The great old, in voetbaltermen staat dit voor Royal Antwerp Football Club. Stamnummer 1. De oudste club van het land dus. De oudste club van het land vergaat het niet zo goed de laatste jaren. Komt dit ooit nog wel goed mag je terecht denken. In triathlon termen staat the great old voor Atriac, Antwerpse Triathlon en Duathlon club. De oudste club van het land, opgericht in 1985 bestaat dit jaar dus 25 jaar. De toppers die in die 25 jaar lid waren van de club zijn er heel veel. Marc Van Looy, Philippe Segers, Marc Herremans, Bert Jammaer, Peter Croes, Gerrit Schellens en Sofie Goos zijn er enkele van. De fietstrainingen in de jaren ‘90 zijn legendarisch voor wie ze meemaakte. En daarbuiten stonden die van Atriac ook vooraan als er gefeest moest worden. Wie een nacht van Atriac meemaakte kan er over meespreken.

Atriac 's lands oudste club

Eind vorige eeuw, begin deze eeuw viel Atriac terug tot een gemiddelde club. Peter Croes uitgezonderd, werden alle toppers weggekocht door clubs die er veel geld tegenaan gooiden. Atriac ging zich herbronnen en begon terug bij de basis, de jeugd. Bij de stad Antwerpen hebben ze een zwak voor jeugdprojecten en via de schitterende jeugdprojecten krijgen ze ieder jaar steeds meer subsidies en staan ook de sponsors ieder jaar klaar om mee verder te bouwen aan Atriac. De laatste jaren zijn veel toppers teruggekomen en hebben ze zelf toppers opgeleid. Er zullen altijd wel eens clubs zijn of teams die alles komen leegkopen maar zullen het nooit zo lang volhouden als Atriac. Atriac is meer dan ooit levend!!Proficiat Atriac, op naar de 50 jaar!!

door Peter Van Mol

Toen ik in het najaar de kalender voor triathlonranking 2010 aan het samenstellen was, viel het op dat Monaco 70.3 ontbrak op de Ironman site. Foutje? Nee dus is vandaag duidelijk geworden. Monaco hun licentie met WTC was vervallen en is niet vernieuwd. Reden: WTC wil al hun Europese wedstrijden terug onder eigen beleid organiseren. Voor Triangle die o.a. Klagenfurt, Nice en Monaco organiseert is er nog maar een kleine rol weggelegd. Het gerucht is nu dat zowel Klagenfurt als Nice binnen enkele jaren geen officiële Ironman meer zullen zijn. Grote bezieler achter deze machtsgreep is Kurt Denk van o.a. Frankfurt. Zijn droom: voor WTC iedere Europese wedstrijd organiseren. Monaco was even in onderhandeling met Challenge maar koos uiteindelijk om in zee te gaan met Star events. Moesten Klagenfurt en Nice wegvallen als Ironman staan zowel Challenge als Tristar al klaar om heb binnen te trekken. Al is Triangle zeker dat deze twee succesvolle wedstrijden ook zonder Ironman label topwedstrijden kunnen blijven. Links en rechts heb ik ook gelezen dat Challenge op zoek is naar een warme locatie om in…oktober een World championshop Challenge te organiseren, dit met een grote prijzenpot als Hawaii. Oorlog in triatlonwereld, de atleten kunnen er alleen maar beter van worden.

Greetz
Pete

De voorbije jaren hebben zowel toppers van het zwemmen als toppers in het wielrennen geproefd van de triathlon. Zwemkampioen Sheila Taormina is voorlopig de enige die succes had in beiden sporten. Goud op de spelen van ‘96 op de 4x200m vrije slag en wereldkampioen triathlon op de Olympische afstand. De bekendste wielrenner die het probeerde was Laurent Jalabert en hij deed het meer dan behoorlijk. Hij begon niet aan de uitdaging met de bedoeling om de triatleten eens te laten zien wat fietsen is. De Duitser Udo Bölts was wel zo iemand, hij ging de triatleten leren fietsen maar moest toch toegeven dat triatleten heel hard kunnen fietsen. Hundertmark deed het ook meer dan behoorlijk. En in afwachting tot de ‘triathlon comeback’ van Lance Armstrong in 2011, stond er gisteren een ex-wereldtopper van de marathon aan de start in de eerste editie van Ironman Mexico. Hij won twee keer Hawaii van de marathon, New York dus. De Mexicaan German Silva. Al is zijn topperiode al van meer dan 10 jaar geleden, ik geef toch enkele tijden mee.

3000 metres steeplechase – 8:33.52 minutes (1989)

5000 metres – 13:26.11 minutes (1993)

10,000 metres – 27:46.52 minutes (1992)

Half marathon – 1:00:28 hours (1994)

Marathon – 2:08:56 hours (1998)

German kwam niet aan de start met de bedoeling de triatleten een les in lopen te geven. Hij wist dat de toppers snel kunnen lopen. Zijn persoonlijk doel, de marathon in sub 3 uur lopen. En de wedstrijd finishen in sub 10 uur. Zijn voorbereiding had hij gedaan zoals in zijn beste marathon periode. German Silva liep 3u12 op de marathon en finishte in 10u40. Tot nader order hebben ex-zwemmer nog altijd het meeste kans op triathlon succes.

Greetz
Pete

Tijdens het weekend las ik een interessant artikel in de krant, The war on wheels genoemd. Het succesverhaal van Trek en Armstrong-Contador, die op dat merk 9 touroverwinningen boekte sinds 1999, ontketent in de USA een vuile oorlog met harde dollars. De grootste constructeurs pakken uit met wereldvedetten om het imago naar de verkoper te versterken. Trek, Specialized, Scott, Cannondale, Felt, Cervélo en BMC strijden er om de macht. Specialized gaat daarin het verste. Ze gaven Quick Step en Saxo Bank ieder jaar 2 miljoen euro om fietsen te mogen leveren en deden er nog eens 2 miljoen bij om Contador naar Quick Step te halen. Geld dat nu naar Astana gaat, want Contador blijft bij Astana. Astana betaalde graag een aanzienlijke som geld aan Quick Step om hun contract te verbreken. Specialized de grote winnaar. Enkele uren later was er al een mondelinge deal tussen Quick Step en Merckx die door de herstructurering weer kapitaalkrachtig is en het team van Lefévre de komende 2 jaar van fietsen zal voorzien.

De handen waren nog maar net geschud of Cannondale en Felt hingen al een de telefoon bij Lefévre. Er zouden met enorme bedragen zijn gegooid om Lefévre toch te doen zwichten. Maar een gegeven woord is voor Lefévre evenveel waard dan een getekend contract, aldus Lefévre.

Scott zit nog wel even goed met spurtkanon Cavendish, Felt dat fietsen levert aan Garmin zit goed met Wiggins en zouden er ook graag Contador bijgehaald hebben. Cervélo heeft hun eigen team. BMC haalde Cadel Evans, Ballan en Hincapie. Alles in kannen en kruiken? Nee want nu zou Astana toch nog niet zeker zijn van een protour licentie. En dan zou Specialized wel eens de grote verliezer kunnen worden. Want Quick Step staat dan in pole position om Contador binnen te halen. Het geld staat daarvoor opzij, en ook Merckx zou dit zeker zien zitten. Deze ‘strijd’ word ook geleverd in de triathlon maar dan op veel kleinere schaal. Doch, toppers nemen zeker geen genoegen met alleen een fiets, die willen ook dollars zien om op het desbetreffende merk te rijden.

Ironpete

PS : Om enkele nummers te noemen : Spencer Smith kreeg ( krijgt) 20.000$ en Thomas Helriegel krijgt naast zijn 6 fietsen er nog eens 15.000 euro bovenop. Allebei rijden ze op Planet-X…

PPS: Cofidis reed vroeger op MBK fietsen. Dat merk betaalde zich blauw, maar dankzij oa Frank VDB* piekte hun verkoop. Klein detail : die fietsen waren rommel ( zo schreef VDB later in zijn biografie ). Niet alles is wat het lijkt en de mening van gesponsorde atleten is niet altijd de meest objectieve.

Wim DD

Het is moeilijk om over je eigen sport objectief te kunnen oordelen. Maar toch moet je geen kenner zijn om te weten dat de prestaties die worden geleverd niet in verhouding staan met het prijzengeld. Vooral de WTC, de organisatie van officiële Ironmans en 70.3 wedstrijden maakt het heel bont. Alle wedstrijden die onder de die organisatie vallen  zijn commerciële geldmachines. Enorme winsten worden geboekt. 10 jaar geleden begon ik te surfen op internet en toen lagen de geldprijzen tussen de 8.000 dollar en de 10.000 dollar voor een kwalificatie Ironman. Tien jaar later is dit nog altijd het geval. De Ironman kalender is misschien wel 4 keer zo groot geworden, miljoenen dollars meer inkomsten. Toch is het voor veel profs harken om rond te komen, zelfs bij de winnaars. De winnaar van Hawaii mag 125.000 dollar ontvangen. Zowel bij mannen als vrouwen. WTC zou zich financieel niet pijn moeten doen om alles te verdubbelen. Op de olympische afstand is het wel mogelijk. De wereldbekers, worldchampion series en vooral Life Time Fitness wedstrijden is dubbel zoveel geld te rapen als in Ironmans. En die wedstrijden krijgen geen duizenden deelnemers aan de start.

Dit is een artikel dat eigenlijk niets voorstelt. Dan vooral in de zin van dat ik er niets aan kan veranderen met erover te schrijven. Maar de niet kenners mogen weten dat Ironman gelijk staat met een zeker zin van uitbuiting. Vooral als je dan hoort dat atleten heel lang moeten wachten op hun prijzengeld of zelfs nooit ontvangen. Ik vind het daarom raar dat de bekende toppers niet wild om zich heen stampen. Of het moet toch waar zijn dat die toppers veel geld onder tafel krijgen toegestopt. Want tijdens een live uitzending van Ironman Frankfurt hoorde ik namen als Mc Cormack, Stadler, Al-Sultan, Brown, Alexander, Wellington de revue passeren dat zijn triathlon miljonairs zijn. Ik vind het dan vooral jammer voor de grote groep die achter die mannen en vrouwen komen.

In mijn vorig artikel kon je lezen over de nieuwe topwedstrijd in Abu Dhabi. 50.000 dollar voor de winnaar bij mannen en vrouwen. Dat is 5 keer meer dan een Ironman kwalificatie wedstrijd en de wedstrijd is korter. Er zouden nog wedstrijden volgen. Ik benieuwd hoe Ironman hier met de tijd op zal reageren. Eens de oliesjeiks een nieuw speeltje hebben gevonden spelen ze al hun concurrenten stuk. Uiteraard, Hawaii kunnen ze niet verplaatsen maar wel kopiëren als ze willen. Het is niet ondenkbaar dat er binnen enkele jaren op dezelfde datum van Hawaii een wedstrijd op het programma staat waar de profs 2 tot 3 keer meer kunnen verdienen. Dit,  samen met de uitbouw van Challenge, Tristar en Revolution3 staan we misschien wel op een keerpunt in de triatlonwereld.

Greetz Pete

In heel veel sporten ligt de “appearance fee” een pak hoger dan het eigenlijke prijzengeld. Paula Radcliff werd onlangs 4de in de marathon van NY maar verdiende toch een pak meer dan de uiteindelijke winares Tulu. In triathlon is dit niet anders. De Quelle Challenge betaalt de toppers veel geld om te starten. Voor de echte toppers maakt het prijzengeld slecht een zeer klein percentage uit van hun totale inkomsten. De bulk komt van reklame inkomsten en startpremies. Alles wordt geïndexeerd, toch is de prijzenpot op ironmans blijkbaar aan de index ontsnapt… raar
Wim DD

Net op de dag dat ik een artikel over het soms lage prijzengeld in de triathlon en dan vooral de lange afstand wou schrijven, komt er een licht aan het einde van de tunnel. Op Zaterdag 13 maart pakken ze in Abu Dhabi, Verenigde Arabische Emiraten uit met een nieuwe wedstrijd. Buiten een Olympische afstand is er ook een hoofdwedstrijd over 3km zwemmen, 200km fietsen en 20km lopen. Dit met een prijzenpot van 250.000 dollar.

Als ik naar de afstanden kijk is de wedstrijd vooral gemaakt voor Faris Al-Sultan. Die heeft sinds dit jaar een team uit de grond gestampt met Abu Dhabi als hoofdsponsor. Maar wie als organisator met 50.000 dollar kan zwaaien bij zowel mannen als vrouwen gaat mooi volk aan de start krijgen. Buiten het prijzengeld lijkt het best wel een mooie wedstrijd te gaan worden. Zwemmen gebeurt voor het 6 sterren hotel Emirates Palace hotel, je fietst er op volledig autovrije autostrades, langs andere absolute tophotels, golfbanen, en andere schitterende gebouwen. Met 28°C als gemiddelde wintertemperatuur heb je niet de ondraaglijke woestijnhitte En vooral de age grouper word niet vergeten. Met 150 dollar inschrijvingsgeld niet eens zoveel geld, prijzenpot van 20.000 dollar voor de age groupers en de mogelijkheid om tegen schappelijke prijzen in tophotels te logeren. Morgen een artikel over het prijzengeld in de triathlon.

Grts Pete

Aërodynamica, er is al veel over gezegd en geschreven en staat als een paal boven water. Hoe meer aërodynamisch hoe minder wind je vangt en hoe sneller je kan gaan. In de triathlon en dan vooral de lange afstand geld dit ook uiteraard. Maar er is een grote maar. In tegenstelling tot bij het wielrennen, moeten triathleten voor 90km of 180km hun positie op hun fiets kunnen volhouden. In het moderne wielrennen zijn er geen tijdritten meer die langer zijn dan 65km. Wielrenners doen hun ding, zitten bij de langste tijdritten 1u30 op hun fiets en zijn klaar. Wij triathleten zitten minimum 2 uur op de fiets voor 90km en 4u20 voor 180km. Age groupers veel langer. Daarna volgt er nog 21 of 42km lopen. Als je die proef moet aanvangen met een rug die kapot is omdat je de ideale positie niet kan volhouden word het een martelgang.  Aërodynamica is niet alleen een tijdritfiets kopen van 6000 euro of meer. Ik heb al massa’s triathleten gezien op hun peperdure fiets maar hun (verkeerde) positie maakt hun investering compleet ongedaan. Dit om de reden dat ze de tijdritpositie onderschat hebben en dat niet kunnen uithouden. Ze gaan dan knutselen aan hun fiets en gooien hun aërodynamica overboord. Maar tussen hun oren rijden ze wel met de fiets van Cancellara.

Op een Amerikaans forum is de voorbije weken de fiets van Craig Alexander, Orbea en de Kuota Kalibur waar Stadler 2 keer Hawaii op won met de grond gelijk gemaakt. Volgens de kenners ging Alexander met een slechte fiets starten, te lage carbonvelgen en geen aerohelm. Alexander ging niet voor de snelste fietstijd. Heel comfortabel zat hij 180km in de hoofdgroep met een gewone fietshelm in de hitte. Hij kwam heel relax van de fiets en liep iedereen in de vernieling. Norman Stadler zijn Kuota Kalibur was ook niet meer waard. Nochtans fietste Stadler er in 2004 iedereen op 15 minuten en meer en reed hij in 2006 een nieuw parcours record. Het is dus vooral de benen die het moeten doen, dat mag je nooit vergeten. Bij een zoektocht naar een geschikte fiets, laat je de juiste fietspositie best een uitmeten, bv bij bikefitting. En vooral eens je de geschikte fiets hebt, train er veel op. En vooral voor mensen zonder trainer, je zal veel meer resultaat halen door gerichter te gaan trainen dan een paar aerowielen van 2000 euro of meer.

Grts Pete

Vandaag ben ik naar Utrecht afgereisd voor de jaarlijkse fietsbeurs, Bikemotion. De grootste fietsbeurs van de Benelux. Bij binnenkomt viel mij meteen al iets op. Bijna dubbel zo groot als twee jaar geleden. Toen hadden er nog verschillende merken hun ‘kat’ gestuurd. Nu is deze fietsbeurs te belangrijk om er niet te zijn. Al waren er natuurlijk weinig nieuwigheden te melden. Ik had dan ook enkele dingen die ik op mijn verlanglijstje had staan om zeker eens te bekijken.

Mijn visie is een persoonlijke. Een nieuwe fiets die ik zeker eens ging bekijken was de Litespeed archon C1. Wie Litespeed zegt, zegt titanium. Vanaf nu storten ze zich op de carbon modellen. Meteen komen ze binnen met een klapper. Een beauty! Indoor fietsen word steeds populairder. De standen van Tacx en Elite worden ieder jaar groter. Ook Cycleops heeft zich op die markt gegooid. Ze gaan meteen een stap verder en komen met spinning fietsen met het powertap systeem. Over dit laatste kan ik binnen enkele weken een recensie schrijven vermits ik er zo één heb gekocht. Nu we toch bij cycleops zitten, ofwel heb ik er over gezien ofwel stonden ze er echt niet. Niet veel te zien van wattagesystemen. Cycleops heeft hier toch een kans gemist om het grootser aan te pakken. Shimano is ook de weg opgegaan van de wielen met hoge carbonranden. Mooi. De tijdritfietsen gaan steeds meer op elkaar lijken. Al blijf ik de Cervélo P4 iets lelijk vinden, ook al zullen de testen in de windtunnel fenomenaal zijn. Ook bij Cervélo vind ik de nieuwe kleuren minder aantrekkelijk. Ik ben minder fan. Hun lichtste fiets, 4 kg en een beetje ging voor mij de mist in. Super licht en toch berijdbaar vertelden ze. Zonder pedalen ga je niet ver rijden. Ik was aangenaam verrast van het nieuwe Isaac. Bankroet maar met een doorstart door iemand anders en nieuwe modellen. Kunnen hoog gaan scoren. Op een paar jaar heeft Museeuw van onopvallende fietsen prachtige modellen in zijn catalogus gezet. Leuk om te zien dat merken zoals Centurion nog bestaan. Centurion was de sponsor van Thomas Hellriegel in zijn allerbeste jaren. Wel veel minder bekend maar moet qua look zeker niet onderdoen voor de topmerken. En zo sloot ik mijn dag af. Moest ik vandaag een fiets gaan kopen het zou een Litespeed of Isaac worden.

Grts Pete

Bij de vrouwen is het moeilijker om sterren van morgen te vinden. Of misschien juist eenvoudiger. De sterren van vandaag zijn ook misschien de sterren van morgen. Chrissie Wellington, 32 jaar die gaat nog jaren mee. Zonder dat ze met zware kwetsuren te maken krijgt zal het nog jaren Wellington tegen de rest zijn. De 2de van Kona dit jaar, Miranda Carfrae is met haar 28 lentes piepjong bij de vrouwen. Wellington was een modale age grouper op die leeftijd en zie waar ze nu staat. Op 28 jaar de wereldtop halen is geen garantie dat je 5 jaar later een Hawaii winnares bent. Kate Major en Desiree Ficker werden de hemel in geprezen met hun prestaties toen er nog een 2 voor hij leeftijd stond. Nu zijn ze eender een schim van zichzelf. Met Van Vlerken, Keat, Mc Glone, Joyce, Bayliss, Corbin, Snow, Ferguson en nog enkele andere kunnen ze bij de vrouwen meer dan 5 jaar verder. Bij de vrouwen is het ook zo dat er regelmatig doorbreken op een leeftijd daar waar het bij de mannen dan bergaf begint te gaan. Wallenhorst en Macel moesten tot hun 35 wachten op de grote doorbraak. En zo zullen er nog wel zijn die later doorbreken. Hopelijk kunnen we ook onze Sofie Goos en Tine Deckers bij dit rijtje plaatsen. Het zou fantastisch zijn dat ook Belgische dames zich in de top-10van Hawaii kunnen plaatsen.

Bij de echte nog heel jonge vrouwen valt de naam van Christel Robin(zie foto) op. 22-jarige Française die je zeker als een toptalent mag beschouwen. Dit jaar o.a. Monaco 70.3 gewonnen en 2de in Ironman France. Nu al heel sterk op de fiets. En vooral ze doet het rustig aan, geen overdaad aan wedstrijden. Word zij de ster van de toekomst?

Craig Alexander won voor de tweede keer Hawaii, dit op 36-jarige leeftijd. Zijn prestatie doet dus niet vermoeden dat hij al over zijn top is. Bijna al zijn concurrenten zijn rijpe dertigers. Nog niet versleten maar toch kan men aannemen dat ze binnen 5 jaar bijna allemaal op ‘pensioen’ zijn. De ene zijn dood is de andere zijn brood. Wie zijn de opvolgers van Alexander en C°. Noem ze maar de toppers van morgen. Op kop misschien wel Terenzo Bozzone, nog maar 24 jaar maar al enkele jaren wereldtop op de halve afstand. Is voorbestemd om Hawaii zeker ooit eens te winnen. Uiteraard ook de jongste Ironman winnaar ooit, Philip Graves. 20 jaar en een super talent. Als hij met de voeten op de grond blijft, kan het niet anders of hij veegt alle records van de tabellen. Reinaldo Colucci, 23-jarige Braziliaan heeft ook al knappe dingen laten zien. Ook uitkijken wat Sebastian Kienle(25) uit zijn benen blijft schudden. En onthoud de 26-jarige Andrew Starykowicz maar.

De al iets ‘oudere’ twintigers, Luke Mc Kenzie en Pete Jacobs. Beiden uit Australië. Die laatste bevestigde zijn talent al met een top-10 plaats in Kona. Voor de rest ook nog de 29-jarigen Tweilsiek, Hecht, Raphael, Jammaer, Weiss en de prille dertigers met Schildknecht op kop. Dan zijn er nog de youngsters die vooral op de 70.3 afstand actief zijn met de kersverse wereldkampioen lange afstand, Timothy O’Donnell op kop. Opvolging voor de toppers van vandaag dus absoluut verzekerd. Morgen de vrouwen van de toekomst.

Grtz
Pete

Met 25 ironman wedstrijden en 34 70.3 wedstrijden heeft WTC nog altijd het monopolie in de lange afstands wedstrijden. Challenge met Roth als hoogtepunt telt 4 volledige triatlons en 3 halve triathlons. Beiden zitten nog lang niet aan hun plafond. Daarbuiten is er nog plaats voor andere organisaties. Meestal ook met meer prijzengeld. Revolution3 was dit jaar de nieuwe speler op de markt. Volgend jaar komt er nog eentje bij, Starevents. Hun triathlon afdeling gaat als tristar door het leven. De bij ons steeds populairder wordende halve triathlon sloot al aan, verder staat er een wedstrijd in Spanje en Duitsland op het programma. Tristar wijkt af van de normale afstanden. Tristar111Lisboa gaat over 1km zwemmen, 90km fietsen en 20km lopen. Tristar111Germany gaat over 1km zwemmen, 100km fietsen en 10 km lopen. Hun langste wedstrijd, Tristar200Andalucia gaat over 1km zwemmen, 169km fietsen en 30km lopen. De zwemmers zullen het niet graag lezen, de fietsers en de lopers gaan zich als een ‘vis in het water’ voelen. De wedstrijd in Andalucia vond al plaats in september. Voor de winnaar bij mannen en vrouwen lag er een cheque van 10.000 euro klaar. Alle organisaties gaan de komende jaren zeker nog uitbreiden. Het kan de triathlonsport alleen maar goed uitkomen.

Grts Pete

Peter Van Mol

Vanaf vandaag ben ik de nieuwe blogger bij 3coach. Voor velen ben ik een oude bekende, maar laat ik mij toch even voorstellen: Ik ben Peter Van Mol, Ironpete voor de vrienden. Ik ben 37 jaar en 20 jaar actief in de triathlonsport. 12 Ironman medailles liggen er in mijn kast, waarvan 2 uit Hawaii komen. Ook in tijden dat ik door een blessure of ongeval langst de kant stond ben ik triathlon altijd blijven volgen. En wat er verder ook gebeurd, dit zal altijd zo blijven. Sinds 2001 ben ik beheerder van de link page http://triathlon.start.be .

Naar aanloop van mijn eerste deelname kwam ik met het idee om een blog te starten samen met Sam Ratajczak:  En vorig jaar kwam er ook nog www.triathlonranking.com bij. Bloggen bij grote providers heeft wel zijn beperkingen. Daarom ging ik mij verdiepen in Joomla. En www.ironpete.be was het resultaat. De bedoeling was dat ik daar verder ging waar ik op de skynet blog was gestopt. Tot Wim De Doncker met de vraag kwam of ik zin had om bij 3coach te bloggen. En als zo iemand je vraagt zeg je gewoon ja. De energie die hij de afgelopen jaren heeft gestoken in zijn sites heeft geresulteerd in meer dan 1000 unieke bezoekers per dag. Dat betekend tien keer meer bezoekers voor mijn artikels. Ook hier mag ik volledig mijn ding doen. www.ironpete.be is geen weggegooid geld. Ik voel dat ik sportief nog niet ben uitgezongen en gebruik die blog dan maar voor mijn persoonlijke dingen te melden.

Grts Pete