannend was het niet, want daarvoor waren de toppers veel te sterk.
Pieterjan Penne (10K) en Wouter Monchy (5K) wonnen hun wedstrijd.
Bij de vrouwen waren Eva Kennis op de lange en Mieke Suys op de korte afstand de besten.
Een eervolle vermelding voor elkeen die de aankomst bereikten!

Voor vele tri-atleten die het zomerseizoen voorbereiden was dit een welgekomen test om hun conditiepeil te meten .. en vast te stellen dat er nog werk is in (aan) de winkel.

De uitslagen vind je hier

En voor Kristel haar eerste selectie leuke foto’s moet je hier doorklikken

Hierbij ook een link naar de site van de persfotograaf van dienst …

XKR Kids run for fun

Ook onze jeugd kwam aan zijn tellen hé

Nogmaals bedankt aan alle deelnemers, helpers en mede-organisatoren!
Spreekwoordelijk dan: “Kona, here we come!”
X’-tian

Een beetje laat, maar zeker de moeite waard. Verleden jaar moest sterke Glenn nog de ironman van Nice aan zich laten voorbij gaan en was hij zelfs heel erg ziek. Al zijn witte bloedcellen waren foetsie en dusook zijn weerstand. Het probleem werd opgelost en Glen kwam sterker dan ooit terug. Vooral zijn fietstijd ( 2 minuutjes trager dan Bullen ) is enorm. Glenn gaat dit jaar mee op epic, dus ik weet al wie er op kop gaat rijden

Verslag IM Hawaii:
27 september in Kona toegekomen om een kleine 2 weken te aclimatiseren aan de gevreesde warmte en het tijdsverschil van 12 u t.o.v. België.
De eerste week werden er nog wat pittige trainingen gedaan en vooral het wedstrijd parcours bekeken.
De laatste dagen voor de wedstrijd bestonden voornamenlijk uit rusten en zeer rustge trainingen.

7 okt werden de fietsen en loopschoenen ter controle naar de start gebracht. De spanning begon al toe te nemen en omstreeks 20 u was het tijd om onder de wol te kruipen.
8 okt om 3 u 30 ging de wekker en moesten we na een stevig ontbijt richting de start gaan . Hier werden onze nummers op de armen gedrukt en kregen we de gelegenheid om ons drinkbussen en sportgels op de fiets te monteren.
Omstreeks 6 u 30 ging het startschot van de 100-tal pro atleten waarvan maar de helft de finish zou halen.
Na de pro atleten konden de 1900 age-groupers te water om een startpositie in het water te kiezen, als mindere zwemmer leg ik me bewust wat meer aan de zijkant om niet te veel geduw of getrek te ondergaan bij de start.
Precies 7 u ging het startschot voor de age-groupers af en ik voelde me zeker op het gemak, beetje bij beetje begon ik me in te voegen bij de snellere zwemmers en ik kon hun tempo redelijk bij houden. Na een 1000 m kreeg ik wat zout water van de Pacific Ocean in men brilletje wat een beetje irriteerde maar stoppen was geen optie , ik zou dan door de anderen overzwommen worden. Ondanks de dolfijnen ons gezelschap kwamen houden konden we er geen voordeel uit halen. Na 3900 m kwam ik aan wal en zag ik voor mijn doen een bijzonder goede tijd op de crono staan 1u07 wat integenstelling tot vele anderen een aantal seconden sneller was dan in zwitserland meestal doen ze hier een 5 tot 10 min trager dan op andere wedstrijden mits er niet met wetsuit gezwommen mag worden.
Eens uit het water liepen we ondere een grote douche om het zout van ons lichaam te spoelen, iedereen werd persoonlijk begeleid naar z’n fietskledij en na 2 min 30 sec kon ik aan men fietsproef beginnen.
Zoals gewoonlijk start ik hier met een enorme inhaalrace daar dit een stevig onderdeel is voor mij, tot op 90 km heb ik haast alleen maar aan het inhalen geweest en zat ik meer dan goed op schema. Men trainer, Wim Dedoncker van 3Coach, had me meegegeven om me eens te laten gaan op de fiets wat me zeker gelukt is. Na het nodige drinken en verfrissen van de benen hoopte ik de man met de hamer na 150 km niet tegen te komen. Na een super gevoel en goede dosering heb ik men fiets parcours van 180 km in 4 u 44 kunnen afronden.
Aan de wisslzone werden onze fietsen aangenomen om zo onze loopschoenen en wat zonnecrème aan te doen. Na 2 min begon ik aan men marathon wat normaal gezien men sterkste punt is.
Daar het geen vlak loopparcours is, moest ik in men achterhoofd houden dat ik nog wat reserves voor later moest overhouden. Het was een zeer warme marathon en tot op 20 km zat ik op een strak tempo in 10de positie van de age-groupers. Een wedstrijd heeft altijd verrassingen en wat ik absoluut niet wenste gebeurde na 20 km lopen, buikkrampen gedurende de laatste 22 km wat me zeker een 10-tal minuten tijdens het lopen gekost heeft. Hoe verder de wedstrijd vorderde, kwamen er meer en meer deelnemers me voorbij gelopen en kon ik enkel nog een beetje water en verfrissing verdragen. Net wanneer het nodig is wat extra suikers binnen te nemen, moet ik het laten liggen. Toch door op karakter door te bijten heb ik men marathon in 3 u 17 kunnen afronden.
Tot slot geeft de laatste kilometer van de wedstrijd je de adrenaline kick om in 9 u 14 de finish te passeren. Met een 90 ste plaats overall en een 21 ste plaats in men agegroup mag ik zeker tevreden zijn met zulk een resultaat. Daar ik men verwachtingen zelf rond 9 u 50 had ingeschat en stiekem op een top-200 positie rekende heb ik buiten verwachtingen een zeer tevreden Ironman gedaan. Dit op men 2 de Ironman en na een 2 tal jaar intensief triatlon beoefenen kunnen we op een mooie seizoensafsluiter terug blikken.
Ik had nog graag al de supporters ter plaatse en van thuis uit willen bedanken. Ik aprecier zeker ook diegenen die me al het advies meedeelden en de ervaring die zij reeds ter plaatse hadden opgedaan. Op deze wijze heb ik me optimaal kunnen voorbereiden en een leuk resultaat kunnen creëeren.

Grtz
Glenn

winnen is ALTIJD een feest

Vorige week donderdag vertrokken we naar Wales met veel vraagtekens. Nieuwe wedstrijd, nieuwe organisatie, nieuwe locatie en nieuw parcours. De tegenstanders .. geen idee. De conditie oké, maar de rug en de knie’kes reageren onvoorspelbaar ..

We doen de trip in 2 dagen. Het is altijd leuk links rijden .. en dat Welsh-taaltje geeft een extra dimensie aan “buitenland, ver van huis te zijn”.

In ons gastgezin ontmoeten we Jaime en José, Jan en Kenneth. Twee Spanjaarden, een Zweed en een Engelsman. Tof gezelschap tesamen met de housekeepers Ruth & Bob die hun bezoekers verwennen.

Het weer in Wales is wisselvallig, gure wind en slechts 15 – 17°C. In laatste instantie wijzigt de organisatie de zwemlocatie waardoor wij meer dan een kilometer naar onze fiets moeten lopen.

Zondagmorgen 4:00 uur uit de veren. Buiten is het slechts 12°C en er waait een gure wind. We verzamelen op de North Beach en plaatsen er een paar extra schoenen.

Stipt om 7:00 uur klinkt het startschot. Het valt redelijk mee in het water van 15°C en na 1:04 kom ik uit het water. Doorheen een mensenzee van dorpsbewoners en supporters lopen we 1K door het dorp naar de wisselzone. Daar ontdek een fiets met lekke voorband. Slecht begin maar ik weet dat in een 1/1 triathlon de prijzen aan de meet worden gedeeld.

in the UK moe je rechts voorbijsteken!

Het fietsparcours bestaat uit 1 grote en 1 kleine ronde, en gaat continu op en neer doorheen een prachtige natuur. Alert rijden met een wispelturige gure wind. Er wordt niet gestayerd.
“Lastig” mag je deze course wel noemen. Met enkele klim-hindernissen van 16 tot 19%.
6:00 uur doe ik erover. Met 30/H ben ik tevreden en zet ik in mijn age-group een grote stap naar de overwinning. 3coachers Stefaan De Vliegere en Toon Van Herck zijn al lang ‘gevlogen’. Zij rijden beiden een knappe 5:52 uur

Het loopparcours is ook niet van de poes. Vier ronden op geaccidenteerd parcours met een toetje klimmen en dalen rond het kasteel. Echte tempobrekers. Een ware marteling.
Na 1 ronde begint mijn rug weer op te spelen. Pijn verbijten en tempo erin houden. Met dank aan supporters als Martine en Tim (de Vilder) & Wouter (VDMast) bereiken we na 3:51 marathon de finishlijn.

Hawaii 2012 is binnen

Ik had me dit jaar anders voorgesteld. Met de ambitie om een 4de keer op het podium in Hawaii te staan moest ik vaststellen dat mijn lichaam er anders over besliste. Met een 3de plaats in Nice en een 2de in Regensburg veroverde ik geen startslot voor Hawaii en moet ik noodgedwongen op 7 oktober de wedstrijd op de computer volgen.

Met mijn eerste plaats in Wales kan ik in alle rust 2012 voorbereiden en trachten met 3coach in Regensburg en later in Hawaii potten te breken .

Proficiat aan mijn twee 3coach companen;
Stefaan de Vliegere; 10:33 en 18de in de age-group 35-39;
Toon van Herck; 17de in 25-29 age-group in 11:02.

Scorebord Ironman Wales Pembrokeshire

Onthaal door de Welsh people 10/10
Ironman Wales Centre; dorpje Tenby 10/10
Parcours Swim North Beach 10/10
Transition 1K-run swim-bike 10/10
Parcours Bike 10/10
Parcours Run 10/10
Weather 6/10 .. tenzij je niet tegen de warmte kan, nietwaar Mario, René ..
Organisatie 7,5/10 – zoals geen wegbewijzering bike vooraf, en andere kleine details ..

“een eerlijke mooie, maar erg lastige wedstrijd”

Grtz, X’-tian

X'-tian start voor 180K ...........

Regensburg heeft vorige zondag zijn naam alle eer aangedaan. De 2de editie werd vooral getekend door regenval tijdens het 180 kilometer lange fietsparcours ..

Nat waren we toch al .. toen ik na 1:11 uit het water kwam. Nat was ik nog steeds toen ik na 5:11 fietsen aan mijn marathon kon beginnen.

Naar mijn doen goed gezwommen in een wasmachine met 2 duizend 500 man. En prima gefietst. 8,5/10.

De marathon, wat ooit mijn sterkte was om af te ronden was weerom een kalvarietocht. Het duurde kilometers vooraleer ik in het ritme kwam. En dan begonnen rug en knieën opnieuw te protesteren. Tot kilometer 30 ging het van geen kanten. 10/H ‘als een krakende wagen’. Enkel de laatste ronde kon ik een vuist maken, pijn verbijten en de tred van een leeftijdsgenoot volgen om hem uiteindelijk met 7 seconden op de meet te verslaan.

Tweede plaats .. Géén kwalificatie voor Kona

Maar we maken progressie; nie veel .. maar toch. We liepen 3:59 in Kona, 3:58 in Nice en nu 3:54 in Regensburg.
Daarnaast, nog belangrijker .. voel ik vandaag, 48 uur na mijn inspanning geen sporen van blessure.
We kunnen opnieuw plannen smeden en loop-progressie met coach gaan bespreken

RESULTAAT LEZERSVRAAG

“Hoe snel loopt Christian zijn marathon in Regensburg?”
Wie de eindtijd juist inschat of er dichtst bij is ontvangt een strip van Hawaii, gemaakt in 1996 ten voordele van het Kinderkankerfonds (www.kinderkankerfonds.be).

Uit de massa reacties werd een gemiddelde tijd van 3:41:48 opgetekend (nvdr: ikzelf ging voor 3:38:30).
Met 3:28:00 van Filip De Borger als toptijd; en met 3:56:24 als plaffond door Frans van Kerrebroeck werd Frans, die heel voorzichtig gokte, de gelukkige winnaar!

Proficiat Frans, al had ik vooraf gehoopt dat je er ver naast zou zitten!!!

Ik kijk al uit naar 17 juni 2012!

Grtz X’-tian

Eén week na de triathlon in Nice heb ik leuke verslagjes ontvangen.

Beginnen doen we met Maarten Seghers; de op 1 na de beste 3coacher aan de finish. Voor Maarten was het een 3de hele triathlon. Na 2 keer Neerpelt startte hij voor het eerst in het buitenland.

Maarten vertelt:

Net terug thuis. t Is plezant geweest. Voor herhaling vatbaar. Zowel de triatlon als de reis op zich. Super streek ginds.
Het zwemmen ging me goed af. 1u01 was zelf iets beter dan verwacht… Bij het fietsen goed gevoel. Ik heb met de koersfiets zonder opzetstuurtje gefietst. Misschien dat ik met een klein stuurtje nog iets meer tijd kan winnen. Na de start moest ik van een scheidsrechter heel even aan de kant, om mijn rugnummer goed te bevestigen. Zo’n 2 minuten verloren denk ik. Maar daar kwam het niet op aan natuurlijk. Heb tijdens het fietsen zoveel gedronken als mijn maag aankon. Maar vreemd genoeg van heel de wedstrijd niet moeten plassen. Desondanks denk ik niet dat ik te weinig dronk.
Tijdens mijn marathon heb mij redelijk goed aan mijn hartslag kunnen houden. Ik had een minder gevoel bij de eerste ronde. Moest dan plots naar het toilet. Heb dan 2 keer aan de struiken van de luchthaven gestopt om mijn grote boodschap te doen. Daarna ging het beter.
Goed gevoel tijdens ronde 2 en 3 , iets wat versneld vanaf de laatste ronde. Bij het einde ging mijn licht toch redelijk uit… Ik ben blijven lopen, maar op het eind geen tempo meer.
Heel tevreden toen ik er was. De rest van de reis ook nog rustig genoten van de wedstrijd.

Voor Ortwin De Witte was het na Zürich vorig jaar een 2de Ironman ervaring.

Vorig jaar met Kristof in Zürich onze eerste Ironman : 23 à 24 graden, licht bewolkt maar droog, veel zuurstof in de lucht, ideale omstandigheden dus. Maar ook : te lang op de WC gezeten en zwemstart gemist
Dat kon ik Nice niet meer maken. Het beproefde recept : samen met Kristof vanuit België naar de wedstrijd en naar de wedstrijd toeleven. Al van bij het binnenrijden van de Provence donderdag liepen de kriebels over mijn rug. Paarse lavendelvelden, stralend blauwe hemel, en bij het binnenrijden van Nice vrijdag eindelijk ook de glinsterende Middellandse Zee. Alle ingrediënten voor een onvergetelijke en mooie wedstrijd.

Zaterdag weer die halve dag voorbereidingen, fiets nog eens nakijken, zakken voor de wisselzones klaarmaken, bike check-in, in Nice toch weer helemaal anders geregeld dan in Zürich. De eerste stress-opstootjes ook: was ik niks vergeten ? Gelukkig kon ik mijn nervositeit delen. Met Kristof, maar ook met X’-tian, Réné en de andere 3coachers in het hotel en nog enkele andere Belgen.

Zondag, wedstrijddag.
03h55 : wakker, weeral korte nacht, ontbijt, toch nog douche
05h00 : “klaar” (?) in lobby voor vertrek, X’-tian heeft taxi’s geregeld zodat iedereen deze keer zeker op tijd aan de start zou staan
05h10 : in taxi, stress : zit mijn zwembrilletje wel in de rugzak ? Mijn wetsuit ? Die badmuts ? Ik ben gegarandeerd IETS vergeten. Wat een checklist toch voor zo’n wedstrijd !
05h40 : eindelijk aan mijn fiets. Bandjes oppompen, drinken en eten opladen. Moet toch nog naar toilet, maar deze keer liefst op tijd. Voor elk kotje staat weeral een heel leger aan te schuiven …
06h05 : 5′ te laat uit de wisselzone door file aan WC, nog 25′ toch om te gaan klaarstaan, wel veel gedrum nog op weg naar het strand
06h15 : eindelijk op strand. Ook op het strand : BV Saartje staat naar de massa wetsuits te turen op zoek naar haar triatleet.
Met Kristof recht naar vertrek voor de mannen van 1h25. Kristof trekt naar voren voor een snelle start, ik neem plaats op zowat de tiende rij. Nog even het zwemtraject doublechecken bij een Franse triatleet, maar alles in orde. “Bonne chance !” Laat die knal maar komen.
6h30 : Pang ! Allez, nous sommes partis ! Ik stap rustig het water in en trek me op gang. Ik kies bewust voor de linkerbuitenkant van de meute, op zoek naar plaats eerder dan naar goeie benen om te volgen. En dat lukt zeer goed. Welgeteld tweemaal krijg ik klop, van dezelfde (dat was bijna rel ), maar voor de rest zwem ik heel rustig. Ik kan er zowaar echt van genieten. De prille ochtendzon schijnt net genoeg door het water om rondom nog benen te zien, en ik figureer net in een Youtube-Ironman-filmpje. Bij elke insteek rechts glinstert “There’s no limit in triathlon” onder water . Nice !
07h45 : ik kruip uit het water, heb geen idee wat ik qua tijd mag verwachten. Deze zwemproef voelde zo relax en easy ! Ik loop onder de klok door, 1h15 en een klets, ik kan mijn ogen bijna niet geloven … Da’s voor mij proper op schema !
07h50 : op de fiets, nu een vervolg breien aan zwemproef. Ik jaag mijn HR meteen naar de bovengrens van mijn zone voor het fietsen. Benen voelen goed, ben ook weeral blij dat ik op die fiets zit toch. Laat die eerste col maar komen. Na een 20-tal km is die daar, de Condamine, en ook de eerste bekende. Tot mijn verbazing kom ik Toon tegen, die op de sukkel is met zijn fiets. Kort na de Condamine komt hij onder stoom en zie ik hem niet meer terug tot op het loopparcours.
Na 30 km kom ik bij Nico, tot km 60 rijden we bijna samen, heb intussen last van gerommel in de maag. Gelukkig verdwijnt dat voor de col de l’Ecre. Ergens halverwege die col roept een toeschouwer dat we moeten volhouden omdat we er bijna zijn. Wat een grapjas, dat was valse hoop ! De col is echt lang, in de verte kunnen we het lint triatleten zien dat zich langs de bergflank slingert. Naast ons ook prachtige vergezichten, aan het tempo bergop zowaar even tijd om daar ook van te genieten. En het is warm, zeer warm ! Op de top van de col toch wel blij dat die erdoor is, nu proberen niet teveel figuurlijk in de broek te doen bij de afdaling. Het letterlijk in de broek doen lukt trouwens weer niet, moet stoppen voor sanitaire stop. Vol ongeloof kijk ik naar die heuse bergbeek. Zijn er mensen die dat volledig hun tripack injagen ?
Het afdalen gaat eerst behoorlijk. Heb niet de indruk dat ik al te veel voorbijgegaan word, ga er zelf ook nog voorbij. Die gaat voorlopig goed. De volgende klimmen vallen trouwens mee na die lange Col de l’Ecre. Hier ga ik precies niet in de problemen komen. De interne huishouding loopt ook terug ok, drinken, eten, drinken, drinken, ?, zuipen !
En dan is ie daar weer. In Zürich kwam “ie” op km 140, maar nu rond km 110 : het bijna-krampje in de linkerbil. Dedju, zou ik dan toch weer te weinig aan het drinken zijn ? Is natuurlijk ook pokkewarm. Ik schakel een tandje kleiner en focus me meer op het drinken. Het bijna-kramp-gevoel houdt me toch nog enkele km’s gezelschap. Ik laat het tempo willens nillens wat zakken. Ook de afdalingen lopen stroever. Het kramp-gedoe is ook in mijn kop gekropen.
Een beetje later word ik met naam en toenaam aangemoedigd. Hé, what the heck ? Wat zit Kristof daar te doen naast het parcours ? Ik ben even van mijn melk. Kramp is intussen weg en probeer afdaling terug op te pikken. Ik doe mijn best maar er vliegen er mij teveel naar mijn zin voorbij. Begin zowaar uit te kijken naar “de platte”. En eindelijk is die daar. Ik begin meteen goed door te trappen en haal een hele bende in. Voor mij uit rijdt een triatleet op een 30-tal meter met een behoorlijke pace. Ik kijk op mijn Polar en zie dat het tempo ook voor mij goed is. Ik volg op afstand. En dan hoor ik ze : het dozijn triatleten dat ik was voorbijgereden komt eraan in peleton. Ik krijg er de “bubbes” van en steek een tandje bij om hen genoeg voor te blijven. Het is niet ver meer. Eens op de promenade valt er helaas weinig te doen : dit is één 5km lang lint drafting tot de wisselzone, ook voorbijsteken gaat nauwelijks.
Rond 13h45 loop ik de wisselzone binnen. Fietstijd onder de 06h, ook daarmee kon ik op voorhand best leven. Nu nog proper wisselen en dan liefst een marathon sub-4h.
In de wissel loopt het een beetje fout. Wil nog even ballast afgooien op WC voor loopproef. Ondanks Immodium voel ik iets op komst. Pas op WC merk ik dat mijn Polar nog op mijn fietsstuur hangt. Oh jee ! In Nice nemen ze je fiets aan en zetten die voor je weg in de fietsenzone? Op mijn fietsschoenen klak ik terug naar de fietsenstalling op zoek naar mijn carbon ros met mijn Polar-buddy. Ik vind mijn fiets nog behoorlijk snel terug, maar dat kost me toch enkele extra minuten. Maar de benen voelen nog steeds goed, zo snel mogelijk het loopparcours op !
Kort voor 14h00 begin ik aan mijn eerste van 4 rondjes. Mét petje tegen de zon. Eerste rondje loopt vlot, sub-4h zit erin. Bij de start van mijn tweede ronde mag ik meemaken hoe Frederik Van Lierde zijn laatste meters loopt naar zijn eerste Ironman overwining. Cool, een Belgische zege !! Ik put energie uit zijn overwinning. Maar vanaf km 15 voel ik de beentjes stilaan vollopen. Komt dan nu de rekening voor mijn loopperikelen van de voorbije maanden ? 7 weken voor Nice was er nog een 0-week qua loop-km’s, en het loopvolume op training geraakte maar net op peil in de allerlaatste 2-3 weken. Misschien was een marathon sub-4h nogal wishful thinking ? In ieder geval probeer ik het tempo erin te houden. Stop ook nog 2 keren voor sanitaire stop. Opnieuw starten doet wat pijn. Ook de bevoorradingen gebeuren hoe langer hoe trager. Ik blijf wel steeds lopen, of is het eerder strompelen ? Meer en meer deelnemers zijn aan het stappen. Dat is wel soms hinderlijk eigenlijk.
Bij de start van de derde ronde moedigen Martine en Marie-Paule mij aan : “Komaan, Ortwin, nog één rondje !” Ondanks de vermoeidheid kan er nog een grijns af : er zijn er in mijn geval namelijk nog twee te gaan . Blijven doorbijten. Het is afzien. De vraag waarom ik deze sport eigenlijk zo plezierig vind gaat een paar keren door mijn hoofd Achteraf geeft mijn Polar een gemiddelde temperatuur tijdens de marathon van 33°C met een piek van 37°C. Nice is nice but hot Na 11h46 waggel ik over de meet. Amai wat een wedstrijd ! Respect voor al die rappere mannen en vrouwen voor mij en al die volhouders achter mij ! Hier kom ik zeker terug !!!

There’s no limit in triathlon !

Grts

Ortwin

PS :
• Kristof had moeten opgeven na de eerste zwemronde omwille van blessure
• Op het ogenblik dat ik dit schrijf is de wereld 1 week ouder dan in Nice en ook een Belgisch wereldrecord Ironman rijker !!

Paul vd Boogaert, beste 3coach rookie. Als teamgenoot bij WTT-Waaslands Triathlon Team droomde hij van een Ironman. Paul wou bij zijn debuut mooi finishen in een goeie tijd en liet zich hiervoor door 3coach begeleiden.

Dit is kort mijn bijdrage over Nice.

Het eerste wat me van IM Nice zal bijblijven is 5 minuten voor de start:« All IM-virgins, put your hands up », met 1300 waren we, de virgins. “’t is goed voor ene keer” dacht ik. Dan met spanning (door die opdweeperij, de nakende ‘ontmaagding’ of door de schrik van de beruchte ‘washingmachine’ ?) de start afgewacht.
Nu, technisch behoorlijk zwemmen was niet mogelijk in de eerste honderden meters: overal lagen ze, de collega’s. Na 2km was het beter te doen en konden we genieten van de kwallen waarover de Christian me vorig jaar vertelde. Na 1h04 de T1 in gehuppeld.
Het fietsen in IM Nice is een pareltje van schoonheid: prachtig parcours. Het advies van Benny en Christian (‘niet vergeten te genieten!, goed doseren!”) volgende, werd ik ondertussen langs alle kanten voorbij gereden: serieus op mijn plaats gezet, amai. Na 6h05 en na 330 plaatsen verloren te hebben tijdens het fietsen de T2 binnen.

Bij het lopen rond km 13 de enigste serieuze fysieke inzinking: ik had totnogtoe blijven doorlopen in de bevoorradingen en telkens slechts 1 slokje gedronken. Daardoor had ik een serieus dorstgevoel gekregen en ging niet meer vooruit. Vanaf dan toch telkens volledige bekertjes opgedronken maar voor deze stommiteit heb ik wel de rest van de marathon blijven voelen: 3h41min was het verdict.

Voor een debutant in 1/1, alsook in de marathonafstand ben ik met een eindtijd van 11h04min ontzettend tevreden en ben ik mijn adviseurs en de coaches dankbaar. Hier ga ik nog lang van nagenieten…

Merci aan de supporters ter plaatse en nen dikke merci aan gasten gelijk Pascal, Benny en Christian die door hun toedoen me vorig jaar (actief en passief) overtuigd hebben om hiervoor in te schrijven.

Paul vd Boogaert, de ex-virgin.

“A beautifull hot day”

Zondag 26 juni.
4:30 ontbijt in den Ibis. Iedereen loopt er wat onwennig bij. Wedstrijdstress en dito kakskes

5:05 drie taxis brengen 12 man naar de start op de Promenade des Anglais

6:00 we verlaten het fietsenpark. De Planet-X is er klaar voor .. ikken ook ..

6:30 startschot voor zowat 2800 man. 500m hfd boven water en niet verzuipen ..

7:15 uit het water voor een 2de korte ronde

7:45 bike-start; alles oké .. m’n wedstrijd kan beginnen.
Knie, heup & onderrug doen goe mee. Geen meterkes. Pace as we like. Na 1 uur op de fiets passeren bekenden de revue. Benny – Bart – Stefaan – DriesB – René – Karel – AlainV – BrunoDD. Veel bekend volk; het gaat me goed af. Eten, drinken en focussen op tempo. No drafting en “hot” .. “very hot”. Kan me niet herinneren dat ik deze wedstrijd al eerder (2x) heb gedaan. Wat is het heet. Iedereen ziet af. Gelukkig maar is het vanaf K130 vooral afdalen en houden we het tempo strak.

13:05 Promenade; passing Hotel Ibis. Martine en M-P schreeuwen “nu al?”. Tiental minuten voorsprong op best scenario.

13:10 wissel fiets – loop ..

geen wolk aan de hemel

13:15 42K to go. Geen goed gevoel. Stijl en pace zijn niet wat het zijn moet. Maar iedereen ziet af. Het gaat progressief beter en beter tot zowat 16K. Dan bergaf en pijn. Pijn overal en warm. Eten, drinken en afzien, doodgaan. Ik kruis onze mannen; Toon, Maarten, Benny, Ortwin, Andy, Nico, Steven en Karel (in opmars). Ik loop op plaats 3. Eerst op 10’ en dan 20’ van de leiders. We persen eruit wat kan.

17:00 BrunoDD (streekgenoot uit Dendermonde) houdt mijn aandacht scherp. De laatste rechte lijn richting finish. Verstand op nul. Focus op oneindig ..

17:18 Ik haal de finish in 10:48. Uitgeput en beetje ontgoocheld. Had zo graag hier mijn slot gepakt.  Maar ook tevreden omdat ik toch weer een mooi podium haal. Immers .. iedereen heeft wel afgezien .. een ietsje meer als we dat gewend zijn.

De 3coach-bende heeft in de breedte goed gedaan. Met Steven en Maarten als uitschieters en met de rookies die allen de finish haalden.
Proficiat!!!

3coachers – eindresultaten:
Steven Scherpereel 57:25 – 5:25:41 – 3:33:36 / 10:05:50
Maarten Seghers 1:01:14 – 5:24:26 – 3:44:10 / 10:19:09
Stefaan Devliegere 1:07:26 – 5:33:49 – 3:45:34 / 10:33:58
Karel Van Duynslager 1:08:35 – 5:49:33 – 3:30:21 / 10:38:00
Christian Meuser  ..:.. – 5:25:27 – 3:58:42 / 10:48:07
Paul Van den Bogaert 1:04:00 – 6:05:28 – 3:41:35 / 11:04:55
Benny Buytaert 1:03:41 – 5:52:40 – 4:09:05 / 11:16:30
Bart Vuylsteke 1:06:19 – 5:45:11 – 4:16:12 / 11:18:13
Toon Van Herck 1:13:44 – ..:.. – 4:07:14 / 11:22:43
Ortwin De Witte ..:.. – 5:54:58 – 4:19:50 / 11:46:09
Pascal Carrette ..:.. – 5:56:01 – 4:30:06 / 11:56:33
Andy Schouppe 1:20:27 – 5:55:39 – 4:55:07 / 12:32:40
Nicolaas Van Bogaert 1:09:21 – 6:12:52 – 5:19:29 / 12:57:53
Johan Goossens 1:17:54 – 7:01:57 – 5:26:12 / 14:02:46

Bart Schrooyen DNF (did not finish)
Jan Schrooyen DNF
Kristof Everaert DNF
Rene Delbaere DNF
Sven Hutse koorts – ziek – DNS (did not start)

Tot de volgende in Regensburg – 8 augustus,
X’-tian

the day after

Nice 2011.

In afwachting van de verslagen hierbij alvast enkele sfeerbeelden van ons 3coach-feestje van vorige maandag.
Zoals jullie kunnen zien waren er enkele bodygards van de FBI aanwezig om alles in goeie banen te leiden. Het duurde echter niet lang vooraleer ze mee aan het glas nipten

Triathlon is een feest .. vooral als het mooi weer is

Gisteren werd in Geel de ‘echte’ seizoensopener gehouden. Een klassieker waar ik al sinds begin de jaren ’90 regelmatig aan de start stond.

Het was een blij weerzien met vele bekende gezichten!

Johan Smolders startte voor het eerst bij de Masters 40+
Johan kende geen tegenstand en won “op 1 been”.

Bij de vrouwen ging het er spannender aan toe. De Sopfhie’s streden hun strijd. In het verleden kon Sofie Goos, zelfs aan het einde van een zware trainingsperiode winnen van haar Belgische concurrentes. Nu zal ze, wanneer ze winnen in België belangrijk vindt rekening moeten houden met Sophie de Groote die in de vorm van haar leven vertoeft. Ze was een maat te sterk voor iedereen en won afgescheiden voor het eerst in Geel. Knap hoor. Benieuwd hoe ze verder internationaal gaat presteren.

Bij de seniors was het een fantastisch schouwspel. Alle plaatsen werden uiteindelijk in het afsluitende lopen vastgelegd. Stijn Goris en Pieter Heemeryck maakten op de fiets het schone weer. Tijdens de loopproef stond er geen maat op Stijn. Hij won en werd zo voor de 4^de opeenvolgende keer overwinnaar in Geel! De andere plaatsen op het podium waren felbevochten. Een goeie Bart Colpaert kon na 1 loopronde aanklampen in de top 3, maar moest uiteindelijk de duimen leggen voor een sterk opkomende Marc Geerts die heel verdienstelijk 2^de werd voor Jim Thijs die naar eigen zeggen, niet goed zwom, fietste en liep .. maar doorheen de wedstrijd toch nog, met de tanden op elkaar 3^de werd. Knap van Jim die zijn focus elders heeft liggen en met 10K zwemmen/wk hiermee bewijst dat hij ‘jus’ in zijn lichaam heeft zitten!

Maar ook Colpie verdient een pluim. Op weg naar zijn eerste hele bewijst hij al een goeie vorm.
Pieter Heemeryck moest zijn sloopwerk op de fiets bekopen tijdens het lopen en gaf op in de 2de loopronde, toen hij nog in 2de stelling liep.

Bij de masters 50+ stond er geen maat op Rudy Meuris. Samen uit het water fietsen wij een halve ronde tesamen en dan reed de KTT’er gewoon weg. Niks aan te doen!
Met anderhalve minuut achterstand kwam ik nog terug tot 45sec tijdens de 2^de loopronde; maar door de warmte en de intensiteit – die ik niet train – moest ik ook gas terug nemen.
Het eindresultaat ken ik niet maar ben tevreden. Immers zijn mijn doelen elders gericht. Nice – Regensburg en Kona. Daar gaat het om in 2011

Proficiat aan alle 3coachers die finishten.

Een speciale vermelding voor Sven Hutse, die net voor de start zijn neopreen scheurde en als enige de 1500m in badpak aflegde! Goe Sven, het maakt je harder op weg naar de hele in Nice

5h45, zondagochtend 27 maart 2011, Brent en ik laden beide fietsen, extra
kledij, onze ego’s, eten en (energie)drank in de auto. Niet alleen een
ritje van 240km van Blankenberge Downtown naar Nisramont City maar vooral
een wedstrijd staat ons te wachten die –voor ons- wat anders is: 5km kayak,
6km trail run, 35km mountainbike en 5km run-bike luidt het op
sport-events.be.
Na de snelle registratie en de obligate sanitaire stops lopen we op het
gemak naar de barrage waar de start gegeven wordt. Tijdens de afdaling naar
de barrage stap ik al verkeerd en maak een uitschuiver met geschaafde knie
tot gevolg, we zijn beiden onmiddellijk gewaarschuwd.

Eenmaal in de kayak peddelen we er rustig op los, op zoek naar wat ritme en
enige vorm van ‘systeem’ wanneer plots het startschot klinkt. Halsoverkop
draaien we de kayak 180° en beginnen we –zoals elke wedstrijd- te
achtervolgen. 100den meters gaat het vlotjes, dan weer constant bijsturen
naar links, dan naar rechts, dan naar links, aanvaring links, sorry,
aanvaring rechts sorry, … ’s Morgens was er nog enige twijfel of we al dan
niet met lange mouwen zouden starten, na 300m lachen we er mee, de zon is
van de partij en dat ging zo blijven tot aan de finish. Als 49ste team
laten we de kayak achter ons en beginnen we aan de trail run.

Het eerste stuk is zalig lopen op onverharde paadjes met af en toe een boom
die dwars over het pad ligt (per ongeluk of zit Wim hier voor iets tussen
bedenk ik me) en waarover enkel geklauterd kan worden. Het zalige lopen en
kleine conversaties veranderen vlug in een gruwelijke zigzaggende klim en
het geluid van hijgende atleten. We beseffen: doseren of ’t wordt een
lange, donkere tunnel richting het einde.

10 plaatsen schuiven we op en springen de mtb op als 39ste team. Op dat
moment zijn we –onwetenden zo bleek later- beiden opgelucht dat we aan het
mountainbiken kunnen beginnen. Afdalen, klimmen, door beekjes, over beekjes,
van (niet altijd de bedoeling…) en op de fiets, alles was van de partij in
het prachtige mtb-parcours. Niet te vergeten de steile klim (op asfalt)
waar voor sommigen hun ‘snelle tijd’ ambities werden opgeborgen. Maar
natuurlijk ook The Beast, een lange steile klim op onverharde ondergrond
-waarschijnlijk vakkundig omgeploegd door een Sherman tank tijdens WOII- met
de zon pal boven het hoofd. Onwaarschijnlijk dat de toppers hier (bijna?)het
hele stuk naar boven fietsten… Oh ja, heb ik al vermeld dat het mtb
parcours uit 2 ronden bestond?

Meer dood dan levend trek ik mijn loopschoenen aan en begeef me met m’n 80kg
en fiets uit de transitiezone, kort erna gevolgd door een trippelende 70kg
wegende Brent. Op dat moment zijn we 26ste maar we denken en hebben het
gevoel dat we rond de 50ste plaats hangen. Brent ging het lopen
hoofdzakelijk voor zijn rekening nemen om mij wat te laten bekomen op de
fiets. Helaas voor mij was deze bike-run ook niet echt een cadeau voor de
fietser. Terug een paar keer op en af de fiets en dan eindelijk een bordje:
nog 1km! Maar wat een ‘aangename’ verrassing wanneer je beiden merkt dat
het sterk bergop gaat en dan nog een bordje: nog 500m. En nog steiler…
Onze vermoeide gezichten klaarden direct op toen we eenmaal de finish
overschreden en de speaker hoorden zeggen dat we de 23ste plaats bemachtigd
hadden. Een onverhoopt resultaat!
’t Was een zware maar fantastische wedstrijd/evenement met mooi parcours en
omgeving, bedankt!

Michel De Buck

Wouter Van Der Mast vertelt over hoe de dag verliep en z’n epische strijd met Rob  Barel en Machiel Itman. Het piepkleindorpje Nisramont, in de buurt van La Roche staat op zijn kop. De eerste editie van de Grand Raid team edition vindt hier een geweldige locatie om eerst 4km te kayakken, vervolgens 6km te lopen op hoofdzakelijk stijgende bospadjes. Hierna staat de atleten een 35km lange MTB tocht te wachten, en tot slot eindigt de wedstrijd met een 5km run en bike. Dit alles gebeurt in teams van 2 die gedurende de hele wedstrijd aan elkaars zijde zullen moeten verblijven.

Ik had met Bart Schrooyen de perfecte partner gevonden om deze wedstrijd aan te vatten. Uit het verleden, maar vooral uit de voorbije weken, is gebleken dat ons niveau heel dicht tegen elkaar aanleunt. En vermits een ketting maar zo sterk is als zijn zwakste schakel, is dit toch wel een voordeel in dit soort wedstrijden.

Lees hier verder het verslag

Op zondag 23 januari werd voor de vierde keer de Beachrace Blankenberge gereden. Misschien iets om volgend jaar met onze 3coach’ers aan deel te nemen?

Eén van ons stond er voor de 3de keer aan de start en stuurde ons zijn verslagje door.

Brent Patteeuw vertelt:

Start op de dijk in Blankenberge

Voor de derde keer stond ikzelf aan de start. Deze race staat altijd garant voor een loodzwaar parcours waarin je geen meter rust krijgt, en het was in deze editie niet anders. 80% van het jaar kun je aan de kust genieten van een westenwind, maar de weergoden beslissen al 4 jaar om de dag van de Beachrace een krachtige en koude noordoostenwind te serveren.

Als inwoner van de organiserende stad krijg je de kans om op de eerst rij te starten, naast alle grote namen. Dit heeft natuurlijk ook een nadeel: er staan veel betere renners achter je die klaar staan om over je te walsen, niet altijd evident!

In de verschroeiende start op het zachte zand, waarbij sommigen opteren om vanuit het zadel te vertrekken en anderen om al lopend te vertrekken, vallen er ieder jaar slachtoffers. Net voor me vallen ze met drie op een hoopje, een rondvliegend afgekraakt zadel kan nog net ontweken worden.

Na nog geen 3 km bij het eerste keerpunt moet zowat het halve deelnemersveld over me gestormd zijn. Ik voel dat er weinig kracht in de benen zit, zeker voor dit soort terrein.

Vanaf dan is de wedstrijdverloop hetzelfde. Op de lange stroken hard zand tegen de wind in beuken en te weinig kracht hebben, zodat ik er een heleboel moet laten rijden, om ze dan op de stroken zacht zand en de technische stroken in de duinen weer in te halen.

Ieder jaar is het een wikken en wegen voor welke bandendruk je opteert.. Dit jaar kon ik op bijna alle stroken zacht zand blijven rijden, daar waar velen moesten afstappen. Bandendruk was zowel voor als achter 1.7 bar. De profs gaan soms tot 1.1 bar, en vliegen dan op de buitenplateau over de stroken zacht zand!

De pittigheid van zo’n strandrace mag niet onderschat worden. De stroken zacht zand -goed voor een totaal aan 1,5km – doen je hartslag onmiddellijk stijgen, of je nu loopt of fietst. Weinig recuperatiemomenten heb je niet. En de afwisseling tussen het fietsen en lopen in zacht zand is zeer belastend.

Mijn gemiddelde hartslag was 167 aan een gemiddelde snelheid van 23km/h. Aan de grafiek is mooi te zien hoe de hartslag een dalende trend vertoont, te vlug gestart zeker?

Beachrrace HR Brent Patteeuw

Mijn eindtijd was 2 uur en 21 minuten, goed voor een 127ste plaats op 400 deelnemers.
Kevin van Hoovels – Belgisch kampioen mountainbike en mountainbiker van het jaar 2010, won de wedstrijd in 1 uur en 47 min.
Kersvers wereldkampioen cyclocross bij de masters Nico Berckmans leek de zege in handen te hebben, maar had materiaalpech in de laatste rond en werd vierde.

Oh ja, de eerste dame kwam binnen in 2 uur en 11 min. *Chicked!*

Groetjes, Brent

Bart Arnouts ontgoochelt in het WK 70.3 te Clearwater. Hij moest duidelijk onderdoen niet alleen in het zwemmen, maar in alledrie de disciplines. Hij eindigde anoniem 19de. Bart Schrooyen staat als 5de in zijn categorie op het podium. Behalve een slechte eerste loopronde kende hij een sterke wedstrijd. Zijn makker Wouter Van der Mast eindige een tweetal min na Barry.

Op het vliegtuig na, hadden we niets voorzien. We waren dan ook heel blij om een appartement te vinden op nog geen 500 m van de start. Een ideaal begin.

Na de 3 laatste dagen voor de wedstrijd gerust te hebben en voldoende energie te hebben opgeslagen, hadden René en ik op de wedstrijddag de wekker gezet om 4 uur.

Nog 3 uur tot de start, en in die drie uur werkten we alle to do’s die we hadden opgelijst systematisch af : van tandenpoetsen, tot insmeren, het thuisfront bellen, … Om 5 am vertrokken we richting start voor de noodzakelijke body marking, het klaarzetten van drank. Met een 38 ° F (4 ° C) voelde het bitterkoud aan.

We keerden hierna nog voor een half uurtje terug om ons te warmen en nog even te rusten. Op het appartement trokken we wetsuit al aan, en met de badmuts diep over onze oren, de bril in de hand en een paar slechte kousen aan de voeten, liepen we over het strand naar de start. Een beachstart met 2500 deelnemers, in een zee die verre van vlak was, we wilden graag op tijd zijn. We besloten ons aan de buitenzijde te positioneren, rechts van de boeien. De wind en de stroming kwamen van deze kant, en we hoopten op deze manier niet enkel vrij zwemwater te vinden, maar ook een manier om efficient en vooral snel het eerste keerpunt te bereiken.

Het startschot.
Rene en ik waren goed weggekomen. Sneller dan verwacht bevonden we ons in het pak. Bij het keerpunt kwam zoals gevreesd alles wat samen met de nodige hinder tot gevolg. Hier dienden we attent te zwemmen om op koers te blijven. Het zoute water gaf me zure oprispingen. Terug richting kust. Er was een stevige deining en ik moest vaak corrigeren om in rechte lijn op de volgende boei te zwemmen. In de verte werd de boog zichtbaar waar ik enkele ogenblikken later onderdoor liep om een tweede maal dit traject van een 1900 meter af te leggen. De zon was inmiddels doorgebroken, maar de buitentemperatuur bleef bitterkoud. Dan was het water van de Golf van Mexico aangenamer.

Terug aan land, met de zwemproef achter me, hoorde ik de massa supporters gek worden. Enkele vrijwilligers hielpen me uit mijn pak en nadat ze mijn bike bag gevonden hadden liep ik verder het fietsenpark door tot de hall waar de kleedruimtes waren. Het was er al een drukte van jewelste.(wat zou dat zijn als de zodadelijk de grote massa binnenstroomde?!) Opnieuw een vrijwilliger die me bijstond met omkleden. Gezien de koude had ik besloten om boven mijn triatlonpak nog een fietstrui en windstopper aan te trekken, naast armstukken en sokken.

Bij het buitenlopen zag ik René binnenlopen. Die was ook goed door het zwemmen gekomen.

Tot aan mijn fiets diende ik opnieuw de wisselzone helemaal door te lopen, ditmaal in andere richting. Mijn nummer werd afgeroepen, zodat men verder mijn fiets al klaar kon houden. Dit verliep niet vlekkeloos en de vrijwilliger verontschuldigde zich omdat hij niet sneller mijn fiets klaar had staan.

Aan de fietsproef begonnen prees ik me gelukkig met mijn vestimentaire keuze. Het was 8.05 u en nog bitter koud en dat zou zo nog wel enkele uren zo blijven. De voorspelde maxima vandaag lagen maar halverwege de 60 °F (nog geen 20 °C).

Er was al veel volk aant rijden en ik maakte me al snel druk in een atleet die me vol overgave voorbij ging om dan net voor mij in te schuiven en zijn tempo te laten zakken. De regel is immers dat diegene die wordt ingehaald zich moet laten uitzakken tot de reglementaire 7 meter afstand. Ik heb hem daarna even in het Nederlands duidelijk gemaakt dat als hij inhaalde, hij maar heel de groep moest inhalen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan zo ondervond ik zelf. Het groepje waar ik inzat groeide immers gestaag tot het een lange lijn werd van zo’n 30 man. Daarbij stond de wind (die een pak minder was dan de dagen voordien) in het nadeel. Het parcours zelf was vlak met lange rechte wegen (à la E 34) Ik hield me op raad van Wim De Doncker in deze aanvangsfase gedeisd en nestelde me achterin de groep.

10 am de zon begon een beetje warmte te geven. Het nadeel aan achteraan zitten is, dat wanneer de groep breekt je in een verloren positie zit, of een gat moet dichtrijden. De eerste maal dat er zo’n breuk was sprak een Amerikaan me aan om het gat samen dicht te rijden. Met twee, zoals in een koppeltijdrit, en de anderen achter latend reden we de 500 meter dicht op enkele renners waar ik eerder mee in de groep had gezeten. Opnieuw nestelde ik me achteraan om rustig te kunnen eten. Qua voeding lag ik op schema. Ik dronk voldoende en zorgde ervoor dat ik ieder uur de voorziene hoeveelheid koolhydraten aangevuld kreeg. Wel vulde de blaas zich hierdoor snel. Als laatste in de groep kon ik het me permitteren om zonder veel gêne al rijdend mijn behoefte te doen. De immodium die ik voor de zwemstart had ingenomen deed de rest van het werk.

Ongemak had ik wel van een hardnekkige bloedneus, die ik maar met moeite gestelpt kreeg. Gelukkig was er elke 15 mijl bevoorrading, helaas geen drinkbussen met water, maar flesjes. Om mijn gezicht te fatsoeneren, mijn handen te spoelen en min drinkbus bij te vullen volstond dit evewel.

Na halfweg was de groep terug aangegroeid. De refereees begonnen het welletjes te vinden, en controleerden de groep. Ik liet begaan, en bleef voorlopig uit het pak waar het een zenuwachtig rijden was van inhalen, en laten uitzakken.

Na verloop van tijd begon ik op te schuiven tot ik plots niemand meer voor me had. De groep was uiteen gevallen !!! Het was of ik niet langer op het juiste parcours zat. Wind tegen 20 mijl aan een stuk. Met een goede kadans raapte ik enkelen voor me op. Ze schoven in, of probeerden dit. Ik bleef de afvallers van de eerste groep één voor één inhalen. René zag ik bij het uitrijden van de laatste lus ook nog de weg opdraaien, ik vermoedde dat die wat tijd op mij had goedgemaakt. Ik reed deze wedstrijd zonder HR meter, zelfs zonder Km teller, enkel op gevoel. Toen ik nog voor 13 u de wisselzone indook was ik uitermate tevreden. 4.52 u gefietst.

Nu nog een goede marathon
Bij het binnenlopen van de wisselzone was er enige chaos. De run bags lagen op de grond in rijen en op volgorde. De vrijwillers lieten me ertussen lopen, en waren te laat met hem aan te geven zodat ik zelf nog op zoek moest. In de kleedkamer van sokken veranderd, steunkousen aangetrokken, petje en bril op, de loopbelt aangetrokken en weg… Oja bijna vergeten om de armstukken, windstopper en fietstrui uit te trekken. Onder luide aanmoedigingen begon ik aan de marathon. : good job, chase them down, …

Twee ronden te lopen, heen windaf, terug boksen tegen de frisse wind. De zon straalde maar in de schaduw bleef het fris. Ideaal loopweer dus. Het tempo zat goed, al gaf ik geen aandacht aan mijn Garmin die tijden bijhield, wanneer ik straks kapot zou zitten, zou ik nog genoeg op mijn horloge kijken. Gedragen door de enthousiaste steun van het publiek waaronder als striphelden verkleedde mensen, een groep dolle meiden die net uit de film ‘from dusk till dawn” kwamen (inclusief tijgerpakjes, hot pants, netkousen, zweep,…), leuke hostessen die door de hoofdsponser waren ingehuurd.

Op de terugweg van de eerste ronde kruistte ik René die in opperbeste stemming leek. Way to go man !! Zoals voorzien nam ik iedere 6 km een gel. Bij de bevoorradingsposten nam ik enkel water. De tweede ronde waren er op het loopparcours heel wat meer atleten, de meeste bezig aan hun eerste loopronde, en ik kon moeilijker inschatten wie voor, en wie achter mij lag. Het aftellen was begonnen. 2 atleten haalden me in. Ik lette op hun linkerkuit waarop hun leeftijd was geschreven. Het laatste keerpunt had ik achter me gelaten nog een 11 km Afzien. Mijn Garmin gaf 2.12 min aan. Ook René had een moeilijk moment, want toen ik hem passeerde was hij aant stappen. Ik trachtte het tempo te houden maar het werd steeds moeilijker. Ik vroeg cola aan een bevoorradingspost, maar kreeg hier krampen van. Bad choice!

De laatste 3 km voelde ik een concurrent in mijn rug. Ik kon slechts vermoeden dat het een andere age groeper was. Ik trok het tempo op, zo strak mogelijk, om hem te ontmoedigen. Tot een sprint wilde ik het niet laten komen. Ik nam enkele meters, hij kraakte, maar brak niet. Ik moest volhouden tot aan de meet.

De Finish, kapot

De finish 9.12 min en een marathon van 3.10 u . 37 e Overall en 8 e age groeper in een sterk bezette categorie. Als laatste rechtstreeks geplaatst voor het wereldkampioenschap in Hawaii. 4 seconden na mij de persoon die ik had afgehouden.

Hieronder detail.

René finishte in 10.10 u en kon zich in zijn categorie (50 – 55j) eveneens kwalificeren voor HAWAII

Merci aan allen voor de aanmoedigingen, de steun en het begrip
En een speciale dank aan Kim die de laatste maanden als alleenstaande door het leven is moeten gaan, en me toch altijd gesteund heeft.

Bart Colpaert werd 4de in zijn allereerste Long distance te Ibiza. Met 4.02/km over 30km is dit zeer goed en belooft voor volgend seizoen zijn eerste ironman…
Hieronder zijn verslag :

Colpie !

Voila, het seizoen zit erop! Net een glaasje schuimwijn gedronken op de goeie afloop en met een ander toetsenbord dan thuis voor mijn neus (azerti zeker) wordt het dubbel zo lastig om een verslagje zonder fouten neer te schrijven. Maar ik doe mijn best.

Ik heb deze laatste noot van het seizoen gekraakt, maar het was een harde zulle. Sedert woensdag zijn we hier op het eiland en net op de dag van de wedstrijd voorspellen ze slecht weer en ze zaten er wel knal op zeker. Hierdoor werd het zwemmen gewijzigd van 2 ronden naar 3 ronden voor de veiligheid en ook de laatste fameuze duik naar Cala D’Hort werd afgelast want denk niet dat we met dit weer tijdig aan het keerpunt zouden stilstaan.

Na een goeie nachtrust heb ik normaal kunnen ontbijten, maar van dan af sloeg de stress toe. Als we naar buiten keken zagen we de palmbomen heen en weer slingeren en de regen viel serieus uit de lucht. Eens we op locatie waren verminderde het iets van de regen, maar de wind bleef aanhouden. Nu, het is voor iedereen hetzelfde, dus niet blèten hé Colpaert.

Om 7u30 gestart met het zwemmen en onmiddellijk goed weg. De eerste anderhalve ronde op kop in een woelige zee en de rest van het zwemmen in de voeten van Stephan Bayliss. Daarnaast had ik ook nog het gezelschap van Rasmus Stubager en een Spanjaard waarvan ik de naam nog niet weet. Uiteindelijk als 4e weg met de fiets en eventjes de aansluiting verloren. De eerste 10 km op de grote baan verlopen voortdurend in stijgende lijn en met de wind pal op kop. Ik slaag er in om terug vooraan aansluiting te krijgen en schuif op naar de 2e plaats achter Bayliss. Het keerpunt lag dus iets vroeger en daar ging het in de eerste ronde eventjes mis: Ik kreeg geen beweging in mijn voorderailleur en moest afstappen. Met de hand kreeg ik er weer beweging in, maar de 3 vogels waren gaan vliegen. De rest van het fietsen alleen afgewerkt en kwam als 4e terug de wissel binnen. Ik haalde amper 34km/u gemiddeld, maar niemand kwam tot bij me en de koploper reed slechts 6 minuten weg, dus de omstandigheden waren wel enorm zwaar.

Nu nog 30km lopen en de zon was zowaar gaan schijnen. Zoal Wim voorgesteld had startte ik op een tempo van 3’45-3’50 en probeerde ik zo lang mogelijk onder de 4’00 te blijven. De wind en de steile helling in het midden van de ronde maakten het zwaar. Ik slaagde er net voor de laatste ronde in om Rasmus Stubager bij te halen en zo op te schuiven naar de 3e plaats, maar eventjes verderop werd ik zelf bijgehaald door Castro en liep ik toch weer in 4e stelling. Dit kon ik aanhouden tot aan de finish en finishte zeer tevreden in 6u17m… en nog iets. Ik kon het lopen afwerken aan een gemiddelde snelheid van 4’02 waarmee ik toch tevreden moet zijn.

Ik heb ervan genoten! Het publiek was super! Nadien nog eventjes een interview met Virginia Berasatequi voor de Spaanse televisie en straks nog naar de ceremonie.

Foto’s volgen en aan iedereen merci voor de berichtjes!!!!!!!!!! 

Onze Wim is gisteren knap gefinished in de Xtreme Norseman Triathlon!
57ste plaats in een eindtijd van 13:53:20.

Via sms kregen we volgende telex message:

gefinished in 14u
fantastische ervaring
echt uniek
lag na 10K 2de
helaas daarna bergaf .. en bergop

getekend WimDD 

Knappe prestatie Wim, én dat met 1 been
Proficiat!!!

Tim De Vilder, coach van de Iron managers werd 21ste en eerste Belg in 12:42:50
Eric Huyghebaert, 3coach member werd 26ste in 13:00:40
Wie meer wil lezen over deze extreme wedstrijd suft maar eens naar hier
Later meer nieuws ..

Een nieuwkomer in het Ironman-circuit. Het was afwachten wat deze organisatie te bieden had .. alhoewel we mochten veronderstellen dat die Deutsche Gründlichkeit een kwaliteitslabel zou afleveren

Winnaar Faris Al Sultan

Zwemmen in een meerke nabij Regensburg, vergelijkbaar met wat in Frankfurt wordt aangeboden. Eén keer in U-vorm langs de buitenkant en daarna retour langs de binnenkant, goed voor 3,8 K.
Geen evidentie om temidden van 2.200 atleten in een gemeenschappelijke start comfortabel te zwemmen .. Laveren tussen de massa en zo weinig mogelijk stampen incasseren! Uiteindelijk kom ik na 1:10 uit het water .. alom gekend resultaat  .. om dan ‘mijn’ wedstrijd te beginnen.

In de loop van de week was ik niet geprikkeld, maar .. zo had ik ook in het scenario geschreven dat die wel op tijd zou komen!
En zo zij het .. echter niet op het juiste moment
De nacht voor de wedstrijd goed geslapen.
Toen wij om half zes naar de start vertrokken bleek dat die 1ne toegangsweg naar de wisselzone over 4K overbelast zat en tot op de afrit van de snelweg geblokkeerd stond! Rustig blijven en aanschuiven tot op 3K. Om tien na zes besloten de rest van het parcours al lopend af te leggen. Geladen met pak (neopreen, badmuts en bril) en zak (drinkbussen + kilo’s powerbar) gelopen met niet opgewarmde knie  om uiteindelijk om 5 voor 7 klaar te staan en het startschot af te wachten. Niet ideaal .. vooral niet voor DIE knie!
Maar .. de adrenaline die was aanwezig
Oké, dit ff tussendoor.

Dus .. geprikkeld en op de fiets klaar voor de battle.
Ronde 1 met slechts 25K ‘lastig te noemen  parcours’ was het 1 en al een zenuwachtig gedoe. Vooral omdat ik als goede fietser probeerde m’n eigen tempo te rijden zonder te stayeren.
Er staat te weinig wind om op de vlakkere gedeelten het kaf van het koren te scheiden. Daarvoor is 7 tot 10m niet-stayer-afstand te weinig om het voordeel-effect te neutraliseren.
Pas vanaf 140K haken velen af en kan ik eigen pace gaan en profiteren van eigen kunnen.
Met een resultaat van 5:03 ben ik heel tevreden. Vooral omdat ik niet uitgeblust de fiets wissel voor de loopschoenen.

Finishline

De eerste kilometers van de marathon zijn ongelooflijk! Nooit meegemaakt. Zo’n mensenzee wel 3 kilometer aan een stuk door het hartje van Regensburg. Een parcours afgemaakt met nadar waarlangs duizenden supporteren voor hun gladiatoren! Kippenvel ! 
Het parcours is getekend door de binnenstad en langs de Donau. Ook het Stadpark wordt meegenomen.
Op, af, beton, kasseien, kiezels, gras en zand wisselen elkaar af. 4 ronden van 10,5K.
Vroeger kon ik van de fiets stappen met ‘nieuwe benen’ .. maar dat is me vandaag niet meer gegeven. Vooral m’n ene knie doet veel pijn en ik moe temporiseren. Ik heb schrik om er volledig door te zakken. Op reserve dus. Elke ronde wordt het erger maar we houden vol. Met 3:43 kan ik niet tevreden zijn .. alhoewel ik waarschijnlijk met een oude carrosserie rekening moet gaan houden
Totaaltijd 10:07 en 3de plaats. Bah, ook weer nie zo slecht .. met 1 been hé.

Vandaag ben ik wel positief. Eerder was ik nooit zo fris na een wedstrijd. Wellicht omdat ik m’n marathon rond de 120HR heb gelopen. Én nog meer ben ik ‘nogal gerust’ omdat mijn slechte knie vandaag me niet verhinderd zonder pijn te kunnen stappen. Misschien kan een natuurlijk herstel?
We gaan nu de nodige rust inbouwen richting oktober.
Als voorbereiding starten we nog in de Zwin en de Ben Mariën begin september.

Peter Van Mol

Frederik Vandermersch

Nogmaals proficiat aan alle Belgen die er ook bij waren! En vooral aan Peter Van Mol die met een 18de plaats ‘scratch’ bewijst dat hij héél véél in zijn mars heeft!
En ook aan Frederik Vandermersch die met z’n 5de plaats in mijn age-group toch nog een Hawaii-ticket wist te bemachtigen!

En voor allen die een Ironman willen doen, Regensburg is een aanrader!

Grtz, X’-tian

Oude stad en Dom

3Coach Christian en 3Coach blogger Pete kunnen tevreden terugblikken op hun Ironman. Beiden behaalden een podiumplaats in hun age group. Op Asicoach kan je getuige zijn dat Christian door zijn knie noodgedwongen met weinig loopkilometers zijn Ironmans afwerkt. De concurrentie is gewaarschuwd als zijn knie terug in orde komt. Christian heeft 2 Belgische records op zijn naam staan. Met 36 Ironmans op zijn conto doet geen enkele Belg beter en in oktober staat hij al voor de 12^de keer aan de start van Ironman Hawaii, ook hier doet geen enkele Belg beter.

Guggenberger See

Het zwemmen gebeurde in de Guggenberger See, 20km buiten de stad. Daar zag ik meteen het enige minpunt dat ik voor de wedstrijd kon bedenken. Redelijk klein meer voor meer dan 2000 atleten. Ze stuurden ons atleten slingerend over het meer. Ze hadden ons beter een keer uit het water laten komen.

Het fietsen is volledig autovrij. Ze sluiten er zelfs op en afritten af voor de wedstrijd. Ondenkbaar in België. Prachtige wegen met de nodige scherprechters. Na 10km begint het in trapjes omhoog te gaan. Dit duurt tot km 25. Dan kom je in een open vlakte terecht die eerst omlaag gaat en dan overgaat in vlak. Na 60km nog enkele kleinere knikjes naar boven en beneden om dan via de zwemstart aan de 2^de ronde te beginnen. Dit jaar is er relatief snel gefietst, maar als hier wind staat wordt dit een loodzware wedstrijd. Wie Frankfurt, Klagenfurt, Zurich en Roth gewoon is, een kippenvel moment is er niet tijdens het fietsen.

Park in Regensburg

Maar dat laatste wordt meer dan goedgemaakt tijdens de afsluitende marathon. Cultuur en sport gaan heel goed tesamen, want je komt middenin het oude stadscentrum van Regensburg in één grote mensenzee terecht. Nog nooit eerder meegemaakt. Indrukwekkend! Het loopparkoer is een zware dobber. Draaien en keren door de stad, naar boven en naar beneden, brug op en af, kasseien, door grasveld, grint, je krijgt van alles wat. Buiten enkelingen hebben de meesten meer afgezien dan anders. Ofwel hebben we met z’n allen te snel gefietst op het verraderlijk snel parkoer.

Regensburg mag terugblikken op een geslaagd debuut op de Ironman Kalender. Dit wordt een klassieker.

Grts Pete

Het voorbije week-end namen de 3coach’ers Ortwin De Witte en Kristof Everaert deel aan de Ironman in Zürich. Beiden startten voor het eerst in een Ironman.
Ze kwamen, vochten en overwonnen .. maar niet zonder slag of stoot! Lees hierna het verslagje van Ortwin om je al snel in de mood te voelen  ..

Twee zomers geleden liep ik op het strand in Knokke te joggen met het oog op mijn eerste kwarttriatlon later dat jaar, de Zwintriatlon, en ik had het met mijn schoonbroer over een Ironman. We waren het er beiden over eens dat dat een fenomenale uitdaging was die zeer ver van mijn bed stond. Op dat ogenblik was het werkelijk onwaarschijnlijk dat ik zoiets ooit tot een goed einde zou brengen.
Een jaar later deed ik mijn eerste halve in Brasschaat, en een week daarna maakte Henk met zijn prestatie in Frankfurt mijn kop helemaal zot : ik schreef mij in voor Zürich en terwijl iedereen mij zot bleef verklaren nam ik contact met 3Coach.

Ortwin

Na negen maanden voorbereiding met o.a. een fijne marathon in Barcelona als tussengerecht, trok ik dan vorige week donderdag met Kristof richting Zürich. Met de nodige richtlijnen van coach Christian en bijna rimpelloze laatste weken zat het op alle vlakken goed : de conditie voelde top, en het vertrouwen was ook groot. Stiekem hoopte ik op een tijd onder de 11h en een marathontijd onder de 4h. Vrijdag en zaterdag troffen Kristof en ik broederlijk onze voorbereidingen, zodat we zondagmorgen als Ironman-groentjes zonder al te veel stress naar de start konden trekken.  De weergoden deden op vrijdag en zaterdag alvast hun duit in het zakje : het was vrij slecht weer, met als gunstig gevolg dat de warme Zürichsee afkoelde tot 22°C : wetsuits maw toegestaan.

Zondagmorgen dan … op tijd opgestaan, op tijd gegeten, nog een babbel met andere deelnemers aan het ontbijt in het hotel, en dan een eerste valse noot : Kristof en ik misten (op 2 minuten) de race  day transfer bus naar het fietsenpark. Gelukkig konden we voordat de paniek echt toesloeg al meteen rekenen op de helpende hand van een andere deelnemende Vlaming die met de eigen wagen reed. (Merci Mario !!)
De sfeer in het fietsenpark ’s morgens zal me lang bijblijven. 2222 triatleten die naarstig hun fietsen in gereedheid brengen. de koorts voor de start van de wedstrijd, … en triatleten die aanschuiven voor hun laatste …tja. Stoelgang speelt wel degelijk een rol in dit verhaal ,  en wel  nu meteen al.
Aangezien Kristof die ochtend nog niets “gepresteerd” had, ging hij mee aanschuiven aan de weinige toiletten. Ik was hem op dat ogenblik uit het oog verloren. Meer en meer zenuwachtig wachtte ik in mijn wetsuit op Kristof bij zijn fiets. Het fietsenpark werd leger en leger.
Toen Kristof uiteindelijk opdaagde, was er nog geen kalf verdronken. Kristof begon zich ook in zijn pak te wurmen. We vertrokken bijna als laatsten uit het fietsenpark, maar waren op dat ogenblik zeker niet de enigen op weg naar de zwemstart.  De zenuwen waren intussen al wat hoger opgelopen, en ik moest eigenlijk terug naar het toilet. De tijd begon te dringen, maar helaas geraak je tijdens het zwemmen niet alles kwijt in een wetsuit. Kristof en ik kwamen nog twee vrije WC-kotjes tegen, en omdat ook zijn vorige poging mislukt was, beslisten Kristof en ik om ons alsnog van balast te proberen ontdoen voor de start.

Toen we net terug uit de toiletten waren, met de wetsuits nog maar tot aan onze knieën opgetrokken, hoorden we een startschot. Ik hoor Kristof nog zo zeggen : “Rustig, Ortwin, da’s het schot voor de pro’s, dus nu hebben we nog 5 minuten.” Terwijl we onze wetsuits tot aan ons middel optrokken vervolgden we zo snel mogelijk onze weg naar de start, maar al gauw viel het ons op dat mensen ons raar aankeken. Meteen zette ik een spurt in zodat ik eindelijk voorbij de bomen zicht kreeg op het meer, en jawel : daar zag ik één en al gespat van de hele meute die zich in het water al in gang had getrokken ! Wat volgde moet een bijzonder hilarisch zicht geweest zijn. Twee triatleten die zich verontschuldigend een weg probeerden te banen door de dichte drommen toeschouwers terwijl ze wanhopig probeerden deftig en snel in hun wetsuit te geraken. Toen ik goed en wel klaar stond op het strand,  zag ik dat Kristof zich in zijn haast rechts van mij in het water had gegooid zonder eerst naar het strand te lopen.
Samen begonnen we aan onze inhaalrace. Bye bye zwemtactiek om goede voeten te zoeken natuurlijk, de enige voeten die we na enige tijd begonnen tegen te komen waren vanzelfsprekend zeer oninteressant. Ik ben nog steeds een zeer slechte zwemmer (pas 2,5 jaar geleden zwom ik voor het eerst in crawl één lengte over in de Wezenberg), maar zondagmorgen bij mijn inhaalrace voelde ik me zowaar een goede zwemmer .  Er zijn dus nog veel ergere krabbers dan ikzelf, en die zwommen om eerlijk te zijn een beetje in de weg (zo maak ik dat ook eens zelf mee ). Soit, ik was dus vertrokken als 2221ste triatleet, maar na het zwemmen had ik er toch een 300-tal ingehaald.

Bij het verlaten van het water zag ik Isabelle en ons zoontje Yannic staan, die waren ook duidelijk blij van mij uit het water te weten. Enigszins verbaasd zag ik in T1 de fiets van Kristof nog staan, want bij onze talrijke zwemsessies in de Wezenberg ben ik steevast de mindere. Toen wist ik nog niet dat Kristof zijn voet had opengereten aan een steen toen hij in het water was gesprongen.
Intussen was duidelijk dat het een perfecte dag aan het worden was : droog, 24 °C, veel zuurstof in de lucht, een paar wolkjes, …  Na een kalme wissel kon ik aan het fietsen beginnen. In het begin verrekte ik nog bijna mijn rechterbil omdat ik mijn been ook over de drinkbussen in de extra bidonhouder aan mijn zadel moest gooien , maar gelukkig verdween dat gevoel naargelang de kilometers werden weggemaald. Wat het fietsen betreft kan ik vrij kort zijn : in het deel van de wedstrijd waarin ik me bevond was dat een lange inhaalrace, waarbij ik vooral oog had om reglementair in te halen. Op het vlakke en op de hellingen haalde ik gestaag andere deelnemers in, maar bij de afdalingen floten veel te veel me terug voorbij.  Naar Robert Gesink : “Ik daalde als een oud wijf in een rolstoel”. Ik ben al geen held in afdalingen, maar dat hert dat in een afdaling 300 meter voor ik voorbij fietste besloot over te steken heeft er ook geen deugd aan gedaan. Voor het overige bleef ik zo goed mogelijk binnen de opgegeven hartslagzone, dronk ik tijdens die 180km 5,5 liter isotone drank, moest ik tweemaal sanitair stoppen (ik kreeg het maar niet in mijn broek gedaan), eenmaal in de tweede ronde, wel ja, “groot”, en kreeg ik ook in de tweede ronde zowaar tweemaal een kramp, éénmaal links toen ik naast die spoorweg reed (ik begon prompt nog meer te drinken), en éénmaal rechts op de tweede beklimming van Heartbreak Hill. Daar ben ik zelfs heel even gestopt om te stretchen, maar kalm blijven loonde en ik kon al gauw terug vertrekken zonder hinder.

Ook in de tweede wissel deed ik het vooral kalm aan, en wierp me daarna tussen de massa triatleten die al aan de marathon begonnen was. De overgang naar het lopen verliep bijzonder vlot, van een aanpassing was eigenlijk geen sprake. De eerste ronde verliep voorspoedig, in het begin van de tweede volgde wederom een “grote” sanitaire stop. Ik geraakte wel onmiddellijk terug in mijn ritme, en bleef goed doordrinken, mijn dehydratie van Neerpelt indachtig. In de derde ronde moest ik na ca. 25km terug sanitair stoppen, en daarna voelde ik al dat ik al wat minder vlot in mijn ritme geraakte. Vanaf km 32 moest ik het tempo dan duidelijk wat minderen. Ik kon wel altijd blijven doorlopen, en de finish kwam steeds dichter.
De laatste 2km ging het dan plots terug over wolkjes, en ik kreeg mijn tempo en hartslag vlot terug naar omhoog. Het gevoel van die laatste honderden meters was en is onbetaalbaar. Een niet te onderdrukken smile maakte zich meester van mijn gezicht, en ik ben over de meet gegaan als was ik Ronnie Schildknecht zelf. Wat een geweldige ervaring !

Met mijn eindtijd van 11h29 bleef ik ruim boven de stiekeme doelstelling van sub-11h, maar de manier waarop ik de Ironman heb kunnen afwerken maakt dat ik zeker tevreden ben en er veel vertrouwen in heb voor een volgende keer. Want duidelijk is : dit werd niet mijn laatste Ironman. (Als ik een betere tijd wil dan kan ik bovendien om te beginnen best al op tijd aan de start verschijnen .) 

De dag nadien voelde ik me kiplekker, en tegen mijn verwachting in heb ik de rit huiswaarts ook zelf gereden. Voilà, zeker nooit gedacht twee jaar geleden maar nu bijna comfortabel afgewerkt (walk in the park ).  Nu een paar weken absolute voorrang aan de familie, en dan terug aan de bak in twee kwarttriatlons en wie weet wat nog allemaal. Want het is toch zo verdomd plezant !

PS : een tijdje na mij finishte Kristof in absoluut ware Ironman-stijl. 226 kilometer afzien met een meer dan weerbarstige knie en schouder en daarbovenop een jaap in zijn voet waardoor zijn schoen er uitzag als een doorbloede spons en waarvoor na de wedstrijd hechtingen nodig waren : da’s fenomenale wilskracht en doorzettingsvermogen. Massa’s respect makker !!!

Eerlijk, ik heb de IM van Lanzarote even moeten laten bezinken.

Velen weten dat ik nog geen twee jaar aan triathlon doe, daarvoor had ik wel wat gefiets, lopen en zwemmen waren mijn ding niet. Lanzarote was mijn derde wedstrijd ooit en meteen mijn tweede IronMan. Voor Frankfurt vorig jaar had ik maar één doel, de finish halen. Voor Lanzarote had ik de lat voor mezelf heel hoog gelegd ik spaar je de details.

De laatste trainingsweken lieten het beste verhopen, vol goede moed stond ik dan ook aan de start.

Het zwemmen: Ik start midden in het pak. Ik laat er een pak voorbij gaan en als ik denk dat het mijn tempo is ga ik mee. Fout ingeschat dus. Ik ben om het zacht uit te drukken geen topzwemmer maar dit was te traag voor mij. Ik mis hier ervaring. Tijdens de tweede ronde doet de maag plots wel heel raar…oeps ik moet overgeven…Sorry voor de collega’s achter mij.

Het fietsen: Ik kan kort zijn, subliem gevoel. Ik zie dat het hard gaat en voel de benen niet. Ik doe een echte inhaalrace en maak me toch wat bedenkingen als ik na 3u fietsen nog gasten opraap die bijna stil staan in vergelijking met mij. Dat zwemmen he, 10min rapper zou een heel verschil maken. De benen zijn super maar de maag niet. Ik weet niet wat er scheelt maar ik krijg niets naar binnen en moet opnieuw 2x overgeven. Toch blijven de beentjes tot het einde hun werk doen. Ik rij vol goede moed de wisselzone binnen, 62ste fietstijd. Als blueken ben ik daar toch een beetje trots op.

Het lopen gaat aanvankelijk goed maar diep in mijn binneste begin ik wel te denken aan al dat eten dat in mijn fietstrui is blijven zitten. Ik loop de eerste 10km vlotjes door, ik begin echt te geloven dat het niet gaat ophouden en dat ik mijn doelen ga halen. Maar dan… in no time from hero to zero. Totaal geen energie meer en vooral stekende pijn in de buik ter hoogte van het middenrif. Hier was ik niet op voorbereid, dat stond niet in mijn scenario. De pijn is zo hevig dat inademen moeilijk wordt en ik moet stoppen. Meteen stort ook het mentale front in! Ik stop, zet me aan de kant bij de Belgische supporters. Het is voorbij. Ik bespaar je wat er allemaal in mijn hoofd is omgegaan, maar na 30 min neem ik mijn uurwerk, doe het aan en vertrek weer. Mijn vrouw en de andere supporters kijken wat verbaasd

Henk op Timanfaya

. Over de laatste 21km kan ik kort zijn… dat had niets meer met sport te maken.

Lesson learned? Velen zullen zeggen dat ik me overschat maar Lanzarote heeft me ondanks het foute scenario veel vertrouwen gegeven. Ik ben in het fietsen niet over mijn toeren gegaan ( bleek achteraf uit de hfr analyse). Daags na de wedstrijd voelde ik me al heel fris, weinig last in de spieren, de recup gaat goed. Ik moet geloven dat ik pech gehad heb. Ik wil dat nu testen in Limburg 226. Een andere les is dat ondanks de goede voorbereiding en het heerlijke gevoel je mentaal altijd klaar moet zijn voor een crash. Als ik dat was geweest dan had ik nog mijn doelen niet gehaald maar was ik wel een uur sneller binnen geweest. Nu heb ik het in de race op het einde wat laten hangen.

Dus.. we hebben meer vertrouwen en we zijn wat slimmer geworden. Wat wil een mens nog meer!

Henk

Christian heeft er zin in

Vorige zaterdag stond ik voor de 5^de keer aan de start van de Ironman op Lanzarote.

In 2007 werd ik er nog 2^de .. maar ondertussen ben ik alweer laatste-jaars in mijn leeftijdsgroep 50-54. Kwalificeren zat niet echt in mijn gedachten .. een goeie wedstrijd afleggen, dat weer wel.

Was de voorbereidingsperiode wat later gestart omwille van een lange koude winter, toch werden de trainingstargets zowel in volume als intensiteit gehaald. Niet makkelijk naast een full time job, maar dat liedje kennen we, en zingen we al lang hé!

Toen ik hier in 1997 ’t eerst van start ging waren we slechts met 400. Nu met 1500 atleten en fully booked! Het was dan ook drummen aan de eerste boei op 200m uit de kustlijn! Ik gewaagde me, als slecht zwemmer vooraan en dat loonde maar kostte me ook verschillende kneuzingen en een pijnlijke oogkast. Niet geklaagd en in 1:09 uit het water, halfweg het pak en als 31^ste in mijn age-groep.

Eens op de fiets kon de wedstrijd ‘echt’ starten. ‘Weinig’ wind naar Lanza’s normen; héél weinig wind. Maar dan gaat het tempo er natuurlijk op vooruit. Niet gespaard en mijn race is begonnen. Mijn trainingsmethode loont. Op geaccidenteerde wegen en de klim’s kan ik het verschil maken. Ik fiets naar een 200^ste plaats in het algemeen klassement en ben dan 3^de in mijn categorie. Na 5:35 stap ik af, tesamen met coachie Pascal die een dijk van een wedstrijd neerzet; hij zwom vooraf 55min en finished uiteindelijk in zijn 2^de Ironman in minder dan 11 uur.

Op de Promenade in Puerto del Carmen

In de afsluitende marathon kan ik maar een halve vuist maken. Het is warm en iedereen ziet af! En de knieën, onderbenen en voeten die kraken. En blaren op de voeten en een bloedende teennagel verhinderen een mooie foulée. Maar de pret die kan niet op als Martine via Aline teweten is gekomen dat ik inmiddels in 2^de positie loop! En als ik de 3coach en WTT supporters-schare voorbijkom wordt ik de laatste 10K vooruit geschreeuwd. Go go go man, go go go man, superrr!

3:38 gelopen en 10:35 eindtijd (151^ste ).. op 30 seconden van de éérste plaats! (wat ik niet wist hé!). Belangrijker nog is mijn 2de positie die me rechtstreeks startrecht verleend voor Kona Hawaii in het najaar! Eerlijk zijn .. dit had ik niet verwacht en hier hield ik geen rekening mee!

Deze 13^de selectie ga ik verzilveren. Eénmaal bleef ik thuis om deel te nemen aan Zofingen, maar dat doe ik niet meer!

Deze zomer neem ik nog deel aan de Ironman van Regensburg op 1 augustus. Daarna reis ik via de Criquellion en de Zwintriathlon voor de 12^de keer naar Hawaii. Man man man toch, wat kan sport toch mooi zijn!

Ook in Wallonië zijn ze van gang getrokken en traditioneel is de opener in buitenwater daar Seneffe. Heel veel 3coachers stonden er aan de start en allen deden ze het meer dan behoorlijk. Axel Zeebroek domineerde de wedstrijd en won voor Yeray Luxem en nog twee andere youngsters, nl Gilles Cottijn en David De Groof. Vervolgens volgde Bart Schrooyen, die volledig hersteld lijkt te zijn van zijn sleutelbeenbreuk enkele weken terug. Hij piekt naar de ironman van Lanzarote komende zaterdag. René Delbaere won naar gewoonte zijn 50+ categorie.

Bekijk de volledige uitslag hier.
Foto René met dan aan Pieter De Neve.

René Delbaere - 3coach

 Als de paasklokken gepasseerd zijn, dan mag men zich gaan klaarmaken om te gaan ‘epiccen’.

Een kleine twee weken geleden plaatste ik op facebook de eerste weersvoorspellingen.
‘Droog, licht bewolkt, 16 à 18°’ had ik voorspeld.
Ik moet dringend gaan solliciteren voor weerman.

Net zoals de meeste die hier in belgenland overwinterden, was ik toch niet echt zekers van mijn stuk.
De winter was te lang, te nat, te koud, kortom nog nen echte winter.
Door de jaren heen heb ik wel een goeie fundering opgebouwd en de nodige ervaringen opgedaan.

Vrijdagmorgen begonnen we eraan.
Winterhandschoentjes, overtrekjes, een buff onder de helm waren geen overbodige luxe.
De wind zou ons het eerste deel wat ambeteren.
Al vlug gaan de A’s ervandoor. Een 20-tal anderen kiezen voor de B’s of C’s.
Het is kwestie van nu nog geen onnodige cartouchen te gaan verschieten.
Heel af en toe kom ik eens op kop piepen, maar al even snel er weer vanaf.
Op de klim naar het drielandenpunt in Vaals gaat het voor de eerste en laatste keer mis.
Bij het klimmen doet mijne fiets niet wat hij hoeft te doen.
Ik fiets op een ‘leegloper’. Tot boven kan ik het nog redden maar ik moet wisselen van bandje.
Na een goeie 80 km in Eupen worden we voor de eerste voorzien van de nodige spijs en drank.
Niet te lang treuzelen hier, het is niet warm, en er moet nog ruim 140 km gefietst worden.

Wie er ook in onze groep voorlijk meepeddeld is ene Sophie De Groote.
Toen ik de deelnemerslijst onder ogen kreeg ben ik toch effe gaan ‘googelen’.
Shame om me. Zij heeft het recht om met de tricolore rond te rijden.
Zij is regerend Belgisch triathlonkampioene over de halve afstand.
Als je dan ziet wie links en rechts van haar op dat podiumstaat, ja dan weet je het wel hé.

De wind heeft zich ondertussen volledig achter ons gezet.
Het tempo gaat omhoog richting tweede bevoorrading.

Eventjes misrekend toch als mijn ‘kilometrieksken’ 200 km aangeeft.
Ik was in de veronderstelling dat de rit 210 km was.
Kunt ge je voorstellen wat dat geeft als je plots een bordje ziet staan met ‘Wiltz 27km’
En dan nog juist voor een gepeperde klim.
Uiteindelijk staat er 222 km op de teller met een moyenne van 27.0

Ik mag de kamer delen met collega Att’er Andy.
Na de douche kunnen we aan tafel.
Een soepken, 3 borden pasta voor mij, gevolgd door nen heerlijke tiramissou.

Zaterdagmorgen.
De zon is al volop van de partij, maar ik voorzie mij toch van hetzelfde wintergerief als gisteren.
Mooi, mooi, mooi hé om hier te fietsen.
De klimmen hier zijn vrij lang, maar niet echt lastig.
In één ruk naar het 56 km verder gelegen Habay.
In minder dan twee uur is dat eerste toerken afgehaspeld.
Rap wat eten en drinken en dan het plaatselijke zwembad in.
1000m is meer dan genoeg.
Richting Orval is het nog 50 km.
De eerste 30 zouden in groep gereden worden. De laatste 20 was het koers.
De gasten zonder fietsgps moesten maar de gele pijlen op de weg volgen.
Nog voor het echte startschot wordt gegeven muizen Andy, René en ikzelf er al vanonder.
De eerste kilometers kijken we nog een beetje achterom, maar hoe verder we rijden, hoe harder
we gaan, en beginnen we er steeds in te geloven.
Op de langste klim muist Andy ervandoor.
Maar sterke beren Wim, Johan, en Mario gaan ons nog voorbij. Even hang ik mijnen wagon aan,
maar ik word er gewoon uitgereden.
Dan maar meebikkelen met de eerste gelosten. Just aanpikken, meer ni se.
1u30′ na het vertrek ik Habay staan we al in Orval.
33.6 moyenne en daarmee ben ik nog één van de traagsten.
Met roommate Andy haspel ik nog een rustig lsd-looptochtje af.
Voor de statistieken: 17′ heen en 15′ terug.

Macrobiotisch zouden we gaan eten!!!
Als da maar goed afloopt.
Aangezien we morgen nog een dagje moeten fietsen zal ik het over dat macrobiotisch gedoe kort houden.
Het is niet slecht, maar het is toch net niet mijn ding.
De meningen hierontrent zijn erg verschillend onder de deelnemers.
Na de maaltijd krijgen alle deelnemers de unieke ‘epic-polo’

Koud, lastige eerste 50 km, laag gemiddelde, groep die uiteenspat.
Dat zijn de enige woorden die ik heb voor het deel dat ons naar La Roche moet brengen.
De kilometerteller staat op 85 als we La Roche binnenrijden.
Alle wintergerief verdwijnt in de mobile home. Zelfs mijn lange trainingsbroek gaat uit.

Geluk moet je een beetje afdwingen
Wie de laatste twee weken op fietstraining was zal wel de harde wind gevoeld hebben.
En eigenlijk rijden we nu met onze neuzen pal in de wind, maar windkracht 1 à 2 is bijna te verwaarlozen.
Van La Roche gaat het richting Esneux.
Ik begin er meer en meer in te geloven dat ik een goeie Epic aan het afwerken ben, en mijne moral stijgt.
Als de sterke A’s ons passeren hangen wij ons wagonnetje aan.
Op een heel lichtglooiend gedeelte kunnen we een 15 tal km meerijden.
Snelheden: bwa afgerond om en bij de 40 per uur.
Dat feestje duurt tot in Durby. Bij het buitenrijden wordt ik er klakkeloos uitgereden.
In Comblain heeft René een moeilijk moment.
Vanin Comblain tot in Esneux neem ik groep op sleeptouw.
Zo’n streep van ne kilometer of 15 voel ik mij een vis in het water.
Nieuwe asfalt, licht glooiend.
Man, man, man, wat is het op dit moment toch leuk op ‘epiccer’ te zijn.
Mooi is als die gasten je dan een klein schouderklopje komen geven.
Daarvoor doen we het hé.
Nog een goeie 50 km, en ik jut de mannen die met mij op pad willen een beetje op.
Nog twee lastige, lastige stukken moeten we nemen en dan zit het allezwaarste erop.
15 km voor Herderen rijd er nog enen van ons lek.
Als de snelste A’s passeren twijfel ik iets te lang.
Maar dat groepje is al serieus uitgedund. Een paar tellen later pik ik aan bij Schrooyen jr, ‘den beuk, Peter Van Mol.
Uiteindelijk troept het allemaal nog een beetje samen en ik een gezapig tempo rijden we Herderen binnen.
Na de douche rij ik richting Aalst, waar ik bij Carine nog een marcobiotisch pakske friet gegeten heb.

Martine en Marie-Paul, merci voor eten en drinken.
Andy, merci dat ik je roommate mocht zijn.
Wim, merci voor de puike organisatie.

Rond 5u10 waren we in de luchthaven en zijn we op zoek gegaan naar de incheck balie van British Airways. Toen we aan het aanschuiven waren besefte ik plots dat ik mijn internationaal paspoort thuis vergeten was !! Wat een ramp, nog even gevraagd aan de hostess maar geen doen aan zonder internationaal paspoort geen toegang tot Abu D’habi. Daar stond ik dan. Snel men gsm genomen gebeld naar mijn vrouwtje. Zij is dan in de auto gesprongen en vertrokken met mijn paspoort richting Zaventem. Ondertussen was het al ruim 5u30 en het vliegtuig vertrok om 7u10. Na overleg met de hostesses hebben we dan besloten om mijn bagage toch reeds in te checken maar dan in stand by. Glenn had ondertussen ook zijn portie miserie. Zijn fietskoffer woog teveel en moest een deel van zijn bagage overladen in een andere zak en die dan als tweede handbagage meenemen. Er stond niets anders op dan één van zijn wielen en nog ander gerief uit zijn fietskoffer te halen. In mijn valiezen konden we het niet steken omdat we niet zeker waren dat mijn vrouwtje op tijd ging zijn aan de luchthaven met mijn paspoort! Na het betalen van de opleg voor de fietskoffer is Glenn dan reeds door de douane gegaan. Ik bleef alleen en toch wel redelijk nerveus achter.

Ondertussen had mijn vrouwtje al gebeld dat ze geflitst was toen ze tegen 183km/u over de autostrade aan het vlammen was. Rond 6u2O belde ze opnieuw om te zeggen dat er file was vanaf Ternat. De hostesses hadden mij reeds gemeld dat ze zeker aan de luchthaven moest zijn tegen 6u45. Die file kwam dus zeer ongelegen. Ik heb dan gebeld naar Glenn om te zeggen dat ik waarschijnlijk niet ging kunnen meegaan. Even later belde Mieke terug om te zeggen dat ze heel de weg vanaf Ternat tot aan de afrit van Zaventem op de pechstrook had gereden en zo de file had vermeden. Van een topvrouwke gesproken hé!!! Om 6u50 was ze aan de luchthaven. Ik heb toen gelopen dat mijn leven ervan afhing. Aan de incheck balie kreeg ik te horen dat er problemen waren met mijn koffer en de fiets dus niet mee kon. Ik had het sleuteltje van de koffer in men zak dus ze konden de koffer niet openen. Ik zei dat ik alles ging doen wat ze wilden maar dat die fiets absoluut mee moest en dat ik die vlucht ging nemen. Er is toen rondgebeld geweest van die hostesses dat het geen naam had. Glenn was reeds aan het inchecken, hij was als laatste in de lijn gaan staan en was een beetje aan het treuzelen. Hij zag dat het grondpersoneel er alles aan deed om mij aan boord te krijgen, blijkbaar wou de kapitein niet echt wachten, de klutser, wacht tot ik hem tegenkom! Ik ben nog nooit zo snel door de douane geloodst geweest als deze keer. Dan moest ik nog een kilometer lopen tot aan de gate. Mee met zo’n security man op de tarmac waar mijn fietskoffer stond te wachten. Snel de koffer geopend en daar hingen de boosdoeners: twee CO2 cartridges aan men zadel. Ik wist nochtans dat dat niet mee op het vliegtuig mocht maar iemand, weet niet meer wie had gezegd dat als die in de fietskoffer zaten ze er wel geen probleem van gingen maken, toch wel dus. Ik heb die bommetjes daar afgevezen gelijk ne zot en dan het vliegtuig in. Ik was twee minuten binnen en het vliegtuig begon al te taxiën … pfff, van stress gesproken. Ik was doorweekt van het zweet en was al ferm aan het stinken, yek! Na een rustige vlucht zijn we dan geland om 9u10 in Londen. Daar moesten we ongeveer 2u wachten op onze aansluitende vlucht naar Abu D’habi. Glenn had dus in Zaventem zijn koffers moeten herschikken en had ook zijn pot met energiepoeder eruit gehaald en dit meegenomen als handbagage. In Zaventem was er geen probleem geweest maar in Londen is de controle veel scherper en had hij toch wat schrik dat ze hem gingen tegenhouden met zijn pot. En plus had hij al zijn afgewogen porties in plastic zakjes gedaan zodat dit precies zakjes drugs waren. We zijn dan in een toilet die zakjes gaan legen in die pot. Je had ons bezig moeten zien, precies twee drugsdealers die van alles aan het uitsteken waren in de toiletten van een vliegveld.

Na een probleemloze doorgang door de douane hadden we dan een rustige vlucht. Om 21u10 plaatselijke tijd zijn we dan geland in Abu D’habi.

Na een toch wel onrustige en korte nacht opgestaan om 4u30. We hadden de avond voordien een ontbijt op de kamer en een taxi geregeld. Rond 6u waren we ter plekke. Ruimschoots op tijd maar we wilden geen risico nemen om ons te moeten opjagen. Wij moesten starten in de laatste wave van 7u10. De profs starten in de eerste wave van 6u30. Bij aankomst in T1 zagen we twee dames nog snel een toerke lopen, het waren Yvonne Van Vlerken en Virginia Berasategui. Twee vrouwelijke topatleten. Ik vertelde Glenn dat ik moest en zou op de foto staan met Virginia, zij is samen met Sofie Goos mijn lieveling van het vrouwenpeloton. Terwijl we bezig waren met het opblazen van onze banden riepen ze rond dat de start voor elke wave met 30 minuten was uitgesteld, een echte reden hebben we nooit gehad. Ook werd er rondgeroepen dat Rachel Joyce, een Amerikaanse kanshebster op de overwinning, haar “snel” zwempak vergeten was in haar hotelkamer. Ik was al blij om te horen dat zelfs de profs steken laten vallen! Het was dus zoals jullie kunnen lezen verboden te zwemmen met swimsuits enkel de “snellere” triatlonsuits waren toegelaten. Glenn en ik waren voorzien en hadden onze “snelle” pakjes mee. Dus dat snel pak over ons gewoon tiatlonpakje om te zwemmen en dan na het zwemmen het bovenste pak uitdoen en verder doen in het normale. Op het moment dat we de wc gingen opzoeken zag ik plots Virginia terug. Ze liep naar de tent om haar klaar te maken, we moesten dus snel handelen, zij had waarschijnlijk niet veel tijd! Ik had vanuit het hotel een rol wc papier meegenomen om geen risico te lopen, later bleek dat dit overbodig was, zoals reeds gezegd was de organisatie top en was zelfs dat ruim voorzien. Ik smeet men fototoestel en die rol naar Glenn en vroeg of ik op de foto mocht met haar. Dat meiske was enorm vriendelijk en nam haar tijd om te poseren met mij. Toch wel ferm hé, van zo’n topper die waarschijnlijk op dat moment onder wat druk staat, om met zo’n onnozel manneke van België op de foto te willen staan een halfuur voor de start. Het was eigenlijk wel geen zicht geweest voor haar waarschijnlijk ik adorerend naast haar en Glenn met fototoestel in één en wc rol in de andere hand voor haar, die zal er wat van gedacht hebben!!! Hahaha 

 Het startschot weerklonk en wij al spurtend het water in, het was een start vanop het strand. Direkt was ik Glenn zijn voeten kwijt, niet dat dat veel ging maken ik ging hem toch niet kunnen volgen en zou mij alleen maar opblazen op die manier. Ik voelde mij goed en zwom vrij vlot, direkt een paar gasten kunnen voorbijsteken en niemand die over mij heen zwom, dus op de eerste rij starten was goed afgelopen. Eens op de fiets had ik direkt het gevoel dat het goed ging. Ik was extra geprikkeld door een gesprek dat we hadden gehad de avond voordien. Glenn zei mij dat hij meer dan een kwartier sneller ging fietsen dan ik! Iedereen weet ondertussen al dat Glenn een beest is op de fiets en al enorm goed getraind was in het fietsen. Ik kan ook mijn mannetje staan op de fiets maar had nog maar twee buitentrainingen gedaan met de groep mee en die waren maar +/-80 km lang geweest. Dus toen ik voelde dat het goed ging heb ik een besluit genomen en alles op het fietsen gezet en zien hoe het dan verder ging aflopen, geen reserves opbouwen. Ik heb dan ook de eerste 15km niet onder de 40km/u gevlamd. Ik had natuurlijk weer de pech dat ik nooit niemand had die mij inhaalde zodat ik een richtpunt zou hebben. Dus steeds van groepje naar groepje fietsen was men doel. Wij reden op een 3 vaks autostrade, enorm bangelijk dat die mannen dat gewoon afzetten voor een triatlon! Het fietsparcours was enorm bangelijk, rechttoe rechtaan en bijna nergens een bocht! Echt iets voor de krachtmannen dus, Glenn en ik voelden ons in onze nopjes. Het parcours was zodanig opgezet dat wij eigenlijk van het vaste land wegreden en telkens van eiland naar eiland hopten, echt wel een maf gevoel als je weet dat je eigenlijk aan het fietsen bent op land dat pakweg 15 jaar geleden nog niet eens bestond! Het laatste eiland was het befaamde Yas Island. Dit is het “leisure” eiland van Abu D’habi. Hier staan dus alle themaparken voor kinderen en volwassenen. Zo ook het gloednieuwe Yas Marina Formula 1 Circuit, waar wij op moesten rijden en dat tevens dienst deed als keerpunt. Dit was het circuit waar vorig jaar de laatste manche van het wereldkampioenschap Formule 1 werd gereden. Ze hebben over de “track” gewoon een hotel gebouwd, dus je rijdt onder een hotel door! Je kunt je dat niet voorstellen als je het niet gezien hebt. Ook Ferrari heeft er zijn themapark, met de grootste privécollectie Ferrari’s ter wereld die er tentoongesteld staat. Ik vond het een beetje raar om te rijden op dat circuit, ik vond dat je moeilijk de bochten kon inschatten, Glenn vertelde mij nadien dat hij daar geen last van had gehad. Dit was dus het keerpunt, nu was het dezelfde weg terug naar Abu D’habi City. Ondertussen hadden we de profs al gekruist en had ik gemerkt dat Van Lierde heel goed bezig was, Beke op een serieuze achterstand helemaal alleen aan het fietsen was en mijn “topgirl” Virginia aan de leiding reed. In de laatste 20km is er dan eindelijk iemand mij voorbij gestoken en had ik dus eindelijk iemand gevonden om “samen” mee te rijden. Dat samen rijden is natuurlijk vooral psychologisch hé want we reden volgens de regels van de kunst. Ongeveer een meterke of 7 achter elkaar, juist genoeg om toch een beetje het gevoel te hebben dat je van elkaar profiteert. Toen we T2 binnen reden zag ik dat mijn fiets nog kon geplaatst worden op de eerste rij, ik dacht toen als 25ste fiets. Dat gaf een goed gevoel wetende dat er een wave 10 minuten voor ons gestart was. Glenn wist mij later te vertellen dat hij als vijfde zijn fiets zijn fiets aan het rek mocht hangen, bangelijk zenne. Dan snel de koersschoenen verwisselen voor loopschoenen, een immodiumtje en motilliumke in men botten en weg. Met deze temperaturen waren maagproblemen nooit ver weg, dus liever het zekere voor het onzekere. Al vanaf de eerste km’s voelde ik al dat het niet soepel ging.

Toen ik de meet overschreed was ik echt content dat het gedaan was, mijn benen konden mij niet langer dragen. Ik zag Glenn en begon bijna te bleiten van contentement!! Ik was trots voor ons beiden, maar eigenlijk vooral op Glenn. Hij moest een fantastische plaats hebben, kon niet anders. Natuurlijk konden we nog niks zeggen, we waren gestart in de laatste wave en wisten niet goed waar we nu ongeveer waren gestrand. Na het opzoeken van onze supporters, ondertussen was er nog een koppel komen kijken, en ons wedstrijdverslag te doen tegen hen en elkaar zijn we dan iets gaan eten vlak aan de finishlijn. Dat was een groot minpunt van de organisatie, aan de aankomst was er voldoende drinken te verkrijgen maar ze hadden niets voorzien om te eten. Niets van fruit, cake of dergelijke dingen die je normaal wel krijgt!! We hebben een lekkere pizza in onze botten gedraaid, dat smaakte enorm. Juist toen wij gedaan hadden met eten hoorden we de helikopter, het teken dat de elite mannen in aantocht waren na hun 200km fietsen. Wij terug in de tent waar ze zich gingen omkleden om te beginnen aan de loopproef. Het was Frederick Van Lierde die als eerste van de fiets stapte, hij was gedemarreerd in de laatste kilometers en had een voorsprong van 25seconden op een pelotonnetje van 7 man. Wij natuurlijk supporteren voor hem en hij bekeek ons maar efkes raar, hij had waarschijnlijk niet echt verwacht dat daar twee pipo’s van België stonden. Nadat het eerste pelotonnetje vertrokken was kwam Faris alleen de transition binnen, hij moest toen al geweten hebben dat winnen er voor hem waarschijnlijk niet meer inzat. Later hebben we gehoord dat hij materiaal pech had gehad tijdens de fietsproef. Toen hij weg was zijn we gaan kijken of onze zak met onze propere kledij al aangekomen was aan de finishlijn. Dat was nog niet het geval. Daarna zijn we gaan kijken naar de finish van de elite die de volledige afstand hadden gedaan. Het was Eneko Llanos die als eerste de finish bereikte en daarmee een ferm pak geld binnenrijfde. Van Lierde werd uiteindelijk 5de. Omdat we toch moesten wachten op onze zakken bleven we nog kijken naar de finish van de vrouwen. Ondertussen hadden we Sofie Goos zien binnerijden met haar fiets en zijn we snel naar de loopstart gegaan om haar aan te moedigen. Toen ze hoorde dat wij voor haar supporterden keek ze op en op haar gelaat stond te lezen dat ze het niet gemakkelijk had. Julie Dibbens werd uiteindelijk de eerste vrouw. Even later kwam Virginia als derde over de meet, we hebben nog luid geroepen naar haar. Vlak voorbij de finishlijn stortte ze in elkaar, ze was volledig uitgeput, ocharme dat meiske … en ik mocht er niet bij om haar te helpen, hahaha …

Algemene conclusie:
Dat zijn daar rare gasten, die arabieren. Abu D’habi is geen fietsvriendelijke stad. De organisatie was af, behalve het éne belangrijke feit dat ze aan de finish niets voorzien hadden om te knabbelen! Het parcours was bangelijk zowel zwemmen,fietsen als lopen. Als ik de kans krijg ga ik zeker terug!!! Een aanrader !!!

Uitslag:
Glenn De Vos:
Zwem: 22’44”
Fiets: 2u26’35” (2de fietstijd!)
Lopen: 48’36” (wisselzone inbegr) 5de Algemeen klassement Short Distance

Fierens Wim:
Zwem: 24’36
Fiets: 2u37’49” (6de fietstijd)
Lopen : 50’09” (wisselzone inbegr) 27ste Algemeen klassement Short Distance

Wachten Wachten en nog eens Wachten…

Maar eindelijk is het dan daar! De eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen.
Een test voor lanzarote en voor mezelf, om aan coach Wim te laten zien wat
ik waard ben. Voor de eerste keer de nieuwe wedstrijduitrusting te dragen
en zo de sponsors bekend te maken! Dank je Hubo, groep sds en Tv Snelservice.

Het zwemmen was zoals gepland. Geschat was 6’30. Met een uiteindelijke
tijd van 6′ 24, 1′ 16 gem/100m en 13de plaats was ik zeer tevreden.
Toch moet ik afleren om te snel te vertrekken. Maar 15″ sneller dan vorig jaar
is goed.
Op de fiets was het ijskoud de eerste ronde, tot Mr. Smolders erbij kwam.
Samen met Paul Embrechts bepaalden zij het tempo.  Achtervolgen met 4 dus op 2 koplopers.
Op het einde van de derde ronde kwamen we erg dicht. Maar er bleef tot op het
einde een klein gaatje. Knap gedaan van die gasten! Ik voelde mij goed op de
fiets, maar kracht om over te pakken en door te gaan mistte ik nog.
De wissel was ergend traag en zag Paul al direct een paar meters nemen.
Koude voeten zorgde voor weinig gevoel. In de eerste helling naar beneden zag
ik Paul voorsprong nemen en dat gat is nooit meer toegeraakt. Op de laatste helling net voor de trap heb ik nog alles op alles gezet. Maar tevergeefs paul keek om net op het moment dat ik het gat probeerde te dichten en bewees op die moment dat hij simpelweg de betere was. Proficiat Paul.
Achteraf was het even balen, met slecht 6 sec achter, 2de worden. Maar al snel besefte ik dat de wedstrijd goed was. Dat ik sneller zwom, fietste en liep dan vorig jaar…
En aan die progressie… Daar trek ik mezelf aan op!
Train ze!

Groetjes Barry

Gisteren werd het triatlon seizoen van start geschoten te Herderen. Mario organiseerde een puike wedstrijd en er was absoluut niets op aan te merken. Veel deelnemers, mooi weer en iedereen tevree.

Er stonden redelijk wat 3coachers te blinken in hun nieuwe kledij. Sorry indien ik niet iedereen vernoem.

In het zwembad vertrok ik het spoor van Smolders, nadat we een jonge zwemmer hadden laten starten als eerste. Hij ging immerds 6.10 zwemmen. Helaas viel hij stil na 200m en toen Johan er na 400m over ging , had ik dit niet in de mot. Zo verloor ik 8 seconden in die laatste 100m , wat later 2 seconden teveel zou blijken.

Eenmaal op de fiets zette ik onmiddellijk alle registers open en niemand kon aanpikken of volgen. Ik strandde op 30m van Hans Moonen, die in de slipstream van een niet omkijkende Johan Smolders zat. Compleet verzuurd was die achterstand boven het eerste heuveltje verdubbeld. Even later zag ik beiden aansluiten bij de kop en zat ik alleen. De eerste keer sinds heel lang dat ik niet in de kopgroep van een wedstrijd geraakte. Wachten maar op een grote groep met een sterk rijden Jimmy Loix, Kurt Jurgens, Karl Van Biervliet, kevin MAggen etc…De hartslag daalde van 180+ naar 145.

Het lopen heb ik in afwachting van mijn hyaluron spuiten op 80% afgewerkt en niet geforceerd.

Dikke proficiat aan Bart Schrooyen die weeral een stapje verder staat dan vorig jaar dankzij een goed winter ( desondanks het slechte weer ) en aan onze twee youngsters René en Christian die aan mekaar gewaagd waren.

Uitslag staat hier

Vandaag werd de 8ste editie van de Hel van Kasterlee er eentje om NOOIT meer te vergeten. De deelnemers die kwamen opdagen en het einde haalden zullen voor altijd bikkelharde krijgers zijn en tonnen respect genieten ! De wedstrijd werd trouwens iets ingekort en de winnaars werden Chris Maes en Lammertinck Ans. Topfavoriet Nick Baelus werd derde. Van de 3coachers nog niet zoveel nieuws. Enkel Michel Beeckman prijkt op een mooi 31ste plaats EN als 8ste opeenvolgende finisher ! Lees hier de voorlopige uitslag.

Respect aan de Kasterlee mannen

Bart Schrooyen heeft deze namiddag zijn eerste, en zeker niet zijn laatste, wedstrijd gewonnen. Als 6de mocht hij om 13 met de mtb het veld induiken om reeds na 1 ronde al aan kop te zitten. Tijdens het lopen liep hij gezwind verder uit op de concurrentie. Niki Devolder werd tweede.

Schrooyen jr

Frederik Sleutel heeft de winterduatlon van Wuustwezel gewonnen. Hij haal het voor Bart VAn Looveren. Bart Schrooyen was de evenknie van Sleutel in het lopen, maar moest een tweetal minuten prijsgeven op het modderige fietsparcours en eindigde als 6de. Bekijk hier de uitslag. Lees hier ook even een interview met deze buffel uit Wildert na.

Johan Smolders heeft in Grobbendonk de winterduatlon van KTT gewonnen. De wedstrijd vindt plaats op enkele honderden meters van zijn deur en smaakt dus dubbelzoet. Hij klopte veteraan William Busch in de spurt. Bij de vrouwen stond opnieuw KTT aan het feest met de overwinning van Bianca Bellekens.

Bekijk hier de uitslag. Foto’s ongetwijfeld later op www.ktt.be

Sofie Goos won onlangs de Challenge Barcelona, een ironman distance met 1700 deelnemers. Met een scherpe tijd van 9u10 bewees ze na eerdere winst in Brasschaat en 70.3 Antwerpen nu ook wereldtop te zijn op de hele. Ik stelde ze enkele korte vragen en hieronder lees je ook een kort wedstrijdverslagje.

Sofie Goos

Samen met nog een aantal andere leuke belgjes had ik
de volledige triatlon van Barcelona op mijn programma staan.
Er stonden wel wat gekende namen op de deelnemerslijst,
maar een plaatsje op het podium was toch de doelstelling.

Zwemmen in open zee met slechts 4 grote boeien, geen tussenboeien.
Ik wist dus op voorhand al dat ik hier geen toptijd ging zwemmen.
Gelukkig had ik wel mijn fietsbenen meegenomen want met een tijd van 59 minuten
heb je al wel wat in te halen.
Het was zalig om daar te fietsen langs de mooie kustweg op de perfecte asfalt
onder een lekker zonnetje. Zo zalig dat ik me er niet eens echt druk om maakte dat ik
na 20km al plat reed. Pittstopje erin en weer verder gaan met de inhaalrace!

Ik begon met een paar minuutjes voorsprong aan de marathon.
Die voorsprong heb ik vrij snel nog een beetje vergroot, zodat ik het tweede deel
van de marathon al redelijk zeker was van de zege. Maar ik heb toch nog geprobeerd goed door te lopen,
want ik wilde ook wel eens weten hoe snel ik die ongeveer zou kunnen lopen.
En ik ben content met mijn tijd!
Het was wel een heel snel fiets-en loopparcours, wat ook mijn snellere eindtijd verklaart.

Het zou een mooi einde van een mooi seizoen kunnen zijn.
Maar misschien brei ik er nog een staartje aan en ga ik nog naar Florida volgende maand.
Als ze me daar nog binnen laten tenminste.

Groetjes!
Sofie 

Je hebt dit seizoen een grote stap voorwaarts gezet tov vorig jaar? Hoe komt dit ? Meer getraind ?

Ik denk dat het normaal is dat ik veel vooruitgang heb geboekt afgelopen seizoen,
want zo lang ben ik ook nog niet bezig met triatlon. Ik wist dat ik in de drie disciplines nog veel kon verbeteren
en ik verwacht dat ik ook volgend seizoen nog wel heel wat vooruitgang kan boeken.
Ik heb niet bepaald meer getraind qua trainingsuren. Maar ik heb wel heel constant kunnen trainen
doordat ik weinig of geen blessures heb gehad dit seizoen.

 Je wil nog naar Florida, ik neem aan om te kwalificeren voor Hawaii ? Als je erin slaagt doe je nog een ironman volgend seizoen ?

Ik wil inderdaad proberen in Florida mijn slot voor Hawaii 2010 te bemachtigen. Ik heb nu al die lange trainingen in mijn benen zitten
voor Barcelona. Dus misschien als ik nu goed rust en een beetje geluk heb in Florida, haal ik dat ticket wel.
Ik dacht eerst dat er maar 2 slots waren, maar ik heb op de site gezien dat er 4 zijn! Dus dan kan het misschien wel lukken.
En dan zou het perfect zijn voor volgend jaar. Dan zou ik me vooral richten op 70.3. Daarin kan ik dan mijn snelheid wat op pijl
proberen te houden en pas later op het seizoen aan de voorbereiding voor Hawaii beginnen.
Maar dat is een droomsenario…

Met wie train je zoal ?

Doorheen het seizoen heb ik vooral veel met mijn trainer Bart Decru getraind.
Hij had hetzelfde wedstrijdprogramma als ik dus dat was ideaal!
Voor Barcelona viel mijn trainingsmaatje weg doordat het seizoen voor hem al ten einde was.
Maar Sam Ratajzack trainde ook voor Barcelona, dus de laatste lange ritten hebben ik in zijn zog afgewerkt.

 Hoelang ge je nog door met deze topsport ?

Ik heb al geleerd daar geen uitspraken over te doen. Want drie jaar geleden zei ik ook dat ik maar eens één keertje een
volledige wilde doen gewoon om te zien of ik dat kon, en daarna zou ik stoppen met triatlon.
Ik heb er nu nog enorm veel zin in en heb nog wel bepaalde doelen voor ogen. Zolang die twee dingen er nog zijn, doe ik zeker verder.
Dus de eerste jaren zijn jullie nog niet van me af!

In dezer topdagen van triathlon zit iedereen in gedachten op Hawaii. Ikke’n ook. De mannen beginnen aan de lastigste uren. Die van aftellen voor het startschot. Vrijdag is in Kona stress-time. Fietsen prepareren en check-in afwerken. En dan hopen op een rustige nacht voordat ze hun duivels ontbinden.  

Ondertussen zijn wij terug thuis van Barcelona waar we vorige week onze leeuw lieten brullen. Hierbij mijn verslag. 

Christian to bike check-in

Zondagmorgen. Het is 5:00 uur wanneer ik wakker word, 5 minuten voordat de wekker afloopt. Het is nog donker en heel rustig in ons hotel. Een douch’ke en ontbijt afhalen aan de receptie … want voor 3 atleten wou men geen tafels dekken.

Om 5:45 vertrekken we van Pineda naar Calella del Mar. Een mooie wandeling van 2K. Onderweg nog lawaai’erige uitgaanders die hun bed zoeken.

In de wisselzone heerst een drukte van jewelste. Je voelt de spanning in de lucht hangen. Met nummer 221 sta ik net naast landgenoot, maar tevens geducht tegenstander Luc Geerts. Banden op druk; repen en jellekes aan de fiets getaped en nog een rustig k’’’kske vooraleer we de wetsuit aanttrekken.

De 50 plussers starten in wave 4. Ondertussen is het licht geworden en zien we de zon opkomen boven de rustig deinende Middellandse Zee. Het water is 22°C en de buitentemperatuur 18 graden. Gene kou.

Een vlekkeloze start zonder geduw en getrek… wat een verschil met Nice (2800 man in één wave!). We zwemmen 1 ronde in een lange rechte lijn langs de kust en dan weer terug.

Mijn tijd 1:13 is wat ik waard ben in ’t water! LucG zit 11 minuten eerder op de fiets. Mijn wedstrijd kan beginnen.

Op mijn rijwiel ben ik heel snel in het goeie ritme. We rijden 2 grote lussen heen en weer langs de kust tot El Masnou (het Zuiden); daarna weer een kleine ronde. Er is nauwelijks wind, en op dit biljartvlakke parcours; op uitzondering van enkele lichte hellingen vormen er zich bijna geen peletons. In mijn regionen wordt er correct gereden. Op K130 krijg ik LucG in het vizier. Het geeft me vertrouwen voor de rest van de wedstrijd.

Luke Dragstra's machine

Voor het eerst in mijn carrière rijd ik beneden de 5:00 uur; 4:50:47. Quid correcte afstand; want ik heb zelf geen meterke gemonteerd. Maar het moge gezegd dat het parcours vergelijkbaar is met dat van de Coast in de jaren 90 … en vorige zondag zonder wind!

Redelijk fris, dacht ik, trek ik mijn Saucony’s aan. Er zijn nog maar weinig lopers op het parcours. De zon staat hoog aan de hemel.

Ik vertrek tesamen met een collega age-grouper Spanjaard. 2 ronden (van de 4) lopen we continu in elkaars buurt. Daarna moet ik lossen en voel het gebrek aan loop-kilometers in de benen. Zowel mijn zwakke knieën, alsook onder-, bovenbenen en voeten lopen vast. Elegante loopstijl maakt plaats voor gehoekte en stramme bewegingen … maar we blijven in de pas al zakt het ritme gestaag. Niet stappen had de coach gezegd en bijten tot de finish. Drinken en blijven ademen. Focus op finishen … én zo rap als mogelijk.

Na meer dan 3:30 uur komt de triomfboog dichterbij … en kan ik tevreden vrouwlief in de armen vallen. Totaaltijd 9:47:16.

Second place

Ik word 2^de op bijna 8 minuten van Alonso (deze zomer nog 2^de in Frankfurt).

Tevreden; op het eerste moment in alle geval wel. Maar toch, en dat zelfs op mijnen ouderdom een gemiste kans om mijn record van 9:27 te verbeteren.  

“Man man man toch, we begrijpen dat je nog zo denkt … maar mag je niet tevreden zijn dat je weer kan lopen en je passie bedrijven! Een jaar geleden had je hiervoor getekend …” zegt een bezorgde Martine.

Luc Geerts finished in 10:11 in zijn eerste volle.

Maar nu snel terug naar Kona … want zij verdienen alle aandacht …

Nick Baelus en Tim Brydenbach mogen terugblikken op een geslaagde eerste editie mede geholpen door een schitterende nazomerdag. Mooie omgeving, veel deelnemers EN toeschouwers, bier een een frietkraam, wat moet een mens meer hebben op zondagnamiddag.

Na het eerste zwemnummer kon ik als eerste van de Planet-X INxites boys op m’n fiets springen. Hoe ik daar steeds in slaag is mij een echt raadsel want op trainingen kan ik die gasten langs geen kanten volgen…

Johan Smolders 2des

Op het einde van de eerste fietsronde kwam Johan aansluiten, Mario zou helaas nooit meer de aansluiting vinden. Op de sterke peer hebben we nog op hem gewacht, nu echter niet ! Met een omvangrijke groep begonnen we aan de vrij selectieve loopproef. Op en neer door het mul zand, niet echt m’n ding. Na deze 3,5km zag ik  nog net Smolders als eerste het water induiken voor Koen Veramme. De tweede fietsproef was vrij eenzaam een aan het keerpunt had ik een goed overzicht. Koen zat in een groepje met enkele trio’s, Johan er 500m achter alleen, daarachter de kleine Maarten van 185 met enkele trio’s en dan ik solo. Op het einde kwam Kris Jadoul nog tot bij mij en samen begonnen we voor een tweede keer aan de survivalrun door de Lilse Bergen. Koen won voor Johan en Kris. Dan was het Maarten en ikke gevolgd door Mario Appermans en al de rest. 

Henk kon zich in de bergen niet recht houden en tuimelde in het zand, compleet de kluts kwijt liep hij dan maar reeds na 1 keer over de streep. René sluit zijn seizoen in schoonheid af en wint de masters categorie overall – ( 18de algemeen ) 

Foto’s getrokken door snoepiemans komen later

PS : Wim van de Wielle liep vandaag dwars door Mechelen. ‘s morgens 110km fietsen en dan in de namiddag 4de eindigen in 31.30 ! fast…

Toen ik in september 2007 naar de triathlon in Monaco ging kijken vroeg ik me af of ik het ook zou kunnen.
September 2009 kon ik het.
Het ‘kunnen’ was in die anderhalf jaar geen doel meer, maximaal zes uur, dacht ik. Wim zei dat 5:45 haalbaar was.

En hij had gelijk.

Waren er niet die kwallen geweest, mijn niet al te goede zwemtechniek, om nog maar te zwijgen over mijn navigatietechniek in open water. Ware er niet het gesukkel tijdens de transities, toen ik mijn zakken niet terug vond waar ik ze gehangen had (totaal 13 minuten aan transitietijd is wel erg veel), had ik niet twee keer mijn ketting van mijn plateaus geschakeld….. genoeg excuses.

Maar ben ik tevreden met het resultaat?…bah ja.

Niet van het zwemmen, 43 minuten is wel erg lang.

Luc finished 70.3 Monaco !

Van het fietsen, redelijk geklommen, goed op de relatief vlakke verbindingswegen, straf in de afdalingen. Terrein kennis hielp enorm. Hoe vaak had ik dat toerke niet gefietst, elke putteke wist liggen. Fietstijd 3 uur 21.

Het lopen. Naar verwachting. Maar die Avenue d’Ostende was toch stijler dan wat ik in training ervaren had. En die werd stijler per keer dat ik er op liep, vijf keer in totaal, 1 uur 48 looptijd.

Om dan te finishen in 6:04:59. Dik vijf minuten boven mijn doelstelling, twintig minuten boven Wim’s verwachting.

Maar een dag later kijk ik toch tevreden naar het overzicht.
831 (43) na het zwemmen, 688 (31) na het fietsen, 607 (27) aan de finish.

Op naar de halve van Neerpelt en 5 uur 45 in Monaco, in 2010.

Groeten
Luc Verhelle

Samen met 2 van mijn 50-gers stond ik gisteren aan de start van de formule 1 wedstrijd van de triatlon : de halve van Monaco. Deze staat bekend als één van de traagste ( zwaarste ?) van het circuit. Tijdens de fietsen moesten 1600 hoogtemeters overwonnen worden tijdens 90km. Ik heb me rot geamuseerd gisteren en voor het eerst sinds lang passeerde me niemand tijdens het klimmen. Mijn fietsen met de nieuwe roadbike met Sram Red groep zat wel snor en het lopen was zoals verwacht : Niet super. Vijf maal moesten we een zeer zware helling op, waar het aan een slakkegangetje naar boven ging. De laatste ronde blokkeerde m’n knie (zie Neerpelt) ook nog wat echt doorlopen onmogelijk maakte. De afstand was trouwens dicht tegen de 22km wat de looptijd van de tweede ( 1h12 ) echt indrukwekkend maakte.

Ik haalde mijn vooropgestelde doel net niet. Ik wou voor de eerste vrouw eindigde, maar deze passeerde me tijdens de laatste ronde ! Een ander doel haalde ik wel. René en Luc kregen respectievelijk een handicap van 30 en 60 minuten. René haalde een mooi resultaat en werd 4de 50+ net iets langer dan 30min na mij. Luc verloor iets meer tijd en finishte na 6u04 in zijn thuiswedstrijd. Beide moet ze me dus een dikke ijskreem trakteren !

Axel Zeebroeck won de race van start tot finish. Een absolute aanrader is deze wedstrijd. Zeer mooi parcours, goede organisatie, leuke sfeer en tja … het is Monaco hé !

Maanden trainen voor één wedstrijd, een raar gevoel. Meestal train ik voor een periode van wedstrijden waar er dan meestal wel een paar goeie en een paar mindere resultaten tussen zitten. Nu moest het gebeuren op één dag. Maar stress had ik (bijna) niet, ik had alles gedaan wat ik moest doen tijdens de voorbereiding en had me daar eigenlijk zeer goed mee geamuseerd.

We waren al van de vrijdag in Overpelt (op 1km van het gebeuren) waar we zeer goed werden ontvangen door Linda & Ronny. De vrijdagavond reed Sophie nog even het parcours, ikke met de auto erachter, zeer mooi parcours! De zaterdagmorgen nog een kort loopke voor het ontbijt waar ik organisator Mario tegen kwam die me het advies gaf om de eerste ronde in het fietsen rustig aan te doen omdat het fietsparcours niet te onderschatten was.

Lees hier het verdere verslag met foto’s.