Pinket does it

Vandaag blikken we in the road to Kona terug op de topprestaties van Philip Pinket die we niet ongemerkt voorbij laten gaan.

Eén fantastische 8:51 in Klagenfurt en met een gebroken rib Kona in 9:46!

Topprestaties van Pinketje, maar ook van zijne coach Wim

Philip vertelt:

Het begon allemaal met de vraag, kan ik het eigenlijk nog? Met die vraag ging ik eind 2010 naar WimDD van 3coach.
Ik kreeg een positief antwoord en dit was de start van een mooie weg naar een wedstrijd met een ongelooflijke tijd en daarbij de weg naar Kona.
Nog nooit kon ik me rechtstreeks kwalificeren, de vorige wedstrijden moest ik het geluk hebben dat andere atleten hun ticket lieten liggen.
Toen begonnen de trainingen. De vraag of dit met de vele werkuren zou lukken, werd terug positief opgelost. Wim maakte een schema op mijn werkuren en zorgde ervoor dat deze te combineren zijn. In het begin was ik zelfs bang dat ik te weinig deed. Het schema van Wim was aangenaam haalbaar en goed te combineren met werk, privé, rust en sport.
Toen kwam de grote dag Klagenfurt. Was ik er klaar voor? De coach garandeerde 100%, ik twijfelde. Maar op wedstrijddag voelde ik het. Het zat ongelooflijk goed. Ik kwam als 53ste uit het water. Ik reed vlot mee met de kopgroep. Dat gevoel had ik nog nooit gehad, mijn fietsen gaf mij nooit echt een tevreden gevoel. Ik werd 30ste na het fietsen. De marathon liep ik in 3u05, nooit kwam ik in de problemen.  8u51, die tijd had ik nooit gedacht nog te kunnen halen. Er waren 8 slots, ik was de 7de in mijn agegroup. Geslaagd!

Daarna werd een kleine rustperiode ingebouwd en dan terug verder opbouw aan de weg naar Kona. Het verliep allemaal zeer vlot, ook op 8 oktober was ik klaargestoomd door Wim. Een harde stamp op mijn schouder besliste echter om de wedstrijd iets anders te laten verlopen. Door de pijn en het moeilijke ademen verliep de wedstrijd niet zo vlot. Nu een Ironman lopen moet. Doorbijten ook als het moeilijk gaat. En die eindstreep op Kona die wou ik halen. Ik mocht niet opgeven, het was tenslotte mijn doel.
Over het zwemmen deed ik 10 minuten langer dan verwacht. Het fietsen deed ik in 5u15. De marathon in 3u20. Ik finishte in 9u46, ik ben best tevreden.
Ik had gehoopt onder de 10u00 te gaan. Dus terug doel bereikt. Onmiddellijk na de wedstrijd ging er wel door mijn hoofd, als ik met een gebroken rib 9u46 haal, zou ik met wat meer geluk onder de 9u30 duiken? Is dat een nieuw doel? Zat er meer in? Ga ik terug om dit goed te maken?

2012 wordt  een rust jaar op sportgebied, nieuwe uitdagingen op het werk. In ieder geval ben ik ingeschreven voor Regensburg in juni. En ongetraind kun je niet aan de start komen.
In 2013 denk ik terug te komen, dan wordt de nieuwe agegroup een nieuwe uitdaging.

Langs deze weg wil ik 3coach enorm bedanken voor het mooie sportjaar. Ze gaven me stuk voor stuk een ongelooflijk gevoel. De vele georganiseerde trainingen met alle 3 coachers waren echt gezellig. Ik werd gecoached door een topteam en plukte daarvan de vruchten.

Vele groetjes en hartelijke dank,
Philip

Na een jaar op eigen houtje en ervaring te hebben getraind, werd het moeilijk om mezelf te motiveren. Ik had niks meer om me op te baseren. Geen schema’s meer waar ik jarenlang mee had gewerkt. Geen richtlijn meer, dus ook geen goesting meer.
Via Bart Colpaert leerde ik de mannen van 3coach kennen. Zo nam ik contact op met Wim De Doncker. Ik kreeg de bevestiging dat hij mij er nog bij wou nemen.
En toen begon het …
Hij maakt voor mij een schema dat perfect voor mijn programma paste. Een nieuwe aanpak.
Ik voelde wel dat mijn lichaam tijd nodig had om de intensiteit op te vangen. Doch kon ik alles mooi afwerken wat me werd toegestuurd met de nodige feedback.
De eerste wedstrijd in Geel verliep niet zoals ik het verwachtte. Zeer zwak fietsnummer en matig gelopen. Mijn god, ik kon het niet meer. Mijn tweede wedstrijd in Leuven verliep iets beter, maar ook daar was het gevoel niet OK. Toen dacht ik, met wat ben ik bezig, zou ik het beter niet wat rustiger aan gaan doen. De coach garandeerde me dat alles op schema zat en dat het in Klagenfurt te doen was, niet in Geel of Leuven. Veertien dagen voor mijn grote wedstrijd voelde ik dat alle plaatjes pasten.
Toen vertrokken we richting Klagenfurt. Met een bang hartje stond ik aan de start. Ik zwom zoals nooit te voren, fietste zeer vlot, kwam nooit echt in de problemen op de fiets en voelde in de wisselzone dat er nog genoeg power was voor een goeie marathon. Ik finishte in 8u51 en deed bijna 1uur van mijn besttijd.
Ik weet wel, ik had er hard voor gewerkt, maar de coaching, er staan op het moment wanneer je er moet staan, ligt toch ook in de handen, ervaring en kennis van de coach. Daarom wil ik Wim heel erg voor bedanken, voor de tijd en het werk dat hij in mij heeft gestoken. Ook voor het organiseren van trainingen in Nisramont. Waar we (Martine was ook steeds welkom) telkens van genoten, het was eens iets anders.
Jij, Wim, je hebt me naar een supertijd geholpen, waarvan ik dacht die nooit te kunnen halen. Zowel mijn zwemtijd, fietstijd, als looptijd zijn super. Je bent een krak. Ik heb er maar één woord voor …
RESPECT
Wim bedankt, je bent een groot man!
Philip Pinket

Een Schema uitstippelen en aanvoelen wat voor stimulansen je atleet nodig heeft is één. Deze atleet moet dan luisteren en vertrouwen hebben, das twee. En dan drie – heel belangrijk – de atleet moet gewoon uitvoeren en zijn verworven condities benutten op race -day en dat heeft Pinketje als geen ander gedaan ! Super , nu op naar Hawaii.

Genietend van enerzijds een mooi Oostenrijks landschap en anderzijds van de Ironman wedstrijd te Klagenfurt is het hoog tijd om een verslag te maken . Na de 6 voorbije jaren was de motivatie zoek geraakt om telkens weer een persoonlijk trainingschema te maken voor de Ironman wedstrijden . Ik had ze alle 6 netjes volbracht echter het werd de hoogste rijd om iets anders te proberen . Na een aantal slapeloze nachten heb ik de knoop door gehakt en ik zou op zoek gaan naar coaching . Via Bart en Jan Schrooyen ben ik terecht gekomen bij Tri Coach , zeker na het horen hoe er gewerkt wordt . Gelukkig had Wim nog een plaatske vrij voor de one to one begeleiding . Na de eerste lactaat test te Zele was het voor mij duidelijk dat ik de juiste keuze had gemaakt . Nieuwe mensen leren kennen en de motivatie om er terug tegen aan te gaan was terug . De dagelijkse trainingen die ik van Wim kreeg paste perfect in mijn dagelijks leventje . Het moet geschreven worden , zomaar wat gaan lopen , fietsen , en zwemmen was er zoals in het verleden niet meer bij . altijd gevarieerd en eerlijkheidshalve had ik soms de twijfels of er niet genoeg gedaan was . Een sms’ke of een mail naar de Wim en alles zat in mijn hoofd terug goed . Ik ben geen goede zwemmer al blijf ik volhouden maar de wijze woorden heb ik onthouden : “ It is what it is “ . Dat de one to one niet enkel iets is op papier heb ik duidelijk kunnen ondervinden . Na een fietstest op de ergometer maakt de coach nog een fietstocht en past zich volledig aan de minder goede fietser . Dit alles gaf mij veel vertrouwen . Eens de voorbereidingswedstrijden er aan kwamen werd er zo een programma uitgewerkt dat zowel op de kwart en halve mijn PR aan dingelen werden gereden . Met vol vertrouwen ging ik dan ook naar de wedstrijd in Klagenfurt . Niet denkend aan PR maar gewoon de wedstrijd doen op een zo efficiente mogelijke manier . Hieronder volgt een kort verslag .

Zwemmen : 3800 m in de Worthersee : water temperatuur : 23°C

Een paar minuten voor de start , een blik op oneindig of beter richting de eerste boei op een 1400 m ver . Ik maak me zelf wijs dat ik helemaal alleen ben , kijk niet meer om me heen en sta vol vertrouwen op de derde rij . De eerste honderden meters verloopt zoals altijd bij zulke wedstrijden chaotisch . Ik ben geen goede zwemmer en probeer telkens opnieuw een vrije ruimte te zoeken . Stilletjes aan kom ik in mijn ritme , ben dan ook helemaal uit het pak gaan zwemmen want er wachtte op einde van de zwem nog een kanaal van ongeveer 800m en ik schat een 10 meter breed . Eens daarin was het weer struggle for live . Maar it is what it is en maak me niet ongerust , integendeel ik was er bijna van af en in feite was het allemaal vlot gegaan . Na 1u13 minuten stap ik op de oever . Het fietsen kan beginnen.

Fietsen : 2 ronden van 90 km

Deze 2 ronden vlogen eigenlijk voorbij .Dankzij de trainingen wist ik perfect hoe ik diende te rijden . Welke hartslagen ik aan kan . In het verleden trapte ik er maar op los zonder eigenlijk te weten wat ik kon . Het ging ook maar nu had ik zulk een gevoel dat ik me eigenlijk geen ene keer betrapt hebt om boven de limiet te gaan . HF 142 maximaal en gemiddelde van 127 . Uiteindelijk kom ik na 5u18 minuten terug de wisselzone binnen gereden . Onderweg 3 sanitaire stops ingelast . Ik heb onderweg ook geen enkele keer afgevraagd hoe ver nog , integendeel na een goed 160 km begon ik aan de marathon te denken .

Marathon : 42,2 km

“ De eerste 3 km past je lichaam ( hart ) zich aan de verandering van beweging aan . Dus ik vertrek niet te snel . Km 1 : 4’57 hf 131 ; Km 2 : 4’56 hf 136 enzovoort . Ik loop in een mooi tempo en voel me sterk . bij de bevoorradingen telkens wat water gedronken. Nog een gelleke en weer op weg . Echter op km 18 duikt voor mij weer het scenario op van de maag . Stoppen en ledigen is het enigste wat ik kan doen . Ik wandel even maar denk aan de woorden van Wim . Bij een dipke terug lopen tegen een lagere snelheid en proberen terug wat naar binnen te krijgen . Het gaat terug goed tot de 30 km en wederom een sanitaire stop . Mentaal vond ik dit zeer zwaar . Terug lopen tot het einde . Al de miserie achterlatend en af tellen en proberen te genieten tot de eindstreep . Jammer dat het zo moest zijn maar na 4u05 min lopen bereik ik de streep.

Totale eindtijd : 10u50 min slechts enkele minuten verwijderd van mijn PR te Frankfurt in 2008 ( 10u38 )

Ne dikke merci aan gans het Tri coach team om mij terug op juiste weg te zetten .

Bij leven en wel zijn gaan we ervoor in Regensburg 2012

Marc De Ren

Door Karel Van Duynslager – Een vijftal jaar geleden maakte ik eerder toevallig kennis met triatlon, van een sprint over een kwart en naar een halve, met wisselend succes, maar steeds met evenveel plezier. En na een halve of 2 begint het toch wel te kriebelen om ook eens een hele te proberen. Deze nieuwe uitdaging wou ik alleen maar onder optimale omstandigheden aanvatten, en na wat zoeken kwam ik bij 3coach terecht. Onder begeleiding van Wim Vandewiele werd ik vanaf eind 2008 klaargestoomd voor mijn eerste Ironman,het was meteen raak in Frankfurt 2009, met een 111e plaats in 9u32. Bij een eerste deelname al meteen bijna een Hawaii ticket beet!

Eind 2009 werd de coaching overgenomen door Wim De Doncker, en met de nodige extra kilometers en extra intensiteit stond ik aan de start in Zurich deze zomer. Na de quasi perfecte voorbereiding volgde een super Ironman, ik bereikte de finish na 9u12 en behaalde de 36e plaats, uiteraard ruim voldoende voor een Hawaii kwalificatie. Het verslag hiervan leest u hieronder. Grote merci aan de 2 Wimmen.

Het verslag :

Na vijf dagen acclimatiseren op Big Island mag het gaan beginnen. Met de bike check-in op vrijdag begint de spanning nu wel echt te stijgen, nog een laatste ritje vanuit het hotel naar Kailua om te zien of alles goed zit en de fiets kan ingecheckt worden. De check-in is al een avontuur op zich: een massa kijkers, een horde fotografen, age groupers en pro’s door elkaar. Met een kamerbrede glimlach verschijnt de drievoudig winnares Chrissie Wellington met haar flashy Cannondale.

De volgende ochtend moet ze echter forfait geven wegens ziekte. Ook Craig Alexander, de huidige wereldkampioen komt onder applaus de check-in binnen. Craig zat trouwens ook in ons hotel, in het begin had ik hem niet herkend, het is een klein en smal manneke en je verwacht eigenlijk een bonk van een kerel. Dit is toch wel een van de leuke en unieke kanten aan onze sport. Je kan deelnemen aan dezelfde wedstrijd als de elite atleten. Het is toch redelijk ondenkbaar dat je bijvoorbeeld als gemiddelde loper aan de Olympische Spelen zou kunnen deelnemen.
Na een korte nacht verorber ik mijn beproefde wedstrijdontbijt: een pak witte boterhammen met confituur. Om 4u45 zitten we al met de ganse familie in de auto op weg naar de startzone. Wanneer we aankomen is het al een drukte van jewelste. Gelukkig zorgen de honderden ‘volunteers’ ervoor dat alles vlekkeloos verloopt. Bij de body marking krijgt iedereen zijn wedstrijdnummer op beide schouders gestempeld, vandaag staat die nog steeds als een witte tattoo in mijn verbrande bovenarmen gemarkeerd. Nog even de banden oppompen en een laatste fietscontrole.

1. The swim
Vanaf nu is het nerveus afwachten tot de start. De pro’s starten om 6u30, een half uur voor de age groupers. Weldra worden ook wij aangemaand om in het water te gaan, vanaf het kleine strandje tot aan de startlijn is het nog een 150m zwemmen. Wanneer we uiteindelijk aan de startlijn liggen, vertelt de omroeper doodleuk dat de start over 10 minuten plaatsvindt. Het wordt dus ‘watertrappelen’ tot we plots horen ‘good luck’, gevolgd door een kanonschot. De meute komt eindelijk in beweging.
De eerste zwemmeters vormen een waar overlevingsgevecht: langs alle kanten wordt getrokken en geduwd, een echte survivaltocht op zoek naar een metertje vrij water om te kunnen zwemmen. Om nog maar niet te spreken van de onzichtbare tigersharks die de zwemmende massa atleten vanuit de diepte ongetwijfeld wellustig liggen gade te slaan. Laten we hopen dat ze ons vandaag met rust laten….
Ik heb me aan de linkerkant, zowat op de vijfde rij gepositioneerd. Na een 50-tal meter zie ik een vrije strook zeewater links voor mij, waar ik dankbaar gebruik van maak. Vanaf dan kan ik vrij goed mijn ritme houden en verloopt het zwemmen ongeveer volgens planning, ik ben omringd door zwemmers van hetzelfde niveau en in een mooi groepje zwem ik mee tot aan de zwemfinish. Het ritme is goed maar niet overdreven hoog, zodat ik ontspannen de zwemproef kan afwerken. Na 1u16 kom ik aan land, precies op schema en zonder forceren. Nu kan mijn wedstrijd echt beginnen.

2. The Bike
In de wisselzone staat voor elke deelnemer een begeleider klaar die meeloopt tot aan de fiets. Ik wil onmiddellijk naar de fiets, maar dat mag niet. Eerst moeten we door de transition tent, waar iedereen zich staat om te kleden. Daarna lopen we rond de wisselzone en pas dan kunnen we naar de fiets. In de wisselzone zie ik dat de helft van de fietsen al verdwenen zijn: shit, dat valt tegen, het niveau is hier toch wel een heel stuk hoger dan op andere Ironmans.
Eenmaal op de fiets doen we een lokaal rondje in Kailua, dan Palani Road, een heuse klim om op te warmen en dan op de highway richting Hawi voor 90 km heen, 180° draaien en 90 km terug. Hoewel ik me vrij goed voel na het zwemmen, slaag ik er, in tegenstelling tot andere wedstrijden, amper in om naar voor te fietsen: geen power in de benen! Mijn powermeter liegt niet, ik geraak met moeite aan 220-230 Watt, waar ik me voorgehouden had om vandaag gemiddeld 240 Watt te fietsen. Het zal nog een lange tocht worden vandaag. Ik probeer er met goed eten en drinken nog het beste van te maken, maar veel beterschap zit er niet in. Wanneer ik er na een km of 20 in slaag een groep van een man of 30 in te halen en achter mij te laten, komen ze mij een half uur later lekker weer voorbij gereden, elkaar vrolijk aan het aflossen aan de kop van het peloton. Het doet dan wel deugd om te zien dat een paar kilometer verderop een aantal atleten aan de kant moeten wegens stayeren.

Het parcours zelf valt een stuk zwaarder uit dan verwacht. Echt steile hellingen zitten er niet in, maar er is zowaar geen meter vlakke zone. De wind lijkt van alle kanten te komen, maar schijnbaar hebben we nooit wind in de rug. De combinatie zijwind en klimmen naar Hawi is verschrikkelijk, het is vastklampen aan het stuur, en bang afwachten of je niet van de baan wordt geblazen, hier zit je te vloeken op die hoge carbonvelgen die een gemakkelijke prooi zijn voor de felle zijwind. Af en toe zie ik een fietser liggen die gewoon van de weg is geblazen. In het laatste kwart van het fietsonderdeel gaat het wat beter en kan ik nog wat naar voor rijden, helaas zit een goede fietstijd er dan al lang niet meer in… Na vijf en een half uur fietsen kom ik in de wisselzone, blij dat het fietsen achter de rug is, maar ontevreden over het resultaat. Gelukkig kan ik nu aan mijn sterkste onderdeel beginnen en ik heb nog wat goed te maken.

3. The Run
Het lopen begint met een stuk langs Alii Drive, langs de zee en door centrum van Kailua. Het is nu middag en op het warmst van de dag. De benen voelen nog redelijk fris aan en ik besluit om er van in het begin stevig in te vliegen, we zien wel waar we uitkomen. De eerste kilometers leg ik af aan meer dan 15km/h. Door de warmte is het lopen van aid station naar aid station, en telkens zoveel mogelijk water, sportdrank en cola proberen drinken. 500m na iedere bevoorrading heb je echter weer een kurkdroge keel en is het aftellen naar de volgende bevoorrading. Het lopen gaat soepel en eindelijk kan ik beginnen aan mijn inhaalrace. Langs de eerste 16 km van de marathon staan veel supporters, en het doet echt deugd om aangemoedigd te worden, vooral als ik Veerle met de kinderen, mijn zus en Fre zie staan, krijg ik weer de moed om er nog extra tegenaan te gaan.

Het eerste deel van de marathon is zeer behoorlijk, met 21km na 1u32, zeker gezien de omstandigheden. Bij het buitenlopen van Kona moeten we Palani Road omhoog, meer kruipen dan lopen, en dan richting luchthaven naar Energy Lab. Dit is normaliter het moeilijkste onderdeel van de hele race, bijna geen supporters, veel wind en hellingen en vooral die enorme hitte.
Hier zakt mijn tempo van rond de 14 km/h tot rond de 12km/h. Het gevreesde Energy Lab-effect valt vandaag gelukkig behoorlijk mee. Net wanneer ik de loodzware zone binnenloop, verdwijnt de zon achter de wolken, wat de warmte iets draaglijker maakt. Eenmaal uit Energy lab gaat het in rechte lijn naar de finish, nog een km of 10 tot in het centrum. Aangemoedigd door de uitbundige supporters die uit volle borst schreeuwen “you are amazing, you are wonderfull, you are an ironman!”, kan ik het tempo weer een flink stuk omhoog krijgen.
De laatste 2 km zijn een triomftocht door Kailua. En dat is echt genieten. Hiervoor hebben we 5 jaar getraind. Hier over de finish ‘mogen’ lopen geeft een onwaarschijnlijk goed gevoel. Ik finish de marathon in 3u09, en ben zeer tevreden. Mijn eindtijd van 10u02 zit net boven mijn vooraf gestelde doel van 10u. Ook ik moet hier, zoals de meesten, in Hawaii bij een eerste deelname leergeld betalen. Misschien kom ik hier ooit nog terug om nog eens te proberen . Maar laten we het daar nog niet over hebben: eerst vier volle dagen volop genieten met het gezin, want ik heb nog wel wat “family-time” in te halen…

Aloha,
Karel

Na 11 jaar competitiezwemmen ben ik 6 jaar bezig geweest met zwemcoaching (laatste 4jaar als hoofdcoach).
Via de broer van mijn vader (de allerbekende René) ben ik altijd interesse blijven hebben in triatlon (wie heeft die Eurosport reportages niet gezien van Hawaii – onvergetelijk) en ben ik daar op zeer recreatieve basis mee begonnen in 2008. Een aantal 1/8 triatlons en het eerste doel dat jaar een kwart uitdoen is ook gelukt, in 2009 van hetzelfde laken een broek, ik heb alleen wat meer getraind dat jaar.

In 2009 had ik dan het vage idee opgevat om in 2010 een halve triatlon te finishen, zonder structuur en raadgevingen zag ik dit niet als haalbaar omdat ik toch specifieke kennis van triatlontraining ontbeer. Via (weeral) René had ik Wim DD ook al wat leren kennen en toen ik de aankondiging zag van het Endurance Team heb ik mij dan maar ingeschreven, natuurlijk overleg met mijn vrouwke (Tine).

Via de toch wel handige tool AsiCoach kreeg ik wekelijks de trainingen, maandelijks een nieuwsbrief met de grote lijnen waar de nadruk moest op komen te liggen die maand en wekelijks kreeg ik ook wat bondige feedback op mijn verrichtingen. Dat alles samen maakte dat ik dit jaar terug een ferme stap vooruit zette in twee van de drie sporten, het zwemmen is ook wat verbeterd maar niet zo spectaculair.

* Fietsen: 2009 fietste ik de meeste vlakke parcours niet-stayer (40k) rond tussen de 33 tot 35km/h, in 2010 zit ik tussen de 35km/h tot 37km/h
* Lopen: 2009 liep ik de 10k in een kwart tegen 5’30/km, in 2010 loop ik deze rond de 4’45/km

Het ultieme doel van 2010 was natuurlijk een halve triatlon uitdoen, vlug beslist dat dit Limburg113 zou worden (vlak parcours,redelijk dichtbij, goedkoop en goeie organisatie). Twee weken voor de grote dag loop ik een gekneusde rib op, lichte paniek bij mezelf, maar rustig blijven en na een paar dagen proberen te sporten lukt het me toch om wat te trainen.

Aldus stond ik aan de start van Limburg113, deze is door een aantal oorzaken niet gelopen zoals ik wou en ik heb moeten opgeven in het lopen. Evaluatie achteraf bij mezelf legde de oorzaken op de warmte en de voeding die ik niet verdroeg. Op het einde van de week erachter dan beslist om te starten in IM 70.3 Antwerpen. Hieronder het resultaat;

* Zwemmen: 24min – 25ste zwemtijd – toch wel last van de wave voor mij en een 400m (in het midden ergens) te rustig gezwommen
* Fietsen: 2u34min – 499ste fietstijd – schitterend (voor mij) gemiddelde van 35.5 km/h geen last van de maag deze keer heel de tijd in de beugels wel 1 gele kaart (weinig ervaring met niet-stayer waar ik mensen kan volgen)
* Lopen: 2u16min – 10xx looptijd – had 5k goed gelopen – 7k mentaal zwak strompelen/stappen – laatste 9k ineens terug de moed gevonden en nog een redelijk tempo ontwikkeld.
* Eindconclusie: 5u22 – doel is gehaald, ik ben aangekomen. Mentaal nog niet helemaal klaar om 5u het volle pond te geven

Algemene conclusie van afgelopen jaar:
Veel vooruitgang gemaakt in het fietsen en het lopen. Behalve een blessure in november/december aan de scheen, geen enkele traingsgerelateerde blessure (met dank aan de opbouw). Gezien de eindconclusie van mijn grootste doel dit jaar, volgend jaar nog eens een halve triatlon en dan wel deftig uitlopen!

Train ze en tot op 1 van de wedstrijden,
Dieter Delbaere

Dieter is gisteren ongelukkig ten geval gekomen en ziet zijn seizoen dus iets sneller beëindigd. hij brak zijn sleutelbeen.

Hello,

Daar ik het eerste jaar deel mocht nemen aan het Endurance team en het tweede jaar aan triatlon doe mag ik ondanks de medische tegenslagen toch over een tevreden seizoen terugblikken.

Ik nam in oktober contact op met Wim DD met het doel later dit seizoen de volledige IM te Nice uit te doen.
Vanaf het begin kon ik men trainingen goed opvolgen tot er in januari een eerste probleempje kwam (ontsteking aan de schouder) wat niet cruciaal was mits men doel nog 6 maanden te gaan was. Na 3 weken was het herstel al voor 90% in orde en kon ik alles terug hervatten maar dat was spijtig genoeg van korte duur.
Begin maart werd ik door mijn huisarts dringend naar een hematoloog doorverwezen omdat men waarde van de leucocyten (witte bloedcellen) uitzonderlijk laag zijn.
De specialist deed de diagnose en vertelde me na 3 maanden onderzoek dat ik chronische neutropenie heb, wat inhoud dat men beenmerg geen witte bloedcellen meer aanmaakt eerste oplossing is neupogen toedienen en hopen dat men lichaam dit medicijn niet ging afstoten. Momenteel werkt dit en blijf ik stabiel zonder dat de arts me triatlon verbied te doen, maar dan onder strikte begeleiding. Begin juni nam ik deel aan L’eau d’heure ter voorbereiding van Neerpelt 113. Nice werd spijtig genoeg geannuleerd daar ik van de dokter geen toestemming kreeg om een volledige IM te doen en een zwaar tekort van training had. Na een iets wat redelijk resultaat in deze twee wedstrijden wenste ik toch nog een doel af te werken voor 2010 en wilde ik IM 70.3Antwerpen in minder dan 4h30 te finishen ,met succes en ik kwam na 4h10 over de streep. Dit na goed advies van Wim DD om op vakantie toch stevig door te trainen. Verder nam en neem ik nog aan een paar kleindere wedstrijden deel zoals Meer,Wuustwezel en komen Viersel,Deurne en Mechelen er nog aan.
Naar volgend jaar heb ik me voor de IM van Zurich al ingeschreven om een nieuw doel voor 2011 te hebben en Wim, dan is het huis afgewerkt en kan ik me terug voor 100% inzetten wat dit jaar niet altijd het geval is geweest.

Sportieve groeten en tot op de wedstrijden.
Glenn.

Vorige week-end werden in Frankfurt en Klagenfurt weer begeerde slots verdeeld voor de Ironman op Hawaii. In Frankfurt legde onze eigenste blog reporter Peter Van Mol een vlekkeloos parcours af.
Peter kwam door de finish in 9:07:10 en liep een marathon onder de 3:00 uur! Bronzen plak en 22ste ‘algemeen’. Proficiat Peter!

Wie ook een pluim verdient is Bart Vuylsteke. Bart kwam in oktober bij 3coach met als doel zijn eerste Ironman in de beste omstandigheden voor te bereiden. Het werd een ‘lange winter’ en een ‘warme zomer!”.

Bart vertelt:

Der längste Tag des Jahres

4 juli 2010 , 2 jaar en 2 maanden na mijn eerste voorzichtige triatlon poging in de 1/8 van Moeskroen stond ik aan de start van de Ironman Frankfurt.

Na een rotwinter die maar bleef duren , eindeloos op de rollen gefietst, lopen op de loopband,  in het donker door de bijtende koude .. niets bleef ons triatleten bespaard maar toch, die ochtend stond ik er klaar, nerveus maar anderzijds kalm, ik wist dat ik alles gedaan had wat ik moest doen om er op mijn niveau een mooie dag van te maken.

De reis was goed verlopen, het hotel was prachtig de sfeer was enorm, ik was onder de indruk van de stad en de ironman sfeer.
Het was wel ellendig warm met temperaturen tot 40°C waar ik toch wel bang voor was.
Gelukkig op die 4e juli was het betrokken en werd er maar 30 tot 32 graden voorspeld, fris voor de tijd van het jaar ..
Het klaarzetten van de fiets en het plegen van de laatste sanitaire aangelegenheden waren goed verlopen, meestal een teken dat het goed zat.
En er waren nog verschillende tekenen aan de wand.
In de twee weken voor de wedstrijd twee keer op korte tijd de grond gekust, kniepijn en een spaak kapot in mijn Zipp wiel, alle sterren stonden juist het zou een dag worden om te knallen.

Bart & vriend Jean-Pierre

En om zeven uur was het van datte.
Na de nationale hymne zette de massa zich in beweging en waren we vertrokken voor 3.8 km zwemmen zonder wetsuit, want daar was het te warm voor (25.7 °C).
Het zwemmen viel mee, ik kon goed positie kiezen maar kon nooit profiteren van een betere zwemmer voor mij, het moet gezegd worden, het is verdorie toch wel een heel eind 3.8 km.
Buiten enkele lichte stampen en drie mooie schrammen op mijn rug in 1:10 uur terug aan land en de zandberg op, op zoek naar de fiets.
Die stond er nog, sjans ..

Rustig gewisseld en vertrokken voor de 180 km.
De eerste 20 km wat op mijn positieven gekomen en dan de benen laten losdraaien, het tempo zat goed en op de eerste helling met kasseien voelde ik de kracht in de benen komen, de motor draaide warm om kort nadien stilgelegd te worden.
Ik had me laten vangen in een groep kon geen kant op en knal een referee met een zwarte kaart “drafting” 6 minuten aan mijn been.
Ik haat draften ,ik veracht het en uitgerekend ik krijg een penalty, maar ik moet eerlijk zijn ik zat in de zone en het was mijn eigen schuld.
Heb bijna de rest van de race uiterst links gereden, was doodsbang voor nog een penalty.
Na de penalty box te hebben bezocht, toch direct in het goede ritme gekomen en aan de inhaalrace begonnen.
En wat voor één. Ik kan begot niet zeggen hoeveel ik er ingehaald heb maar het waren er veel op en het einde van de rit had ik er al ingehaald waar ik er eerst bij zat.
Het parcours zelf was heel mooi, glooiend en hier en daar een kleine helling, vooral de Bad Vilbel is mij bijgebleven, daar rij je door een haag van mensen net als in de tour, een ongelofelijk gevoel.
Ik was de 180km goed doorgekomen buiten een tiental minuutjes lichte misselijkheid van alle gels, bananen en energierepen en we naderden de torens van Frankfurt.

Aangekomen in de wisselzone werd ik onmiddellijk goed geholpen door de organisatie om zo snel mogelijk te kunnen beginnen aan de marathon, de eerste uit mijn leven.

De marathon bedroeg 4 rondes van 10,5 km en dan een erehaag naar de finish.
De eerste 2 rondes vielen goed meer ik kon mooi de hartslag houden vooropgesteld door Coach Christian en ik achtte een inzinking uitgesloten.
De derde ronde werd wat moeizamer door de warmte en de pijn die begon te steken in de benen.
Alle 1.5 km stond er een bevoorrading waar ik telkens kletsnat uitkwam van het water–ijs–sponzen en al het ander wat ik kon vinden, tegen dat ik aan de andere bevoorrading kwam was ik zo goed als opgedroogd wat de warmte illustreert.
De vierde ronde begon het toch te pieken zoals we zeggen, mentaal niet. Ik was nog steeds fris en helder in het hoofd wat van de rest van de carrosserie niet gezegd kon worden.

De afslag naar de finish is een onvergetelijk moment.
Wat er op dat moment door je heen gaat is voor mij met geen woorden te beschrijven, net voor ik de meet overschreed nog eens goed gekeken naar het vrouwtje en bedankt voor alle steun.
Want, en dat weet iedereen, zonder de vrouw zou het niet lukken dit te combineren met het werk en het gezin.

Vrouwe, bedankt voor de logistiek, het geduld, je begrip en ’t is nu aan uwen toer ..
Christian, merci voor de begeleiding de wijze woorden, de raad en het altijd klaarstaan met antwoorden en de wedstrijdstrategie.

Ik ben aangekomen in 10h 34min 58 sec. ruim onder de 11 uur die ik in mijn gedachten had vooropgesteld.

The day after:
pijn en  dikke benen, een trap opgaan lukt nog, afgaan is heel wat anders maar ..
Pain is Temporary, Glory is Forever.

En met deze wijze woorden heb ik me ingeschreven voor de Ironman van Nice 26 juni 2011.
Maar nu gaat de riem eraf en gaan we de machine binnendoen voor een groot onderhoud.

Groetjes,
Bart.

Neerpelt, zondag 27 juni. Het is prachtig weer. Warm, zonnig met enkele stapelwolken, weinig wind .. Kortom, ideale omstandigheden om een 1/1 triathlon in te lopen .. ware het niet dat we op de radio vernemen dat sporten in de Kempen wordt afgeraden omwille van het overschrijden van de ozondrempel .. Maar dat laten de atleten niet aan hun hartje komen. Eén van hen is Maarten Seghers. Hij is 27jaar en sinds eind 2009 werken we tesamen. Maarten is een gedreven alteet die er hard voor werkt. Het is zijn 2^de hele triathlon. Vorig jaar klokte hij hier 10:41 .. We waren benieuwd waar hij dit jaar zou uitkomen. Alles leek als een puzzel in elkaar te passen, tot hij enkele dagen voor de wedstrijd pijn kreeg in de knie.

Maarten vertelt ..

Afgelopen zondag was het eindelijk zover .. Opnieuw op afspraak met de triatlon in Neerpelt over de volledige afstand. Het was na de editie van vorig jaar dat ik besloot om een coach te zoeken om op deze manier progressie te maken 

Maarten na 3.8K

Een heel jaar lang werkte is samen met Christian. De samenwerking beviel mij zeker, maar echte referenties had ik niet. Dus ik was zeker benieuwd naar mijn wedstrijd. De voorbereiding verliep perfect, tot ik enkele dagen ervoor plots toch last kreeg van mijn knie. Dan maar kort naar de kine gegaan, en met wat ijs leggen en ontstekingsremmers was die hinder gauw verdwenen. Hopend dat ik er tijdens de wedstrijd niets van zou voelen.

Zaterdag vertrok ik naar Neerpelt , en daar was alles zoals vorig jaar prima geregeld: een pasta party, mooi verblijf , ontbijt voor de wedstrijd.

Zondagochtend, om iets voor 7u stonden we aan de start. Het zwemmen verliep vlot, naar mijn mogelijkheden zwemde ik een prima tijd. Bij de wisselzone hoorde ik een referee zeggen dat ik er als 21^ste doorkwam.

Het fietsenparcours was inderdaad aangepast tov vorig jaar. Ondertussen begon de temperatuur al flink te stijgen, dus ik moest drinken en blijven drinken. Geen pech, dus ik kon mij vol concentreren op mijn hartslag. Hier heb ik echt op gelet en de opgelegde limieten gerespecteerd.  

Zonder problemen ging ik de wisselzone naar het lopen binnen. Hoe ver ik opgeschoten was, was mij op dat moment een groot vraagteken. Dan maar rustig beginnen lopen. En zo Neerpelt centrum binnen. Tot mijn grote verbazing riep de speaker af dat ik op dat moment 4^de  liep. Zalig moment ! Christian stond langs de kant en maande me aan zeker de eerste 30km rustig aan te doen. En drinken, veel drinken. Want het was nog warmer geworden.

Tot km 20 kon ik mij hier perfect in vinden, maar dan was ik wat overmoedig geworden. Nog een goeie 20 km doortrekken, dacht ik . Dan kan ik die positie wel houden. Maar spijtig genoeg kwam dan toch die verzuring, waardoor ik nog enkele posities verloor.

Ik werd uiteindelijk 7^de met een tijd van 9u 42 ! Dat is net geen uur sneller dan vorig jaar, en daar ben ik super content mee. Fantastisch, ik had het voorop niet zo durven hopen.

Tot slot, nog even een kort dankwoord aan iedereen die mij steunt in het behalen van dit resultaat. In de eerste plaats mijn fantastische lieve vrouw, die er zondag spijtig genoeg niet bij was. Love you !!!!!!!

Natuurlijk ook mijn ouders, mijn familie, Izaak voor zijn prima begeleiding tijdens de tocht , en niet te vergeten mijn coach Christian, van wie ik dit jaar ongelooflijk veel leerde.

Allez , dat was het zowat. Nu nog wat bekomen …

Groetjes,
Maarten.

Stefaan

In augustus 2007 heb ik in navolging van mijne coach me ook een lijstje opgesteld met doelen die ik ooit eens wou verwezenlijken.
Ik ben er zeker van dat er toen velen iets gelijkaardigs hebben neergeschreven. 2007 was mijn eerste jaar onder de vleugels van Wim met als hoofddoel de toen long distance Gerardmer (4/120/30), ondertussen zijn we een aantal kilometerkes verder en heb ik toevallig dat lijstje eens van onder het stof gehaald. Misschien moet iedereen dat eens doen en aanpassen. Ziehier mijn verhaal van drie jaar trainen bij WDD :

TRIATLON TO DO LIST AUG 2007

1. deelname Hawaï en uitdoen
2. Ironman beneden 11 uur
3. top 5 age group om het even welke wedstrijd
4. Ironman deelnemen en uitdoen
5. halve binnen 5 uur
6. kwart beneden 2u20
7. marathon 4 uur
8. Gerardmer beneden 10 uur

punt 8 : ik was binnen in 9u59
punt 7 : IM Frankfurt 3u51
punt 6 :Oostkerke 2u08
punt 5 : IM Antwerp 4u39
punt 4 : 3 op de teller ondertussen
punt 3 : Oostkerke, locale winnaar
punt 2 : Mijn PR staat op 10u21!!
Punt 1 ………………………………………

Conclusie : er blijkt maar één doel meer op te staan, zijnde Hawaï!! Heb ik het toen onderschat en te voorzichtig geweest? Neen, absoluut niet, Toen ik het lijstje maakte was mijn beste halve toen 5u33, kwartjes deed ik toen nog aan 2u35 ongeveer en tja lange afstand dat leek een Kilimanjaro.

Vandaag zwem, fiets en loop ik met enorme sprongen voorwaarts in vergelijking met vroeger. Daarin is regelmatig en vaak trainen ongetwijfeld de sleutel nummer 1, maar de juiste begeleiding en motivatie die ik krijg zijn zeker even belangrijk. Een gezonde voeding en het juiste gewicht helpen uiteraard ook, maar het belangrijkste blijft mijn vrouwtje die er voor zorgt dat ik mijn passie met volle overgave kan uitoefenen.
Oh ja, voor diegene die het zich afvragen, ik heb al een nieuw lijstje in mijn hoofd, misschien laat ik het jullie wel weten binnen 3 jaar wat er op stond .
2009 was een superjaar voor mezelf en mijn gezin, met de geboorte van onze nieuwe spruit, maar hopelijk zit ik op triathlon vlak nog niet aan mijn top en wordt 2009 een overgangsjaar en 201??? Een superjaar!!

Groeten en train ze!!
STefaan Devliegere

Begin dit jaar (januari) kwam Philip De Sutter me opzoeken. Hij vroeg me hem klaar te stomen voor de marathon van Antwerpen (26 april). We moesten rekening houden met z’n rug en een ontsteking aan de rechterknie. Een halve marathon liep ie rond de 2:00 uur.

Nooit eerder was hij begeleid geweest.

Voorzichtig bouwden we progressief aan conditie, waarin accenten werden gelegd naast loop- in fietstrainingen. De ontsteking aan de knie genas en het looprendement steeg.

In A’pen, finishte Phlip in zijn eerste marathon in 4:00:40, een onverhoopt succes waar hij heel blij mee was.

Mission accomplished zou je denken.

Mis, Phlip had de microbe pas echt te pakken en schreef zich in voor Amsterdam.

In de zomer onderhield hij z’n basisconditie en vanaf september stuurden we via lactaatmeting verder bij.

Vorige vrijdag, debriefing van de coach z’n plan. Lopen aan een pace van 5:10 à 5:15/K.

Phlip in aktie

Zo gezegd … zo gedaan …

Vorige zondag 18 oktober, D-Day.
Droog weer, fris 10 – 14°C.

5K 25:24
10K 49:47 (24:23)
15K 1:14:15 (24:28)
20K 1:38:49 (24:34)
Halve marathon 1:44:20
25K 2:03:40 (24:51)
30K 2:30:11 (26:31)
35K 2:58:01 (27:50)
40K 3:25:45 (27:44)
Marathon 3:38:03 of 11,6 km/uur, gemiddeld 5:10 per K

Tegenover Antwerpen april 2009: 4:00:40 of  10,5 km/uur of 5:42 per K

Knappe progressie voor een fantastische leerling. Super!

Ondertussen is Parijs, 11 april een feit.
3:35:00, misschien wel 3:30:00 … dat zal de toekomst uitwijzen!

Vorig jaar in augustus maakte ik voor het eerst kennis met ‘triathlon’. Meteen kreeg ik de triathlonmicrobe te pakken,… In september kwam ik via google op de 3coach site terecht . Doordat ik 12u per dag werk en ik geen enkele triathlonclub vond met de ideale trainingsuren leek one-on-one begeleidng me wel wat! Na een positief telefoongesprek met Wim Van De Wielle maakten we op 21 oktober onze eerste afspraak voor een lactaattest en bespreking van mijn doelstelling. (1/2 triathlon Marc Herremans classic op 2 augustus 2009 onder de 6u eindigen)

Wim en Ise

Enkele dagen later  kreeg ik mijn eerste trainingsschema online. Met een heel handig systeem (www.asicoach.com) werden mijn trainingen wekelijks doorgegeven. Met dit computerprogramma heb je de mogelijkheid om je trainingsschema te bekijken, feedback te geven & krijgen van je trainer, een trainingsdagboek bij te houden en deze zelfs delen met vrienden…kortom facebook voor sportievelingen:-)

Mijn drukke agenda strooide soms wat roet in het eten maar telkens zorgde Wim voor een alternatief. Hij paste mijn programma steeds aan, vooral aan mijn lange werkdagen, verlofdagen & soms ook mijn grillen:-) Zo werkte ik toch 95% van mijn dagelijkse trainingen af. Niet altijd met evenveel zin (vooral tijdens koude winterdagen) maar de motiverende woorden van Wim zorgden er altijd voor dat ook de zwaardere trainingen probleemloos werden afgewerkt. Achteraf was het stiekem genieten van een zalig badje na een koude en natte fietstraining,…:-)

Gedurende het volledige seizoen bleef ik gemotiveerd trainen, maakte ik progressie en bleef ik kwetsuurvrij! Op 6 maanden verbeterde mijn zwemtijd met meer dan 1min op 1000m, kon ik probleemloos 100km fietsen en liepen de loopkilometers gemakkelijk op:-)

Na enkele maanden werd er geëvalueerd aan de hand van een tweede lactaattest en werden de hartslagzones opnieuw aangepast!

Ook tijdens sommige wedstrijden werd ik bijgestaan. Een telefoontje voor de wedstrijd om me succes te wensen, een aanmoedigend woordje tijdens de wedstrijd of een schouderklopje aan de finish waren de kers op de taart!

Ise en Marc

Op 2 augustus 2009 was het dan zover! Met een eindtijd van 5u32 werkte ik mijn allereerste 1/2 triathlon comfortabel af! Ook de vele vriendschappen en nieuwe mensen die ik heb mogen leren kennen maken mijn triathlonseizoen meer dan geslaagd!

Zegt dit niet genoeg,…:-)

Merci Wim! Danzij jouw professionele begeleiding, voedingstips & steun kan ik terugkijken op een super geslaagd maar vooral kwetsuurvrij eerste triathlonseizoen!

Voor jou was 2009 een verschrikkelijk jaar maar toch slaag je erin om op een professionele manier verder te gaan! Dit is onbeschrijfelijk!! Hou je sterk!

Hopelijk mag ik me volgend seizoen terug laten begeleiden door jou!

Groetjes

Ise

Luk Somers kwam vorig jaar bij ons terecht. Bleek dat we bijna buren waren, hij woonde een 6 tal kilometer verderop. Hij schreef een getuigenis, die je hieronder kunt lezen. Het zijn steeds onze atleten die getuigenissen schrijven, maar nu zal ik ook even kort iets over Luk zeggen. Supergast om te mogen trainen. Luistert, is leergierig en zeer gemotiveerd. Enig minpuntje : het zwemmen. Kan hij het minst, traint er het minst op en slaat dan ook dit het meeste over. Dit nog onder de knie krijgen en hij is een complete triatleet !

Toen Luk begon was hij volgens mij absoluut niet in staat om een halve onder de 5u te doen. Hij liep een pak trager dan ik. Nu loopt hij even snel ( 2km/u sneller) en zijn tijd in 70.3 A’pen staat op 4u29 !! Op naar de volle…

Na vorig jaar enkele 1/8 en 1/4 wedstrijden gedaan te hebben wou ik me toch eens wagen aan het iets langere werk nl. de 1/2 van Brasschaat en Antwerpen.

Daar ik het vanaf het begin grondig en goed wou aanpakken ben ik op zoek gegaan naar begeleiding.
Na wat opzoekwerk op google kwam ik uit bij 3coachtrainer Wim De Doncker.
Na een leuke babbel over koetjes en kalfjes , meerbepaald sportachtergrond , wedstrijden , hartslagen , lactaattesten , trainingen, motivatie ,doelen , enz ,… heb ik begin november 2008 mijn eerste lactaattest in ‘s Gravenwezel gaan doen.
En dan denken dat ik ervoor goed trainde , ja wat !

Vanaf november kreeg ik mijn eerste schema’s dan doorgestuurd en kon ik echt beginnen met als doel Brasschaat en Antwerpen rond de 5 uur te volbrengen en het belangrijkste er plezier aan te beleven.

Vanaf dag 1 tot nu heb ik de schema’s van Wim voor 95% week per week nauwkeurig afgewerkt en gelogd op Asicoach.
Als ik al eens een training liet vallen was het meestal een zwemtraining ( ben een heel slechte vis in het water ) , maar dat heb ik dezelfde dag al direkt geweten op de trainerscommentaar die gegeven wordt op niet gedane trainingen , ( maar ook op trainingen die wel netjes zijn afgewerkt) op asicoach.

Wat ik wel belangrijk vind is de achtergrond achter trainingen en dat ook op een duidelijke manier wordt uitgelegd , en zeker in mijn geval als je daar geen ervaring mee hebt.
Wanneer, hoeveel en hoelang extensief , intensief of weerstand trainen.
Wanneer welke trainingen of combinatietraining doen , en zeker zo belangrijk wanneer het wat rustiger aan te doen.

Naarmate Brasschaat en Antwerpen dichter bij kwamen werd de duur en intensiteit geleidelijk verhoogd wat ook resulteerde in betere resultaten op de 1/4 triathlonwedstrijden die ik als voorbereiding deed tov vorig jaar.
Bij het zwemmen kwam ik minder vermoeid uit het water , wat vervolgens resulteerde in betere fietstijden en zeker snellere looptijden.

Daar alles vlot verliep qua trainingen en tijden tov vorig jaar begon ik voor mezelf te hopen op 4.45u op de 1/2. ( Heb ik wel tegen niemand gezegd).

Enkele dagen voor D Day in Brasschaat met Wim dan doorgenomen waar ik moest op letten ivm met hartslagen (zones) tijdens fietsen en lopen.
Wat en hoeveel ik tijdens de wedstrijd moest eten en drinken en ook belangrijk blijkbaar wat en hoeveel de dag voor de wedstrijd te eten.

De dag van de wedstrijd in Brasschaat is voor mij dan ook alles gesmeerd verlopen , en wat is het leuk als je dan nog eens naar je supporters kan lachen tijdens het lopen in het park .
En dan dat gevoel bij het over de finischlijn lopen en een tijd van 4u28min15sec te zien staan.
Spijtig dat het de laatste maal over deze afstand gaat in Brasschaat.

Vervolgens dan op 2 augustus de 1/2 ironman Marc Herremans in en rond onze mooie stad Antwerpen.
Bij het opstaan had ik wel mijn bedenkingen ( wat een rotweer ) , maar toch volle moed naar het Galgenweel vertrokken. Al kletsnat voordat we 1 meter gezwommen hadden door de regen voor het binnengaan en het plaatsen van fiets en materiaal in de wisselzone.
Dat beloofde voor het fietsen op natte wegen in de Antwerpse haven met al die treinsporen.
Na een vlot fietsparcours te hebben afgelegd begon ik nog redelijk fris aan de 1/2 marathon door het stadscentrum van Antwerpen.
Na de regen en de wind in de voormiddag kwam voor mij zonneschijn aan de finischlijn op de grote markt met een tijd van 4u29min29sec.
Wreed content , altijd kunnen genieten van de wedstrijd en dit eigenlijk zonder een zwak of slecht moment te hebben gehad.

Zondag heb ik een einde gemaakt aan mijn seizoen te Viersel ( afgezien van begin tot einde , kan dus ook nog voorkomen ) zodat ik aan een welverdiend verlof kan beginnen.

Wat ik onthoud na 1 jaar 3coach begeleiding

- Grote variatie in trainingen en dat voor de 3 disciplines
- Plezier beleven aan trainen en wedstrijden ( ook in de wintermaanden )
- Je kan steeds met je vragen terecht
- Alhoewel ik geen computerfreak ben is het toch wel zeer makkelijk je trainingsarbeid bij te houden en te volgen op Asicoach.
- En voor mij zeker het belangrijkste : Een gans jaar pijn en kwetsuurvrij kunnen trainen. ( Niet evident na een zeer zware knieblessure).

Heb ondertussen met Wim DD al afgesproken om mij volgend seizoen eens aan een volledige te wagen.

Bedankt

Luk Somers

Dank U Wim Van De Wielle voor de trainingsbegeleiding!
Prachtig hoe die jonge kerel dat deed! In december een weddenschap aangegaan, om in mei een finisher shirt op de ironman van Lanzarote, waar ik ook leef, te halen. Via via bij Wim VDWielle terecht gekomen om mij te leren zwemmen (kon toen amper 500m zwemmen) in een week tijd, tussen kerst en nieuwjaar! Tijdens de zwem trainingen door, heb ik begrepen dat ik ook verder begeleiding nodig had. No problem voor Wim, make my day, dacht ik zelf (heb 25jaar aan een stuk zitten zuipen, roken en feesten, had “wat” overgewicht, en was een profesionele jemenfoutist….)
Op sportief vlak heb ik, buiten achter de grieten, nooit gelopen. En van het velo rijden moet je je ook niet veel inbeelden! Ikke dus na een week Antwerpen terug oep mijne rots, en beginnen trainen, de aanwijzingen van Wim goed volgend. Leek heel gemakkelijk, alles moest extensief gebeuren, niet te veel doen, rusten!, mijn programma werd geregeld aangepast, op tijd en stond kreeg ik motivatie van “mijn” trainer …..in een mum van tijd kon ik 10 km lopen en was 70km fietsen, vulkaan op vulkaan af met de nodige wind, geen probleem meer. Wim bleef rustig, voor mij tikte de klok door! Al een paar weken later was ik aan 24km lopen en 140km trappen….Om dit bangelijke trainings programma af te ronden heb ik “mijn” trainer een 12u33!! gegeven, he ik van de race genoten en ben ik mijn finisher shirt gaan afhalen.
MERCI WIM V.D.W. U bent een genie!

de jean

Vorige jaren was het steeds moeilijk om naar één of meerdere wedstrijden te pieken.

Het trainen zonder begeleiding ging meestal op gevoel waardoor de intensiteit werd verwaarloosd.

Ook heb ik een baan die veel lichamelijke belasting met zich meedraagt en is het zoeken naar een balans tussen werk en sporten niet gemakkelijk.

In de maand januari had ik besloten om het anders aan te pakken en ik heb dan aan Wim gevraagd of hij mij wilde coachen,ik werd aanvaard in zijn 3 Coach groepje.

Na een paar weken trainen legde ik al een lactaattest af, eerst voor het lopen en iets later voor het fietsen.

Trainen met hartslag was ook nieuw voor mij en ik had in het begin wel aanpassingsproblemen om in de juiste zones te lopen en te fietsen.

Met sprongen ging ik vooruit en het gaf mij een goed gevoel wetende dat ik niet teveel trainde en toch vooruitgang maakte.

De eerste wedstrijd in de Haan was dan ook een succes, nooit heb ik zo snel gelopen na het fietsen en het vertrouwen in Wim is dan ook toegenomen, hij stoomde me klaar voor de Ironman in Zuid-Afrika waar ik ook een knap resultaat neerzette, zelfs met dat beetje tegenslag tijdens het lopen behaalde ik een tweede plaats in mijn Age groep !

Op naar de volgende uitdaging, WK Almere !

Wat ik zeker tof vind is dat hij steeds moeite doet om het trainen aangenamer te maken, hij vraagt meermaals om te gaan zwemmen en te fietsen !

door René Delbaere