Victorie

Binnen anderhalve maand vindt tussen Ieper en Poperinge de jaarlijkse McBride Run plaats. Dit jaar zal ik opnieuw deelnemen. Ik zal in vorm zijn, dat daar niemand aan durve twijfelen. Maar hoogstwaarschijnlijk zal ik wederom falen om mijn record te breken, ik verwacht me immers aan helse weersomstandigheden, of acute diarree-aanvallen of iets dergelijks.

Als ik ga trainen volg ik meestal dezelfde trajecten. Negen kansen op tien is dit langs de Dender tussen Aalst en Ninove. Lopers zie je er niet echt veel, maar fietsers des te meer. Als ik dan al eens een loper zie, dan komt de testosteron naar boven (zelfs als het een vent is) en vertik ik het om me te laten inhalen. Deze avond was het weer van dat. Plots dook er iemand op in mijn gat en hij wou niet lossen. Hij bleef ostentatief wat hangen op tien meter. Geen probleem, ik moest nog maar een tweetal kilometer lopen, dus ik drijf het tempo op. Ik merk dat hij sneller begint te ademen, ja zelfs hijgen. Of dat nu aan mijn snelheid lag of aan het zicht op mijn lekker kontje (de waarheid heeft zijn rechten), ik weet het niet, maar alleszins, het gat werd groter en voor hem werd mijn gat dus kleiner.

Mijn vertrouwen groeit, ik ben zeker van mijn stuk en de laatste honderden meters zijn een ware triomftocht. Nog een laatste keer achterom kijken en inderdaad, geen loper meer te zien. Ik vertraag en aan de finish gooi ik als een echte mijn armen in de lucht. Net op dat moment knalt er mij een fietser voorbij. Ik meteen armen naar beneden en doen alsof ik deze gewoon even nonchalant aan het strekken was.

Ik wil maar zeggen, nooit te snel victorie kraaien, en zeker niet vroeger dan de meet. Iedereen maakt het wel eens mee, zelfs de allergrootsten. Ik was vandaag niet de enige

BY RIMBALOE

Tommeke, Tommeke, wat doe je nu?

Wielrennen is en zal altijd mijn grootste passie blijven. Urenlang naar de koers kijken (vanin de zetel) en elk jaar een weekje naar de Ronde van Frankrijk gaan, het zal nooit vervelen.

Wielertruien verzamelen is er ooit toevallig bijgekomen. De mooiste van gans het peloton is onze nationale Belgische trui die op de kampioenschappen gedragen wordt. Het beruchte model in prachtig koningsblauw (of hemelsblauw, afhankelijk van je waspoeder), met onze nationale driekleur fier op borst en rug, geeft steeds een kick, als je hem tijdens de wedstrijd door het beeld ziet flitsen.

Midden jaren 90 verdween dit shirt echter uit het peloton. De nieuwe modelletjes (o.a het gevlamde motief waarin Museeuw wereldkampioen werd) sloegen echter niet aan en in 2004 werd het retromodel opnieuw in gebruik genomen.

Deze trui moet zowat de eerste van mijn collectie zijn. Hij dateert uit 1981, toen Maertens na een onvoorstelbare comebackzomer zijn tweede wereldtitel behaalde. Hij is inmiddels gesigneerd door elke Belgische wereldkampioen profs op de weg van de laatste 50 jaar, behoudens de betreurden Monseré en Dhaenens. En was ik er twee jaar eerder aan begonnen, dan had ik zelfs via Rik Van Steenbergen, Briek Schotte en Marcel Kint, tot 1938 kunnen teruggaan. In het hemelrijk worden echter geen handtekeningen meer uitgedeeld jammergenoeg. Nooit meer…

Ook de genaamde Tom Boonen ontbreekt nog. Komende week moet het echter gebeuren. Ik heb dan ook beslist alles op alles te zetten en het Vlaanderland in te trekken, me nestelend in het zog van het wielercircus.

Het begrip groupie zal een nieuwe dimensie krijgen, opdringerigheid en omkoperij zullen schering en inslag zijn, maar de handtekening moet en zal op de trui komen

Zo staat het immers geschreven. Zo zal het zijn. Echt wel!

BY RIMBALOE

Dubbelganger?

In het jaar des heren 2005 besliste de UCI om een nieuwe supercompetitie uit de grond te stampen: de zogenaamde Pro Tour. Gedurende gans het wielerseizoen zouden de renners punten kunnen verzamelen in de grootste rittenwedstrijden en eendagskoersen. De winnaar zou zich de beste renner van het seizoen mogen noemen en om de verzamelaars nog wat extra te kloten, werd ook beslist een leiderstrui aan de competitie te koppelen.

Na amper twee jaar was het al dikke ruzie tussen de UCI en enkele organisatoren omdat deze laatsten zelf wilden beslissen wie aan hun wedstrijden mocht deelnemen.

Deze week zal bepalen hoe het verder moet, want blablabla (wie het interesseert zal zelf wel de krant lezen).

Alleszins, omdat de grote ronden en enkele topklassiekers geen deel meer wensen uit te maken van de Pro Tour, is het UCI in een wanhopige poging gestart enkele nieuwe organisaties aan de kalender toe te voegen, zogenaamd onder het mom van mondialisering van de sport. Onder die organisaties sinds dit jaar ook de Tour Down Under in Australië, openingswedstrijd dus van de Pro Tour. Grote winnaar daar werd de enorm gekende Duitser André Greipel, die naast de eindzege, ook 4 ritoverwinningen behaalde. De top 5 van het klassement bevat, naast Greipel, ook nog overbekende renners als daar zijn Delage en Buffaz, beide met een enorm palmares…
En de tweede in diezelfde Tour Down Under, Allan Davis, toevallig wel een renner met naam, wordt niet eens opgenomen in de Pro Tour rangschikking, omdat zijn ploeg geen deel mag uitmaken van het circus.

En een circus, dat is het. Want veel van die renners zullen verplicht dienen deel te nemen aan de kasseiklassiekers in Vlaanderen, iets waar sommigen onder hen voor huiveren. Vorig weekend heeft de fiere Pro Tour leider André Greipel eens mogen proeven van de Omloop het Volk. In zijn geval was het eerder lijden dan leiden, want de arme man eindigde 143ste, oftewel… allerlaatste.

Maar nu we toch over André Greipel bezig zijn, die mens doet me enorm denken aan iemand. Kijk hier maar eens naar zijn foto. Al een idee? Nog steeds niet? Wel, kijk dan ook eens naar deze foto van vorig jaar toen hij bij T-Mobile reed. Dat is verdorie de look alike van Wim De Doncker!!!!!!!!!!!!

Misschien ligt het aan mij (het was een zware en lange week). De comments staan alleszins open

BY RIMBALOE

Verlangen

De reden van de goede prestaties van Philippe Gilbert is niet meer of niet minder dan natuurlijke oftewel lichaamseigen doping. Maandag stond immers in Het Nieuwsblad een klein artikeltje waarin men vermeldde dat de Phille sinds begin dit jaar een nieuwe vriendin heeft. Patricia is haar naam, en ze werd zowat 19 jaar geleden geboren. Ze is blond en ziet eruit als een echt barbiepopje.

Nu vraagt gans wielerminnend (lees: roddelend) België zich af wie deze bloedmooie blondine dan wel mag zijn. Ze houdt zich immers liever op de achtergrond.

Wel, het heeft bloed, zweet, tranen en vooral veel geld gekost om aan een foto te raken, maar het is uiteindelijk gelukt.

Aanschouw hier de nieuwe vriendin van Philippe Gilbert.

BY RIMBALOE

Hier zijn we weer

Beste Wim, omdat je er vorige week zelf over begon, ben ik bereid hier mijn al even volledig als revolutionair trainingsschema uit de doeken te doen.

Geloof het of niet, maar ik ben het jaar echt subliem begonnen. Al op 1 januari heb ik mijn loopschoenen aangetrokken en nee, niet voor de show: een half uurtje loslopen.
Ik kan gerust zeggen dat ik sindsdien weken doe van gemiddeld 25 uur. Jammergenoeg geen 25 uur sport, maar wel 25 uur erover nadenken vanin mijn zetel.
De teller staat year to date al op het fantastische totaal van 1u51 en de laatste maand lig ik weer volledig stil. Is het niet de koude of de regen, dan is het wel de smog of de postcarnavalblues die me tegenhoudt.

Het goede nieuws is echter dat ik vorig jaar nog minder ver stond, dus geen paniek. I am a last minute guy. Dat was vroeger op school ook al tijdens de examens. Waarom zou ik me kapottrainen om plots 30% sterker te worden? Nee, daar is niets aan, de grieten vallen enkel op venten die elk jaar weer hun record nipt scherper stellen. Drama is wat ze zoeken en drama zullen ze krijgen van me, op welke manier ook

Vandaag kwam de inschrijving voor de 20 km van Brussel binnen, zelfs volledig op naam van de heer Loe Rimba. Dit is het teken om echt in gang te schieten. Als de druk er is, dan lukt het wel. Drama, zoals ik zei…

Ik lig zelfs een maand voor op mijn schema van vorig jaar. Dus wacht maar af, we zullen die conconi toestanden half april nog eens opnieuw doen en zien waar we dan uitkomen. Mijn overslag van 187 moet maar eens beginnen renderen nu

BY RIMBALOE

Een fantastisch nieuwjaar

Gelukkig nieuwjaar aan iedereen van goede wil. Hopelijk is 2007 geworden wat jullie ervan verwacht hadden en wordt 2008 misschien nog beter, zowel op sportief als persoonlijk vlak.

Een nieuw jaar betekent voor de meesten onder ons weer eens een heleboel nieuwe goede voornemens. Meestal komt men dan ook tot de constatatie dat men de voornemens van het afgelopen jaar niet gehaald heeft. Ik ook niet. Het enige dat me gelukt is, is een Tourcol oprijden zonder om te vallen (twee zelfs en dan nog buiten categorie). Mijn vooropgestelde halve marathon tijd heb ik op 50 seconden na niet gehaald; had ik mijn doel willen halen om 1000 km te lopen, dan had ik gisteren nog snel even tot Parijs moeten lopen en wat betreft aan een sprinttriatlon deelnemen tenslotte, verder dan het inschrijvingsblad ben ik nooit geraakt.

Dus het enige dat ik voor volgend jaar al vastleg is opnieuw de Tour de France, met op het programma alvast Prato Nevoso en Alpe d’Huez en dan nog eens Galibier en Croix de Fer ook (tenminste als ik die eerste twee overleefd heb). Voor alle duidelijkheid, die beklimmingen staan niet op dezelfde dag gepland he. Het grote doel hier is deze bergen sneller te beklimmen dan Wim (De Doncker), met dien verstande dat ik fiets en hij loopt… op zijn blote voeten… met een gebroken teen… met zijn broek op zijn enkels… en een half uur na mij vertrekt. Ik heb er goede hoop op dat ik hem ga verslaan

BY RIMBALOE

Sport is leuker vanin je zetel

BY RIMBALOE

Heel gemakkelijk, meneer De Doncker, hier komen rondbazuinen dat ik een wekelijkse column mag schrijven over mijn sportbelevenissen. Zelfs tegen riante voorwaarden (lees: 150% van uw advertentie-inkomsten), zou ik er momenteel niet in slagen dit te doen. Het is veel te koud buiten en voor iemand met mijn karakter betekent dit dus voedsel hamsteren en in winterslaap gaan. In mensentaal komt het erop neer dat ik me elke avond in de zetel plof met in de ene hand een zak chips, en in de andere hand mijn grote, lange en lekker harde … afstandsbediening van de TV (bende sick minds, jullie dachten weer aan iets anders )

Sinds begin november lig ik echt volledig stil. Er begint zich schimmel te vormen op mijn loopschoenen; de banden van de groene pijl zijn leeg, meer nog, sinds de afdaling van de Aubisque heeft deze geen km meer gereden en mijn hartslagmeter tenslotte haal ik enkel nog boven om te meten of mijn vrouw haar orgasmes echt zijn (als ze minder dan hartslag 200 haalt, is ze duidelijk aan het faken).

Kortom, ik ben niet zo goed bezig. Dringend tijd om dus te hervatten. Morgen ga ik eens lopen, als het niet te koud is, of neen, overmorgen, of volgende week, of na de feestdagen…

Bij deze dus meteen ook aan iedereen een aangenaam eindejaar toegewenst en het allerbeste voor 2008!

Voorpaginanieuws

BY RIMBALOE

Nu vraag ik me eigenlijk toch af waarom die foto die hier gisteren verscheen, enkel in het klein te bezichtigen is, en ook waarom Wim niet de mogelijkheid gelaten heeft comments achter te laten…

Maar we wijken af, het gaat hier over triatlon. Respect voor iedereen die vorige zaterdag Hawaii tot een goed einde gebracht heeft. Respect ook voor onze Belgen, die weer eens bewezen hebben echt wereldtop te zijn, en dat voor zo een klein landje. Read more

Een rustige oude dag

BY RIMBALOE

Wim schreef het hier vorige week al. Sinds kort ben ik de nieuwe eigenaar van zijn groene pijl. Vanaf nu begint hij aan een nieuw leven. Eentje dat zonder twijfel minder vermoeiend zal zijn, maar daarom zeker niet minder leuk. Het zal er alvast een heel stuk primitiever aan toe gaan: geen hoogtechnologische machientjes, enkel nog een simpele kilometerteller. En ook veel minder snel, maar mijn leuze is: hoe trager je rijdt, hoe meer je van het landschap kan genieten. Read more

Plateau de Beille, amaai mijn frak

BY RIMBALOE

Nu Wim weer op afzondering zit kan ik ongestoord het niveau van zijn blog naar beneden halen. Wat ook naar beneden gaat (en eerst naar boven) is mijn eerste ervaring met een Tourcol buiten categorie, namelijk Plateau de Beille, de dag vóór de rit, bijna twee weken geleden: 16,2 km aan gemiddeld 7,9%. Read more

Cross Country

BY RIMBALOE

Afgelopen zondag heb ik me eens buiten gewaagd met een koersfiets onder mijn gat. Gezien mijn absoluut gebrek aan stuurvaardigheid, besloot ik wijselijk de loopschoenen aan te houden en de klikpedalen nog even uit te stellen. Ik was amper 5 km op weg langs de Dender toen ik plots een verliefd koppeltje hand in hand uit de andere richting zag afstormen. Hun truien leken in de verte wat op de mijne en terwijl we elkaar kruisten zag ik dat het verdorie ook 3coachers waren. Read more

De groene pijl duikt op

BY RIMBALOE

Nu Wim zijn comments uitgeschakeld heeft, kan ik hier lustig mijn gang gaan zonder het risico te lopen afgebroken te worden

Sinds vorig weekend is de machine die me binnen 3 weken over de Pyreneeëncols zal loodsen, eindelijk afgesteld. Niet zomaar een tweewieler, doch die waarmee Wim jarenlang zijn trainingen en wedstrijden afgehaspeld heeft, de zogenaamde groene pijl…

Of het me zal helpen om 15 km te klimmen aan een gemiddeld stijgingspercentage van 6,9%, I very much doubt it. Ik heb immers totaal geen fietsbasis. Read more

Toen zag alles er nog veelbelovend uit

BY RIMBALOE

Dat we nog maar 200 meter ver waren, da’s een detail. Read more

28.000 X 15 = 420.000

Ziehier de achterkant van het shirt dat gisteren tijdens de 20 km van Brussel door duizenden aanschouwd werd. De voorkant is niet voor publicatie vatbaar, gezien de bloedvlekken ter hoogte van de tepels. Het zal mij leren, lopen met iets dat bij Zeeman amper 1 EUR gekost heeft (bedrukking uiteraard niet inbegrepen).
Read more

Mental coach gevraagd

BY RIMBALOE

Ondertussen ben ik al terug van mijn “stage” in het Taurusgebergte (meerbepaald enkele tientallen kilometers verder, aan een zwembad met cocktail in de hand, maar da’s een detail).

In het verleden (tot anderhalve maand geleden dus), toen ik regelmatig eens ging joggen, want meer dan dat was het niet, was het steeds op gevoel. Dat gevoel was veel te veel testosterongedreven en enkel gericht om elke keer het vast traject dat ik liep, enkele seconden sneller af te haspelen.

Op vraag van Wim, en na die conconitest, volg ik nu zijn schemaatjes nauwgezet. Deze houden in dat ik drie keer in de week ga lopen, steeds op hartslag en telkens 1 duurloop erbij, die langzaam opbouwt richting 2 uur. En rara, ik loop uiteraard trager dan voorheen. Waarschijnlijk (hopelijk) boek ik wel vooruitgang, maar het steekt als je het nog niet echt kan meten.

Vandaag stond er een duurloop van 1u35 op het programma. Zijn het de pollen, had ik te weinig gegeten of gedronken, of gewoon een slecht uur van de dag? Ik weet het niet, maar echt goed ging het niet. Halverwege kreeg ik bovendien het bezoek van twee vrienden die ik dit jaar nog niet tegengekomen was: blaarken en bleinken. Op beide voeten op dezelfde plaats, dus ongetwijfeld weer het eeuwige schoeiselprobleem. Bovendien ook wat overbelasting met stramme achillespezen als gevolg. Straks beland ik nog op Gerd zijn tafel.

Wie hier vaak komt lezen weet wel dat ik wat de sidekick ben op deze blog, een beetje Wim zijn Koen Fillet, met dien verstande dat ik er voorlopig zelf ook nog van uitga dat ik mijn wedstrijd zal lopen

Toch was ik soms liever de zetelliggende sidekick gebleven die zijn wekelijkse uren sport voor de TV beleeft en daar af en toe eens over blogt. En binnenkort moet ik dan ook nog beginnen fietsen en zwemmen…

The beat goes on

BY RIMBALOE

 Vorige week deze tijd, toen Alessandro Ballan nog niet wist wie ik was, heb ik dus mijn conditie eens laten meten aan de hand van een loopbandtest. De resultaten heb ik inmiddels doorgestuurd naar mijn “trainer” Wim. Aan hem om deze te interpreteren. Ik hou mijn hart al vast, zowel letterlijk als figuurlijk.

Ik dus vorige woensdag richting fysiohuis alwaar Gerd me reeds met een satanische glimlach leek op te wachten. Lag het aan de angst of zat mijn verkoudheid er voor iets tussen, maar nog vóór ik aan de test begon voelde ik mijn hart al bonken in mijn keel. Read more

Er is iets tussengekomen…

BY RIMBALOE

Normaal zou hier vandaag een artikeltje verschijnen over sporttesten en overslagpolsen. Gisteren heb ik immers bij Gerd in het fysiohuis een conconitest op de loopband afgelegd. Niets van dat alles echter. Mijn hartslag is echter wel een ganse dag zwaar in het rood gegaan. Het verhaal gaat als volgt… Read more

Eventjes snel wat zwemmen

BY RIMBALOE

Vorige zondag moet het denk ik exact 20 jaar geleden geweest zijn dat ik de beste zwemprestatie uit mijn leven neergezet heb: namelijk het halen van mijn brevet op de 400 meter, in het zwembad van Aalst. Ik herinner mij een zekere Wim DD die me niet kon volgen. Tot zover mijn zwemcarrière…
Als ik al mijn zwemmeters van de 20 daaropvolgende jaren zou optellen, zou ik niet eens aan 400 meter komen. Hoog tijd dus om eens te zien wat we waard zijn.

Dus vorige zondag met vrouw en kids afgezakt naar het zwembad in Ninove waar ik op mijn gemak eens 500 meter zou zwemmen in het 25-meter bad. Na amper 2 lengtes sloeg de verzuring in mijn schouders al volop toe. Mijn kopje zakte met de minuut en ik kreeg moeite het boven water te houden. Plots werd het nog erger toen ik besefte dat water en lenzen twee dingen zijn die niet echt verenigbaar zijn. Dus verzuring en verlies van het zicht, het moet een leuk schouwspel geweest zijn. De bevallige redster aan de kant had het blijkbaar ook door want ze bleef me met meer dan gewone aandacht volgen. Ik dacht aan opgeven, maar plots, zoals het een echte sportman betaamt, bleek ik toch nog ergens de kracht te vinden om door te gaan. Natuurlijk testosteron veronderstel ik, of gewoon het idee dat afgaan niet echt een leuk gevoel is, vooral dan in het bijzijn van vrouwen
Ik heb uiteindelijk mijn 500 meter (schoolslag) gezwommen in drie etappes met telkens een tweetal minuten rust ertussen. Volgende keer gaan we voor de volledige afstand zonder tussenstops. Misschien dat ik ook maar eens een duikbrilletje meeneem. Zou dit laatste nog niet beschikbaar zijn in de 3coach lijn?

Het is misschien een torenhoog cliché, maar ik heb spieren ontdekt waarvan ik het bestaan niet eens kende. Niezen is deze week dan ook niet echt het meest aangename gevoel in de wereld…

Lekker gezond trainen

BY RIMBALOE

De dagen beginnen stilaan goed te lengen en het is dan ook een leuk gevoel om ‘s avonds van de trein te springen terwijl het nog klaar is. Binnenkort stappen we bovendien weer over op zomeruur en dan is het hek helemaal van de dam. Niets zal me dan nog kunnen tegenhouden om ‘s avonds te gaan lopen. Mijn doelstelling om dit jaar 1000 loopkilometers te halen is al hopeloos voorbijgestreefd: ik was goed begonnen de eerste week van januari, maar sindsdien bleef het akelig stil. Read more

Van doel tot doel

BY RIMBALOE

Het zit er weer op, het is weer voorbij, het jaarlijkse weekje Carnavalverlof. En het moet gezegd worden, het was fantastisch. De lapmiddeltjes hebben de griepsymptonen onder controle kunnen houden en behalve een spontane bloedneus (waarschijnlijk door de overdaad aan aspegic) en 17 blauwe (inmiddels gele) plekken op mijn benen, heb ik er niets aan overgehouden. Nierstenen maakten geen kans, gezien de massale hoeveelheden drank die door mijn lichaam stroomden. Read more

Het lichaam moet herstellen

BY RIMBALOE

Terwijl Wim en zijn atleten stilaan afdoende voorbereid zijn voor de Iron Man Maleisië, zit ook de voorbereiding voor mijn eerste grote doel van het jaar er zowat op. Maandenlang heb ik er hard voor getraind en deze week is voor mij de zalige rust van taperen afgebroken. Ook ik moet nu inderdaad afbouwen om volgende week zondag perfect voorbereid te zijn op mijn wedstrijd van het jaar, namelijk Aalst Carnaval. Geen wedstrijd voor doetjes die na amper 10 uur al achter de rug is. Neenee, drie volle dagen en nachten voluit gaan met een absoluut minimum aan slaap en een absoluut maximum aan vettig eten en alcohol. Read more

Afdokken

BY RIMBALOE

Zoals iedereen eerder deze week al gelezen heeft, krijgt het dolle WK veldrijden van vorige zondag dus een staartje. Pechvogel Bart Wellens, die de wedstrijd met een gebroken pols uitreed, besliste een schadevergoeding van minstens 60.000 EUR te eisen. Iedereen heeft de beelden ondertussen wel gezien. Wellens reed aan de leiding, toen een motard van de VRT een wegafspanningsbak (of hoe noemen ze dat) raakte en om zijn as deed kantelen. Hij knalde er frontaal tegenaan en werd de lucht in gekatapulteerd. Weg WK droom. Gevoed door de tienduizenden supporters en de adrenaline reed hij de wedstrijd echter uit en eindigde nog op de vierde plaats. Dit alles met een gebroken pols. Einde seizoen en exit startgelden en klassementen.

Hij wil deze schade nu tegenover derden verhalen. Groot gelijk Bart. Ik zou persoonlijk nog meer geld vragen. Reken maar eens uit: 6 weken gips en dus geen enkele wedstrijd meer kunnen rijden dit seizoen. Deze financiële aderlating is slechts het topje van de ijsberg. Al die tijd in de zetel liggen, elke dag een DVD huren, van miserie beginnen snoepen, de spieren die wegsmelten, het vet dat verschijnt, Lefevere bellen voor een partijtje georganiseerd dopinggebruik, Dedecker bellen om u anoniem langs vanachter te laten pakken, het Laatste Nieuws kopen om uw gat nadien mee af te kuisen, je vriendin die het beu wordt om een godganse dag op je gezicht te moeten zien, je relatie die ontploft, je vriendin die het huis verlaat (zwanger zoals later zou blijken), je truitjes die je nu zelf moet wassen, het verkeerde waspoeder en de verkeerde temperatuur, negen maand later alimentatie aan je been, de homogemeenschap op je dak omdat ze denken dat je op hen doelt als je het woordje “janet” gebruikt. En als je dan eindelijk weer kan beginnen koersen, is je ganse outfit gekrompen, da’s dan nog het ergste van allemaal.

Nee, 60.000 EUR is nog een lage schatting. De verzekeringen zullen er weer een vette kluif aan hebben. Wordt ongetwijfeld vervolgd…

Mokerslag

BY RIMBALOE

Gisteren tijdens mijn 23ste “zerodag”, of luiwammes dag of een dag waarop ik niet heb getraind van het jaar 2007 heb ik ook eens nagedacht over het komende wedstrijdseizoen. Maar ik kon me niet concentreren. Mijn gedachten zaten bij de nieuwe dopingbom die ontploft is. Maar wees gerust Wim, ik zal er ASAP wel mijn wedstrijdje uitkiezen.

Patrick Lefevere is een foefelaar. Ik heb het altijd al gedacht en nu weet ik het zeker. De bom die gisteren gebarsten is, blijkt slechts het topje van de ijsberg. Daarstraks stond ik op café met iemand die anoniem wenst te blijven. Een onbekende vriend van hem kende de kuisvrouw van de onthaalmoeder van de kinderen van de buurvrouw van Patrick Lefevere. En die dame is van veel zaken op de hoogte. Ik geloof dan ook mijn bronnen als ze zeggen dat ze niet 100%, maar 200% zeker zijn van hun verhaal.

Naast de hele dopinghetze heeft Lefevere nog meer op zijn geweten. De ploegbus van Quickstep zou ingericht zijn met geld van de Belgische marine en bij Lefevere thuis hangt het gestolen paneel van de Rechtvaardige Rechters aan de muur. Hij verhinderde ook dat Tom Boonen een persconferentie zou geven waar hij zou verklaren dat hij Lore verlaten heeft voor Justine Henin, die hij in Monaco innig leerde kennen. Wat ook als een bom zal inslaan is het feit dat Patrick Lefevere en Jean Marie Dedecker onder één hoedje spelen en binnenkort samen een rechtse partij zullen oprichten.

Nogmaals, ik hecht geloof aan de verklaringen van mijn anonieme getuige. Hij wou eerst niet praten en het heeft mij veel moeite gekost om hem te overtuigen. Pas na 10 pinten gingen de lippen van elkaar. En het verhaal nam steeds groteskere proporties aan. Lefevere zou ook de man zijn die achter de roze balletten en de bende van Nijvel zit. De moord op Andre Cools zou er op zijn bevel gekomen zijn en hij zou oorspronkelijk de piloot geweest zijn van één van de vliegtuigen die zich in het WTC boorden.

Waar het Laatste Nieuws zich momenteel aan waagt is op zijn minst risicovol te noemen. Het lijkt nogal gemakkelijk je op anonieme getuigen te baseren, zeggen dat je niets kan bewijzen, maar dat je 100% zeker bent van de geloofwaardigheid van je bronnen. Het zal alleszins een recordoplage opgeleverd hebben. Als Lefevere effectief schuldig is, dan zijn er andere manieren om dit bloot te leggen. Hoe het nu gebeurd is, is zwaar onder de gordel gespeeld en lijkt meer op een afrekening. On the other hand, als hij alle beschuldigingen kan weerleggen, dan hoop ik dat de krant goed verzekerd is tegen alle rechtszaken die ze als een boomerang in de smikkel zal geworpen krijgen.

Er is wederom slechts één grote verliezer: de wielersport in het algemeen. Mokerslag na mokerslag. What’s next?

Op zoek

BY RIMBALOE

Ik zit met een groot probleem. Ik ben dringend op zoek naar iemand, en niet zomaar iemand. Vorig jaar ben ik samen met mijn werkmakker Jim De Bril een weekje naar de Ronde van Frankrijk geweest. De koninginneritten in de Alpen hebben we gevolgd. We waren erbij toen Landis zijn testosteronrush naar Morzine inzette. VTM, RTBF, zelfs de Australische TV heeft ons uitgezonden.
We zouden er dit jaar opnieuw samen een weekje tussenuit trekken. Maar Jim De Bril heeft me in de steek gelaten. Meteen na het beruchte slagboomincident is hij gevlucht naar het buitenland. Sindsdien heb ik hem niet meer gehoord of gezien.

Ik wil echter naar de Tour en niet op mijn eentje. Dus bij deze een oproep aan de 745 dagelijkse lezers van deze blog. Wie wil met me meegaan van 20 tot 26 juli? De bedoeling is de ritten naar Plateau de Beille en Aubisque ter plaatse te volgen. Daar zal de Tour immers in zijn beslissende plooi vallen. Ik ben een gemakkelijk persoon en wie met me meegaat zal er geen spijt van hebben. Ik zou wel willen vragen dat de persoon voldoet aan volgende vereisten: houden van de koers, vrouwelijk exemplaar, ziet er niet tegenop om 12 uur aan een stuk aan het stuur van de wagen te zitten, masseert graag reispartners, laaft graag de dorstigen, houdt ervan ‘s ochtends naar de bakker te gaan, duwt mij graag omhoog als ik die cols op tracht te fietsen en is gek op bickyburgers. Ik denk dat ik massa’s kandidaten ga vinden. Indien interesse, gelieve te mailen naar het vertrouwde adres rimbaloe@pandora.be.

Motivatie wie wat waar?

BY RIMBALOE

Enkele dagen geleden schreef Wim hier een artikeltje over het hoofd, de benen en de motor. Ik heb het met veel plezier gelezen. Echter, als ik zo even naar mezelf kijk, heb ik niet de benen, nog minder de motor en helemaal niet het hoofd. Gelukkig ben ik geen topsporter.

Rara, wie werd later topsporter en wie topzetelligger ?

Als ik in bed of in de zetel lig te mijmeren dan tracht ik mezelf wijs te maken dat ik het hoofd heb. Je zou eens moeten weten hoe vaak ik mezelf al voorgenomen heb om een uurtje vroeger op te staan en te gaan joggen. Als die wekker ‘s ochtends dan effectief afloopt, duurt het slechts een fractie of hij staat alweer uit. Reflexen 10 op 10, motivatie 0 op 10.

En mijn motor dan? Ongeveer 13 jaar geleden heb ik eens een sporttest ondergaan op de loopband bij Dr Cooman in het ASZ in Aalst. Mijn conditie was nog slechter dan vandaag en in volle inspanning bedroeg mijn hartslag voor mijn 19 jaar 217 (!!!!). Ik dacht dat een hart ontplofte op dat tempo. Ik tracht mezelf sindsdien wijs te maken dat ik letterlijk een klein hartje heb en figuurlijk een groot

Blijft dan nog over de carrosserie. Da’s misschien het enige dat nog enigszins in mijn voordeel spreekt. Als je ziet hoeveel calorieën en vetten ik per dag binnenspeel, mag ik me gelukkig prijzen dat niet alles blijft hangen. Als ik enkele keren train, merk ik ook dat de conditie heel snel komt. Maar dat kan ook te maken hebben met het feit dat mijn startniveau werkelijk rampzalig is…

Dus ik heb het nooit in mij gehad om een topsporter te worden. Ik ben slechts een simpel recreantje en da’s dan nog met enige zin voor overschatting. Waarschijnlijk ook de reden waarom Wim me gevraagd heeft hier wekelijks iets over sport neer te pennen. Als het aan hem ligt, dien ik me voor te bereiden om deel te nemen aan een mini triatlon. Niets zo leuk waarschijnlijk als foto’s van een zuchtende, kuchende en kotsende Rimbaloe op deze blog…

OK, ik voel plots de motivatie opkomen. Morgen sta ik een uurtje vroeger op om te gaan joggen. Wedden?

Open brief aan de heer De Doncker

BY RIMBALOE

Met grote verontwaardiging las ik gisteren op deze blog het bericht dat ik niet geselecteerd ben voor het 3coach trainingsprogramma. Nochtans heb ik de volledige vragenlijst naar behoren ingevuld en kan ik zonder schroom zeggen dat ik weldegelijk in aanmerking zou gekomen zijn om de trainingen aan te vatten. Me dunkt dat de heer De Doncker zich in zijn besluitvorming laat leiden door tot op heden onduidelijke factoren. Als bewijs van mijn gelijk voeg ik enkele van mijn antwoorden uit de vragenlijst toe.

Wat doe je voor job?
Een ganse dag surfen en blogs lezen, zoals iedereen.
Hoeveel tijd wil/kun je wekelijks spenderen aan training?
Als ik niets leukers te doen heb ben ik wel bereid 1 uur per week te trainen, verplaatsingen inbegrepen.
Wat zijn je specifieke triatlondoelen voor komend seizoen – en daarna ?
Mijn triatlondoel is op TV komen en nadien een carrière in de media starten.
Heb je ooit gedetailleerde sporttesten gedaan waarbij je aërobe en anaërobe grens werd bepaald – al dan niet met lactaatbepaling?
Kan u de vraag nog eens herhalen?
Wat is je besttijd op de 1500 – 5000 – 10000m lopen?
Ik loop die afstanden niet meer. Maar ik ben wel nog steeds recordhouder van de 150 meter in kostuum van mijn wagen naar de trein spurten. Telt dat ook?
Wat is je huidige trainingsregime?
Per week 15 liter cola, 7 grote zakken chips en 5 bickyburgers. Vroeger lag dit hoger, maar ik heb het bewust wat teruggeschroefd, sinds de friturist uit onze straat met pensioen gegaan is.
Welke wedstrijden heb je al gedaan? Hoe ging dat?
Gisteren op de trein nog kleurenwiezen. Het ging niet zo goed, ik ben immers kleurenblind.
Wat is je langste fietstocht en looptraining ooit ? Wanneer was dat?
Vorig jaar tijdens de koninginnerit van de Tour, een ganse dag gevolgd vanin de zetel, zonder opstaan.
Enige blessures of zwakke plekken die je trainingen zouden kunnen beperken?
Ik ben allergisch aan zweet. Op doktersbevel mag ik er onder geen enkel beding mee in aanraking komen.
Wat zijn je zwem besttijden op de 100 – 400 – 1500 m ? Wanneer heb je die gezwommen?
In 1987 heb ik mijn brevet op de 400 meter gehaald. Dat moet mijn piekmoment geweest zijn.
Vertel over je sportieve achtergrond – de sport(en) die je deed voor triatlon.
Snooker en tapbiljart.
Wat is je lengte en gewicht? Tevreden hiermee?
Het is niet de lengte die telt, weet je dat nu nog niet? Ik hoor mijn vrouw nochtans niet klagen (ik draag ‘s nachts oordopjes).
Wat is het moelijkste dat je ooit in je leven gedaan hebt? Lichamelijke activiteit.
5 bickyburgers op evenveel minuten binnenspelen.
Geef je beste resultaten.
87% op wiskunde, 64% op Frans (de trut had ne pik op mij) en 100% op flauwe humor.
Is er iets anders dat ik nog zou moeten weten?
Ik weet de sleutel van het zwembad van Wezenberg liggen

Hoe meer ik mijn antwoorden overloop, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat ik de geknipte persoon ben om het 3coach trainingsprogramma te volgen. Het weze duidelijk dat ik van alle kanten tegengewerkt word.

Goede voornemens

BY RIMBALOE

Eigenlijk ging ik vandaag iets schrijven over mijn eerste 10 kilometer loop sinds eind september, maar er is iets tussengekomen. Een beestje dat door het leven gaat met de naam “goesting”, meerbepaald gebrek aan goesting. Het is trouwens veel te koud om te lopen en van mijn vrouwelijke fans moet ik steeds in short lopen

Bij deze zit mijn sportseizoen 2006 er definitief op. Als ik er zo even bij stilsta was het op het eind van de zomer reeds afgelopen, toen het eigenlijk nog moest beginnen. Desalniettemin ben ik er toch in geslaagd om in totaal een 450 km loopkilometers in de benen te hebben. Voor het gros van de lezers van deze blog een lachertje, voor mij persoonlijk een mooie verwezenlijking, gezien mijn niet te onderschatten luilakgehalte. Volgend jaar moet het echter beter.

Ziehier mijn persoonlijke doelstellingen voor 2007:
- de loopteller moet op 1000 km komen, wat zeker haalbaar is als ik reeds in januari geleidelijk hervat
- ik wil een echte Tourcol opfietsen, wat al een ander paar mouwen zal zijn. Zie ook mijn spinningartikel van vorige week. Tweede obstakel is het gebrek aan fiets en materiaal, maar hiervoor bestaan oplossingen (nietwaar Wim?). Het derde obstakel is er eerder eentje van praktische aard: een Tourcol beklimmen doe je enkel ter plaatse…
- ik heb me laten zotmaken om voldoende getraind aan een sprinttriatlon deel te nemen. Niet evident als je al sinds 1987 niet meer dan 25 meter gezwommen hebt.

Ik heb medelijden met de man die mij zal moeten trainen. Ik denk dat hij niet goed beseft waaraan hij begint…

Spinning, niet voor mietjes

BY RIMBALOE

Op onderstaande foto een getraind atleet naast een getraind zetelligger. Zoek de 7 verschillen…
Yep, uit sympathie voor de Maleisië boys ben ik zaterdag een uurtje gaan meespinnen. Nu ja, ik geef toe, met enige zin voor nuance, veel meedoen kwam er niet aan te pas. Mijn wattage lag al stukken lager en de speciale oefeningen die tussendoor ingelast werden, liet ik wijselijk aan me voorbijgaan. Zoals Wim het hier reeds vermeldde, tijdens dat uur ben ik geen seconde lager dan een hartslag van 150 gegaan. Op de momenten dat we aan die afwisselingsoefeningen begonnen, zegt die begeleider droogjes dat we de hartslag geleidelijk naar 140 mogen opdrijven, terwijl ik op dat moment al aan 180 zat…

 

En mijn tong maar op de grond hangen, en de Wim mij ondertussen maar uitlachen. Trainer van mijn kl*ten

Moraal 1 van het verhaal: als je het laatste anderhalf jaar geen 100 km op een fiets gezeten hebt, dan red je het niet. Desalniettemin ben ik toch blij dat ik een uurtje meegepeddeld heb. Het was zeer plezant. De weg naar de Mr T Sprinttriatlon zal nog lang en hard zijn, maar hij is er!

Moraal 2 van het verhaal: als je niet gewoon bent van op een zadel te zitten, leg dan een zeemvelleken onder uw gat. Ik heb het niet gedaan en nu voel ik me alsof ik vannacht voor het eerst een anale liefdesconfrontatie gehad heb. Niet dat ik weet hoe dat voelt hoor, maar jullie begrijpen wel wat ik bedoel…

P.S. Leuk om al de namen van deze blog eens in levenden lijve te ontmoeten en Luksken Beton, je hebt echt coole sportshoes. Geef mij dat adres eens waar je die gele Nikes gekocht hebt.

Hieronder nog wat fotootjes:

                           

An Inconvenient Truth

BY RIMBALOE

Wielrenner Floyd Landis testte zoals geweten na de 17de rit van de Tour positief op het mannelijk hormoon testosteron. De Amerikaan heeft werkelijk alle rechtsmiddelen aangewend om zijn onschuld te bewijzen, tot op heden zonder succes. Vandaag echter komt zijn entourage met een nieuwe theorie op de proppen. Een Belgische supporter zou, al dan niet bewust, doping toegediend hebben aan Landis. Groot was mijn verbazing toen ik daarnet vernam dat ik die supporter zou zijn. Ik wens bij deze officieel te verklaren dat ik niets met deze hele zaak te maken heb. Ja, het is waar dat ik die bewuste dag op die bewuste plaats aanwezig was samen met Jim De Bril, doch verder ben ik onschuldig. Ze hebben een stok gevonden om me te slaan: “Eerst Dedecker en dan Rimbaloe”. Het waren de woorden van een Vlaams politicus en wielerliefhebber, wiens naam ik liever niet luidop zeg. Hieronder het bewuste artikel omtrent de nieuwe wending in dit dopingverhaal.

De 30-jarige Floyd Landis verbaasde in de Tour vriend en vijand door tijdens de 17e rit van Saint-Jean-de Maurienne naar Morzine een lange solo met succes af te ronden, amper één dag nadat hij een enorme inzinking had gekregen en de gele trui was kwijtgespeeld.

Deze namiddag kwam echter een verrassende wending in het verhaal. Het was de Amerikaan zelf die aan de collega’s van 3coach bekendmaakte dat hij vermoedens heeft dat een supporter hem tijdens die rit doping toediende: “Het was tijdens de eerste kilometers van de beklimming van de Joux-Plane. Plots dook naast mij een supporter op met een Belgische driekleur. Ik herkende die vlag meteen, want mijn ploegmakker Axel Merckx heeft een pijama in dezelfde kleuren”, aldus de Amerikaan. “Wat volgde tart echter elke verbeelding”, gaat Landis verder. “Die Belg, hij droeg een shirt met de letters Rambilou of zoiets op, (nvdr: onderzoek wijst uit dat het hier om een zekere Rimbaloe gaat) kwam vervaarlijk dicht tegen me aan lopen en keek me recht in de ogen. Plots voelde ik iets in mijn mondhoeken. Eerst dacht ik dat het kwijl was, maar ik begin meer en meer te denken dat die supporter me iets in het gezicht gespuwd heeft, een soort van verboden substantie.”

Landis doet er zelfs nog een schepje bovenop: “Bovendien had die supporter een fantastische conditie. Kan ook niet anders als je gedurende 2 kilometer naast een wielrenner kan blijven lopen. Gedurende die tijd heb ik ook de kans gekregen zijn onvoorstelbaar atletisch lichaam te bewonderen, een lichaam dat je onmogelijk op natuurlijke wijze verkrijgt. Nee, hoe meer ik erover nadenk, hoe meer overtuigd ik er van ben dat die Belg me gedopeerd heeft”, aldus de onder vuur liggende Tourwinnaar.

De redactie van 3coach kon de hand leggen op een foto van het vermeende incident. Zonder onze journalistieke objectiviteit op het spel te willen zetten, wensen wij toch dieper in te gaan op deze nieuwe verwikkelingen. We hebben de foto bijgevoegd en over één ding zijn we het alvast eens met de Amerikaan: die supporter heeft inderdaad een prachtlichaam. Navraag leert dat de combinatie van de zware inspanning, de hitte en deze supporter, de testosteronspiegel van Floyd Landis de pan lieten uitswingen. Vergelijk het als u wil met een 16-jarige puber die voor het eerst sex heeft.

De Spanjaard Oscar Pereiro (Caisse d’Epargne) werd tweede in de Tour en krijgt de eindoverwinning mogelijk alsnog in de schoot geworpen. Uit respect voor zijn vriend en vroeger ploegmaat Landis, houdt hij zich liever nog op de vlakte: “Ik hou mij liever nog op de vlakte”.

In tegenstelling tot Aalstenaars, houden Spanjaarden het liever kort.