XKR Power Start

Gisteren was het dan zover. Onder een staalheldere blauwe hemel, aangename temperaturen, en zachte wind was het een leuk weerzien met tal van bekende gezichten!
Goeie omstandigheden om toptijden neer te zetten. Alhoewel er langs de Stervijver, ter hoogte van het strand een felle wind woei die de HR nog wat extra hoger liet lopen.
Zowel de 10 als de 5K leverden mooie podia op.
Spannend was het niet, want daarvoor waren de toppers veel te sterk.
Pieterjan Penne (10K) en Wouter Monchy (5K) wonnen hun wedstrijd.
Bij de vrouwen waren Eva Kennis op de lange en Mieke Suys op de korte afstand de besten.
Een eervolle vermelding voor elkeen die de aankomst bereikten!

Voor vele tri-atleten die het zomerseizoen voorbereiden was dit een welgekomen test om hun conditiepeil te meten .. en vast te stellen dat er nog werk is in (aan) de winkel.

De uitslagen vind je hier

En voor Kristel haar eerste selectie leuke foto’s moet je hier doorklikken

Hierbij ook een link naar de site van de persfotograaf van dienst …

XKR Kids run for fun

Ook onze jeugd kwam aan zijn tellen hé

Nogmaals bedankt aan alle deelnemers, helpers en mede-organisatoren!
Spreekwoordelijk dan: “Kona, here we come!”
X’-tian

winnen is ALTIJD een feest

Vorige week donderdag vertrokken we naar Wales met veel vraagtekens. Nieuwe wedstrijd, nieuwe organisatie, nieuwe locatie en nieuw parcours. De tegenstanders .. geen idee. De conditie oké, maar de rug en de knie’kes reageren onvoorspelbaar ..

We doen de trip in 2 dagen. Het is altijd leuk links rijden .. en dat Welsh-taaltje geeft een extra dimensie aan “buitenland, ver van huis te zijn”.

In ons gastgezin ontmoeten we Jaime en José, Jan en Kenneth. Twee Spanjaarden, een Zweed en een Engelsman. Tof gezelschap tesamen met de housekeepers Ruth & Bob die hun bezoekers verwennen.

Het weer in Wales is wisselvallig, gure wind en slechts 15 – 17°C. In laatste instantie wijzigt de organisatie de zwemlocatie waardoor wij meer dan een kilometer naar onze fiets moeten lopen.

Zondagmorgen 4:00 uur uit de veren. Buiten is het slechts 12°C en er waait een gure wind. We verzamelen op de North Beach en plaatsen er een paar extra schoenen.

Stipt om 7:00 uur klinkt het startschot. Het valt redelijk mee in het water van 15°C en na 1:04 kom ik uit het water. Doorheen een mensenzee van dorpsbewoners en supporters lopen we 1K door het dorp naar de wisselzone. Daar ontdek een fiets met lekke voorband. Slecht begin maar ik weet dat in een 1/1 triathlon de prijzen aan de meet worden gedeeld.

in the UK moe je rechts voorbijsteken!

Het fietsparcours bestaat uit 1 grote en 1 kleine ronde, en gaat continu op en neer doorheen een prachtige natuur. Alert rijden met een wispelturige gure wind. Er wordt niet gestayerd.
“Lastig” mag je deze course wel noemen. Met enkele klim-hindernissen van 16 tot 19%.
6:00 uur doe ik erover. Met 30/H ben ik tevreden en zet ik in mijn age-group een grote stap naar de overwinning. 3coachers Stefaan De Vliegere en Toon Van Herck zijn al lang ‘gevlogen’. Zij rijden beiden een knappe 5:52 uur

Het loopparcours is ook niet van de poes. Vier ronden op geaccidenteerd parcours met een toetje klimmen en dalen rond het kasteel. Echte tempobrekers. Een ware marteling.
Na 1 ronde begint mijn rug weer op te spelen. Pijn verbijten en tempo erin houden. Met dank aan supporters als Martine en Tim (de Vilder) & Wouter (VDMast) bereiken we na 3:51 marathon de finishlijn.

Hawaii 2012 is binnen

Ik had me dit jaar anders voorgesteld. Met de ambitie om een 4de keer op het podium in Hawaii te staan moest ik vaststellen dat mijn lichaam er anders over besliste. Met een 3de plaats in Nice en een 2de in Regensburg veroverde ik geen startslot voor Hawaii en moet ik noodgedwongen op 7 oktober de wedstrijd op de computer volgen.

Met mijn eerste plaats in Wales kan ik in alle rust 2012 voorbereiden en trachten met 3coach in Regensburg en later in Hawaii potten te breken .

Proficiat aan mijn twee 3coach companen;
Stefaan de Vliegere; 10:33 en 18de in de age-group 35-39;
Toon van Herck; 17de in 25-29 age-group in 11:02.

Scorebord Ironman Wales Pembrokeshire

Onthaal door de Welsh people 10/10
Ironman Wales Centre; dorpje Tenby 10/10
Parcours Swim North Beach 10/10
Transition 1K-run swim-bike 10/10
Parcours Bike 10/10
Parcours Run 10/10
Weather 6/10 .. tenzij je niet tegen de warmte kan, nietwaar Mario, René ..
Organisatie 7,5/10 – zoals geen wegbewijzering bike vooraf, en andere kleine details ..

“een eerlijke mooie, maar erg lastige wedstrijd”

Grtz, X’-tian

X'-tian start voor 180K ...........

Regensburg heeft vorige zondag zijn naam alle eer aangedaan. De 2de editie werd vooral getekend door regenval tijdens het 180 kilometer lange fietsparcours ..

Nat waren we toch al .. toen ik na 1:11 uit het water kwam. Nat was ik nog steeds toen ik na 5:11 fietsen aan mijn marathon kon beginnen.

Naar mijn doen goed gezwommen in een wasmachine met 2 duizend 500 man. En prima gefietst. 8,5/10.

De marathon, wat ooit mijn sterkte was om af te ronden was weerom een kalvarietocht. Het duurde kilometers vooraleer ik in het ritme kwam. En dan begonnen rug en knieën opnieuw te protesteren. Tot kilometer 30 ging het van geen kanten. 10/H ‘als een krakende wagen’. Enkel de laatste ronde kon ik een vuist maken, pijn verbijten en de tred van een leeftijdsgenoot volgen om hem uiteindelijk met 7 seconden op de meet te verslaan.

Tweede plaats .. Géén kwalificatie voor Kona

Maar we maken progressie; nie veel .. maar toch. We liepen 3:59 in Kona, 3:58 in Nice en nu 3:54 in Regensburg.
Daarnaast, nog belangrijker .. voel ik vandaag, 48 uur na mijn inspanning geen sporen van blessure.
We kunnen opnieuw plannen smeden en loop-progressie met coach gaan bespreken

RESULTAAT LEZERSVRAAG

“Hoe snel loopt Christian zijn marathon in Regensburg?”
Wie de eindtijd juist inschat of er dichtst bij is ontvangt een strip van Hawaii, gemaakt in 1996 ten voordele van het Kinderkankerfonds (www.kinderkankerfonds.be).

Uit de massa reacties werd een gemiddelde tijd van 3:41:48 opgetekend (nvdr: ikzelf ging voor 3:38:30).
Met 3:28:00 van Filip De Borger als toptijd; en met 3:56:24 als plaffond door Frans van Kerrebroeck werd Frans, die heel voorzichtig gokte, de gelukkige winnaar!

Proficiat Frans, al had ik vooraf gehoopt dat je er ver naast zou zitten!!!

Ik kijk al uit naar 17 juni 2012!

Grtz X’-tian

Eén week na de triathlon in Nice heb ik leuke verslagjes ontvangen.

Beginnen doen we met Maarten Seghers; de op 1 na de beste 3coacher aan de finish. Voor Maarten was het een 3de hele triathlon. Na 2 keer Neerpelt startte hij voor het eerst in het buitenland.

Maarten vertelt:

Net terug thuis. t Is plezant geweest. Voor herhaling vatbaar. Zowel de triatlon als de reis op zich. Super streek ginds.
Het zwemmen ging me goed af. 1u01 was zelf iets beter dan verwacht… Bij het fietsen goed gevoel. Ik heb met de koersfiets zonder opzetstuurtje gefietst. Misschien dat ik met een klein stuurtje nog iets meer tijd kan winnen. Na de start moest ik van een scheidsrechter heel even aan de kant, om mijn rugnummer goed te bevestigen. Zo’n 2 minuten verloren denk ik. Maar daar kwam het niet op aan natuurlijk. Heb tijdens het fietsen zoveel gedronken als mijn maag aankon. Maar vreemd genoeg van heel de wedstrijd niet moeten plassen. Desondanks denk ik niet dat ik te weinig dronk.
Tijdens mijn marathon heb mij redelijk goed aan mijn hartslag kunnen houden. Ik had een minder gevoel bij de eerste ronde. Moest dan plots naar het toilet. Heb dan 2 keer aan de struiken van de luchthaven gestopt om mijn grote boodschap te doen. Daarna ging het beter.
Goed gevoel tijdens ronde 2 en 3 , iets wat versneld vanaf de laatste ronde. Bij het einde ging mijn licht toch redelijk uit… Ik ben blijven lopen, maar op het eind geen tempo meer.
Heel tevreden toen ik er was. De rest van de reis ook nog rustig genoten van de wedstrijd.

Voor Ortwin De Witte was het na Zürich vorig jaar een 2de Ironman ervaring.

Vorig jaar met Kristof in Zürich onze eerste Ironman : 23 à 24 graden, licht bewolkt maar droog, veel zuurstof in de lucht, ideale omstandigheden dus. Maar ook : te lang op de WC gezeten en zwemstart gemist
Dat kon ik Nice niet meer maken. Het beproefde recept : samen met Kristof vanuit België naar de wedstrijd en naar de wedstrijd toeleven. Al van bij het binnenrijden van de Provence donderdag liepen de kriebels over mijn rug. Paarse lavendelvelden, stralend blauwe hemel, en bij het binnenrijden van Nice vrijdag eindelijk ook de glinsterende Middellandse Zee. Alle ingrediënten voor een onvergetelijke en mooie wedstrijd.

Zaterdag weer die halve dag voorbereidingen, fiets nog eens nakijken, zakken voor de wisselzones klaarmaken, bike check-in, in Nice toch weer helemaal anders geregeld dan in Zürich. De eerste stress-opstootjes ook: was ik niks vergeten ? Gelukkig kon ik mijn nervositeit delen. Met Kristof, maar ook met X’-tian, Réné en de andere 3coachers in het hotel en nog enkele andere Belgen.

Zondag, wedstrijddag.
03h55 : wakker, weeral korte nacht, ontbijt, toch nog douche
05h00 : “klaar” (?) in lobby voor vertrek, X’-tian heeft taxi’s geregeld zodat iedereen deze keer zeker op tijd aan de start zou staan
05h10 : in taxi, stress : zit mijn zwembrilletje wel in de rugzak ? Mijn wetsuit ? Die badmuts ? Ik ben gegarandeerd IETS vergeten. Wat een checklist toch voor zo’n wedstrijd !
05h40 : eindelijk aan mijn fiets. Bandjes oppompen, drinken en eten opladen. Moet toch nog naar toilet, maar deze keer liefst op tijd. Voor elk kotje staat weeral een heel leger aan te schuiven …
06h05 : 5′ te laat uit de wisselzone door file aan WC, nog 25′ toch om te gaan klaarstaan, wel veel gedrum nog op weg naar het strand
06h15 : eindelijk op strand. Ook op het strand : BV Saartje staat naar de massa wetsuits te turen op zoek naar haar triatleet.
Met Kristof recht naar vertrek voor de mannen van 1h25. Kristof trekt naar voren voor een snelle start, ik neem plaats op zowat de tiende rij. Nog even het zwemtraject doublechecken bij een Franse triatleet, maar alles in orde. “Bonne chance !” Laat die knal maar komen.
6h30 : Pang ! Allez, nous sommes partis ! Ik stap rustig het water in en trek me op gang. Ik kies bewust voor de linkerbuitenkant van de meute, op zoek naar plaats eerder dan naar goeie benen om te volgen. En dat lukt zeer goed. Welgeteld tweemaal krijg ik klop, van dezelfde (dat was bijna rel ), maar voor de rest zwem ik heel rustig. Ik kan er zowaar echt van genieten. De prille ochtendzon schijnt net genoeg door het water om rondom nog benen te zien, en ik figureer net in een Youtube-Ironman-filmpje. Bij elke insteek rechts glinstert “There’s no limit in triathlon” onder water . Nice !
07h45 : ik kruip uit het water, heb geen idee wat ik qua tijd mag verwachten. Deze zwemproef voelde zo relax en easy ! Ik loop onder de klok door, 1h15 en een klets, ik kan mijn ogen bijna niet geloven … Da’s voor mij proper op schema !
07h50 : op de fiets, nu een vervolg breien aan zwemproef. Ik jaag mijn HR meteen naar de bovengrens van mijn zone voor het fietsen. Benen voelen goed, ben ook weeral blij dat ik op die fiets zit toch. Laat die eerste col maar komen. Na een 20-tal km is die daar, de Condamine, en ook de eerste bekende. Tot mijn verbazing kom ik Toon tegen, die op de sukkel is met zijn fiets. Kort na de Condamine komt hij onder stoom en zie ik hem niet meer terug tot op het loopparcours.
Na 30 km kom ik bij Nico, tot km 60 rijden we bijna samen, heb intussen last van gerommel in de maag. Gelukkig verdwijnt dat voor de col de l’Ecre. Ergens halverwege die col roept een toeschouwer dat we moeten volhouden omdat we er bijna zijn. Wat een grapjas, dat was valse hoop ! De col is echt lang, in de verte kunnen we het lint triatleten zien dat zich langs de bergflank slingert. Naast ons ook prachtige vergezichten, aan het tempo bergop zowaar even tijd om daar ook van te genieten. En het is warm, zeer warm ! Op de top van de col toch wel blij dat die erdoor is, nu proberen niet teveel figuurlijk in de broek te doen bij de afdaling. Het letterlijk in de broek doen lukt trouwens weer niet, moet stoppen voor sanitaire stop. Vol ongeloof kijk ik naar die heuse bergbeek. Zijn er mensen die dat volledig hun tripack injagen ?
Het afdalen gaat eerst behoorlijk. Heb niet de indruk dat ik al te veel voorbijgegaan word, ga er zelf ook nog voorbij. Die gaat voorlopig goed. De volgende klimmen vallen trouwens mee na die lange Col de l’Ecre. Hier ga ik precies niet in de problemen komen. De interne huishouding loopt ook terug ok, drinken, eten, drinken, drinken, ?, zuipen !
En dan is ie daar weer. In Zürich kwam “ie” op km 140, maar nu rond km 110 : het bijna-krampje in de linkerbil. Dedju, zou ik dan toch weer te weinig aan het drinken zijn ? Is natuurlijk ook pokkewarm. Ik schakel een tandje kleiner en focus me meer op het drinken. Het bijna-kramp-gevoel houdt me toch nog enkele km’s gezelschap. Ik laat het tempo willens nillens wat zakken. Ook de afdalingen lopen stroever. Het kramp-gedoe is ook in mijn kop gekropen.
Een beetje later word ik met naam en toenaam aangemoedigd. Hé, what the heck ? Wat zit Kristof daar te doen naast het parcours ? Ik ben even van mijn melk. Kramp is intussen weg en probeer afdaling terug op te pikken. Ik doe mijn best maar er vliegen er mij teveel naar mijn zin voorbij. Begin zowaar uit te kijken naar “de platte”. En eindelijk is die daar. Ik begin meteen goed door te trappen en haal een hele bende in. Voor mij uit rijdt een triatleet op een 30-tal meter met een behoorlijke pace. Ik kijk op mijn Polar en zie dat het tempo ook voor mij goed is. Ik volg op afstand. En dan hoor ik ze : het dozijn triatleten dat ik was voorbijgereden komt eraan in peleton. Ik krijg er de “bubbes” van en steek een tandje bij om hen genoeg voor te blijven. Het is niet ver meer. Eens op de promenade valt er helaas weinig te doen : dit is één 5km lang lint drafting tot de wisselzone, ook voorbijsteken gaat nauwelijks.
Rond 13h45 loop ik de wisselzone binnen. Fietstijd onder de 06h, ook daarmee kon ik op voorhand best leven. Nu nog proper wisselen en dan liefst een marathon sub-4h.
In de wissel loopt het een beetje fout. Wil nog even ballast afgooien op WC voor loopproef. Ondanks Immodium voel ik iets op komst. Pas op WC merk ik dat mijn Polar nog op mijn fietsstuur hangt. Oh jee ! In Nice nemen ze je fiets aan en zetten die voor je weg in de fietsenzone? Op mijn fietsschoenen klak ik terug naar de fietsenstalling op zoek naar mijn carbon ros met mijn Polar-buddy. Ik vind mijn fiets nog behoorlijk snel terug, maar dat kost me toch enkele extra minuten. Maar de benen voelen nog steeds goed, zo snel mogelijk het loopparcours op !
Kort voor 14h00 begin ik aan mijn eerste van 4 rondjes. Mét petje tegen de zon. Eerste rondje loopt vlot, sub-4h zit erin. Bij de start van mijn tweede ronde mag ik meemaken hoe Frederik Van Lierde zijn laatste meters loopt naar zijn eerste Ironman overwining. Cool, een Belgische zege !! Ik put energie uit zijn overwinning. Maar vanaf km 15 voel ik de beentjes stilaan vollopen. Komt dan nu de rekening voor mijn loopperikelen van de voorbije maanden ? 7 weken voor Nice was er nog een 0-week qua loop-km’s, en het loopvolume op training geraakte maar net op peil in de allerlaatste 2-3 weken. Misschien was een marathon sub-4h nogal wishful thinking ? In ieder geval probeer ik het tempo erin te houden. Stop ook nog 2 keren voor sanitaire stop. Opnieuw starten doet wat pijn. Ook de bevoorradingen gebeuren hoe langer hoe trager. Ik blijf wel steeds lopen, of is het eerder strompelen ? Meer en meer deelnemers zijn aan het stappen. Dat is wel soms hinderlijk eigenlijk.
Bij de start van de derde ronde moedigen Martine en Marie-Paule mij aan : “Komaan, Ortwin, nog één rondje !” Ondanks de vermoeidheid kan er nog een grijns af : er zijn er in mijn geval namelijk nog twee te gaan . Blijven doorbijten. Het is afzien. De vraag waarom ik deze sport eigenlijk zo plezierig vind gaat een paar keren door mijn hoofd Achteraf geeft mijn Polar een gemiddelde temperatuur tijdens de marathon van 33°C met een piek van 37°C. Nice is nice but hot Na 11h46 waggel ik over de meet. Amai wat een wedstrijd ! Respect voor al die rappere mannen en vrouwen voor mij en al die volhouders achter mij ! Hier kom ik zeker terug !!!

There’s no limit in triathlon !

Grts

Ortwin

PS :
• Kristof had moeten opgeven na de eerste zwemronde omwille van blessure
• Op het ogenblik dat ik dit schrijf is de wereld 1 week ouder dan in Nice en ook een Belgisch wereldrecord Ironman rijker !!

Paul vd Boogaert, beste 3coach rookie. Als teamgenoot bij WTT-Waaslands Triathlon Team droomde hij van een Ironman. Paul wou bij zijn debuut mooi finishen in een goeie tijd en liet zich hiervoor door 3coach begeleiden.

Dit is kort mijn bijdrage over Nice.

Het eerste wat me van IM Nice zal bijblijven is 5 minuten voor de start:« All IM-virgins, put your hands up », met 1300 waren we, de virgins. “’t is goed voor ene keer” dacht ik. Dan met spanning (door die opdweeperij, de nakende ‘ontmaagding’ of door de schrik van de beruchte ‘washingmachine’ ?) de start afgewacht.
Nu, technisch behoorlijk zwemmen was niet mogelijk in de eerste honderden meters: overal lagen ze, de collega’s. Na 2km was het beter te doen en konden we genieten van de kwallen waarover de Christian me vorig jaar vertelde. Na 1h04 de T1 in gehuppeld.
Het fietsen in IM Nice is een pareltje van schoonheid: prachtig parcours. Het advies van Benny en Christian (‘niet vergeten te genieten!, goed doseren!”) volgende, werd ik ondertussen langs alle kanten voorbij gereden: serieus op mijn plaats gezet, amai. Na 6h05 en na 330 plaatsen verloren te hebben tijdens het fietsen de T2 binnen.

Bij het lopen rond km 13 de enigste serieuze fysieke inzinking: ik had totnogtoe blijven doorlopen in de bevoorradingen en telkens slechts 1 slokje gedronken. Daardoor had ik een serieus dorstgevoel gekregen en ging niet meer vooruit. Vanaf dan toch telkens volledige bekertjes opgedronken maar voor deze stommiteit heb ik wel de rest van de marathon blijven voelen: 3h41min was het verdict.

Voor een debutant in 1/1, alsook in de marathonafstand ben ik met een eindtijd van 11h04min ontzettend tevreden en ben ik mijn adviseurs en de coaches dankbaar. Hier ga ik nog lang van nagenieten…

Merci aan de supporters ter plaatse en nen dikke merci aan gasten gelijk Pascal, Benny en Christian die door hun toedoen me vorig jaar (actief en passief) overtuigd hebben om hiervoor in te schrijven.

Paul vd Boogaert, de ex-virgin.

“A beautifull hot day”

Zondag 26 juni.
4:30 ontbijt in den Ibis. Iedereen loopt er wat onwennig bij. Wedstrijdstress en dito kakskes

5:05 drie taxis brengen 12 man naar de start op de Promenade des Anglais

6:00 we verlaten het fietsenpark. De Planet-X is er klaar voor .. ikken ook ..

6:30 startschot voor zowat 2800 man. 500m hfd boven water en niet verzuipen ..

7:15 uit het water voor een 2de korte ronde

7:45 bike-start; alles oké .. m’n wedstrijd kan beginnen.
Knie, heup & onderrug doen goe mee. Geen meterkes. Pace as we like. Na 1 uur op de fiets passeren bekenden de revue. Benny – Bart – Stefaan – DriesB – René – Karel – AlainV – BrunoDD. Veel bekend volk; het gaat me goed af. Eten, drinken en focussen op tempo. No drafting en “hot” .. “very hot”. Kan me niet herinneren dat ik deze wedstrijd al eerder (2x) heb gedaan. Wat is het heet. Iedereen ziet af. Gelukkig maar is het vanaf K130 vooral afdalen en houden we het tempo strak.

13:05 Promenade; passing Hotel Ibis. Martine en M-P schreeuwen “nu al?”. Tiental minuten voorsprong op best scenario.

13:10 wissel fiets – loop ..

geen wolk aan de hemel

13:15 42K to go. Geen goed gevoel. Stijl en pace zijn niet wat het zijn moet. Maar iedereen ziet af. Het gaat progressief beter en beter tot zowat 16K. Dan bergaf en pijn. Pijn overal en warm. Eten, drinken en afzien, doodgaan. Ik kruis onze mannen; Toon, Maarten, Benny, Ortwin, Andy, Nico, Steven en Karel (in opmars). Ik loop op plaats 3. Eerst op 10’ en dan 20’ van de leiders. We persen eruit wat kan.

17:00 BrunoDD (streekgenoot uit Dendermonde) houdt mijn aandacht scherp. De laatste rechte lijn richting finish. Verstand op nul. Focus op oneindig ..

17:18 Ik haal de finish in 10:48. Uitgeput en beetje ontgoocheld. Had zo graag hier mijn slot gepakt.  Maar ook tevreden omdat ik toch weer een mooi podium haal. Immers .. iedereen heeft wel afgezien .. een ietsje meer als we dat gewend zijn.

De 3coach-bende heeft in de breedte goed gedaan. Met Steven en Maarten als uitschieters en met de rookies die allen de finish haalden.
Proficiat!!!

3coachers – eindresultaten:
Steven Scherpereel 57:25 – 5:25:41 – 3:33:36 / 10:05:50
Maarten Seghers 1:01:14 – 5:24:26 – 3:44:10 / 10:19:09
Stefaan Devliegere 1:07:26 – 5:33:49 – 3:45:34 / 10:33:58
Karel Van Duynslager 1:08:35 – 5:49:33 – 3:30:21 / 10:38:00
Christian Meuser  ..:.. – 5:25:27 – 3:58:42 / 10:48:07
Paul Van den Bogaert 1:04:00 – 6:05:28 – 3:41:35 / 11:04:55
Benny Buytaert 1:03:41 – 5:52:40 – 4:09:05 / 11:16:30
Bart Vuylsteke 1:06:19 – 5:45:11 – 4:16:12 / 11:18:13
Toon Van Herck 1:13:44 – ..:.. – 4:07:14 / 11:22:43
Ortwin De Witte ..:.. – 5:54:58 – 4:19:50 / 11:46:09
Pascal Carrette ..:.. – 5:56:01 – 4:30:06 / 11:56:33
Andy Schouppe 1:20:27 – 5:55:39 – 4:55:07 / 12:32:40
Nicolaas Van Bogaert 1:09:21 – 6:12:52 – 5:19:29 / 12:57:53
Johan Goossens 1:17:54 – 7:01:57 – 5:26:12 / 14:02:46

Bart Schrooyen DNF (did not finish)
Jan Schrooyen DNF
Kristof Everaert DNF
Rene Delbaere DNF
Sven Hutse koorts – ziek – DNS (did not start)

Tot de volgende in Regensburg – 8 augustus,
X’-tian

the day after

Nice 2011.

In afwachting van de verslagen hierbij alvast enkele sfeerbeelden van ons 3coach-feestje van vorige maandag.
Zoals jullie kunnen zien waren er enkele bodygards van de FBI aanwezig om alles in goeie banen te leiden. Het duurde echter niet lang vooraleer ze mee aan het glas nipten

Triathlon is een feest .. vooral als het mooi weer is

Gisteren werd in Geel de ‘echte’ seizoensopener gehouden. Een klassieker waar ik al sinds begin de jaren ’90 regelmatig aan de start stond.

Het was een blij weerzien met vele bekende gezichten!

Johan Smolders startte voor het eerst bij de Masters 40+
Johan kende geen tegenstand en won “op 1 been”.

Bij de vrouwen ging het er spannender aan toe. De Sopfhie’s streden hun strijd. In het verleden kon Sofie Goos, zelfs aan het einde van een zware trainingsperiode winnen van haar Belgische concurrentes. Nu zal ze, wanneer ze winnen in België belangrijk vindt rekening moeten houden met Sophie de Groote die in de vorm van haar leven vertoeft. Ze was een maat te sterk voor iedereen en won afgescheiden voor het eerst in Geel. Knap hoor. Benieuwd hoe ze verder internationaal gaat presteren.

Bij de seniors was het een fantastisch schouwspel. Alle plaatsen werden uiteindelijk in het afsluitende lopen vastgelegd. Stijn Goris en Pieter Heemeryck maakten op de fiets het schone weer. Tijdens de loopproef stond er geen maat op Stijn. Hij won en werd zo voor de 4^de opeenvolgende keer overwinnaar in Geel! De andere plaatsen op het podium waren felbevochten. Een goeie Bart Colpaert kon na 1 loopronde aanklampen in de top 3, maar moest uiteindelijk de duimen leggen voor een sterk opkomende Marc Geerts die heel verdienstelijk 2^de werd voor Jim Thijs die naar eigen zeggen, niet goed zwom, fietste en liep .. maar doorheen de wedstrijd toch nog, met de tanden op elkaar 3^de werd. Knap van Jim die zijn focus elders heeft liggen en met 10K zwemmen/wk hiermee bewijst dat hij ‘jus’ in zijn lichaam heeft zitten!

Maar ook Colpie verdient een pluim. Op weg naar zijn eerste hele bewijst hij al een goeie vorm.
Pieter Heemeryck moest zijn sloopwerk op de fiets bekopen tijdens het lopen en gaf op in de 2de loopronde, toen hij nog in 2de stelling liep.

Bij de masters 50+ stond er geen maat op Rudy Meuris. Samen uit het water fietsen wij een halve ronde tesamen en dan reed de KTT’er gewoon weg. Niks aan te doen!
Met anderhalve minuut achterstand kwam ik nog terug tot 45sec tijdens de 2^de loopronde; maar door de warmte en de intensiteit – die ik niet train – moest ik ook gas terug nemen.
Het eindresultaat ken ik niet maar ben tevreden. Immers zijn mijn doelen elders gericht. Nice – Regensburg en Kona. Daar gaat het om in 2011

Proficiat aan alle 3coachers die finishten.

Een speciale vermelding voor Sven Hutse, die net voor de start zijn neopreen scheurde en als enige de 1500m in badpak aflegde! Goe Sven, het maakt je harder op weg naar de hele in Nice

Op zondag 23 januari werd voor de vierde keer de Beachrace Blankenberge gereden. Misschien iets om volgend jaar met onze 3coach’ers aan deel te nemen?

Eén van ons stond er voor de 3de keer aan de start en stuurde ons zijn verslagje door.

Brent Patteeuw vertelt:

Start op de dijk in Blankenberge

Voor de derde keer stond ikzelf aan de start. Deze race staat altijd garant voor een loodzwaar parcours waarin je geen meter rust krijgt, en het was in deze editie niet anders. 80% van het jaar kun je aan de kust genieten van een westenwind, maar de weergoden beslissen al 4 jaar om de dag van de Beachrace een krachtige en koude noordoostenwind te serveren.

Als inwoner van de organiserende stad krijg je de kans om op de eerst rij te starten, naast alle grote namen. Dit heeft natuurlijk ook een nadeel: er staan veel betere renners achter je die klaar staan om over je te walsen, niet altijd evident!

In de verschroeiende start op het zachte zand, waarbij sommigen opteren om vanuit het zadel te vertrekken en anderen om al lopend te vertrekken, vallen er ieder jaar slachtoffers. Net voor me vallen ze met drie op een hoopje, een rondvliegend afgekraakt zadel kan nog net ontweken worden.

Na nog geen 3 km bij het eerste keerpunt moet zowat het halve deelnemersveld over me gestormd zijn. Ik voel dat er weinig kracht in de benen zit, zeker voor dit soort terrein.

Vanaf dan is de wedstrijdverloop hetzelfde. Op de lange stroken hard zand tegen de wind in beuken en te weinig kracht hebben, zodat ik er een heleboel moet laten rijden, om ze dan op de stroken zacht zand en de technische stroken in de duinen weer in te halen.

Ieder jaar is het een wikken en wegen voor welke bandendruk je opteert.. Dit jaar kon ik op bijna alle stroken zacht zand blijven rijden, daar waar velen moesten afstappen. Bandendruk was zowel voor als achter 1.7 bar. De profs gaan soms tot 1.1 bar, en vliegen dan op de buitenplateau over de stroken zacht zand!

De pittigheid van zo’n strandrace mag niet onderschat worden. De stroken zacht zand -goed voor een totaal aan 1,5km – doen je hartslag onmiddellijk stijgen, of je nu loopt of fietst. Weinig recuperatiemomenten heb je niet. En de afwisseling tussen het fietsen en lopen in zacht zand is zeer belastend.

Mijn gemiddelde hartslag was 167 aan een gemiddelde snelheid van 23km/h. Aan de grafiek is mooi te zien hoe de hartslag een dalende trend vertoont, te vlug gestart zeker?

Beachrrace HR Brent Patteeuw

Mijn eindtijd was 2 uur en 21 minuten, goed voor een 127ste plaats op 400 deelnemers.
Kevin van Hoovels – Belgisch kampioen mountainbike en mountainbiker van het jaar 2010, won de wedstrijd in 1 uur en 47 min.
Kersvers wereldkampioen cyclocross bij de masters Nico Berckmans leek de zege in handen te hebben, maar had materiaalpech in de laatste rond en werd vierde.

Oh ja, de eerste dame kwam binnen in 2 uur en 11 min. *Chicked!*

Groetjes, Brent

Onze Wim is gisteren knap gefinished in de Xtreme Norseman Triathlon!
57ste plaats in een eindtijd van 13:53:20.

Via sms kregen we volgende telex message:

gefinished in 14u
fantastische ervaring
echt uniek
lag na 10K 2de
helaas daarna bergaf .. en bergop

getekend WimDD 

Knappe prestatie Wim, én dat met 1 been
Proficiat!!!

Tim De Vilder, coach van de Iron managers werd 21ste en eerste Belg in 12:42:50
Eric Huyghebaert, 3coach member werd 26ste in 13:00:40
Wie meer wil lezen over deze extreme wedstrijd suft maar eens naar hier
Later meer nieuws ..

Een nieuwkomer in het Ironman-circuit. Het was afwachten wat deze organisatie te bieden had .. alhoewel we mochten veronderstellen dat die Deutsche Gründlichkeit een kwaliteitslabel zou afleveren

Winnaar Faris Al Sultan

Zwemmen in een meerke nabij Regensburg, vergelijkbaar met wat in Frankfurt wordt aangeboden. Eén keer in U-vorm langs de buitenkant en daarna retour langs de binnenkant, goed voor 3,8 K.
Geen evidentie om temidden van 2.200 atleten in een gemeenschappelijke start comfortabel te zwemmen .. Laveren tussen de massa en zo weinig mogelijk stampen incasseren! Uiteindelijk kom ik na 1:10 uit het water .. alom gekend resultaat  .. om dan ‘mijn’ wedstrijd te beginnen.

In de loop van de week was ik niet geprikkeld, maar .. zo had ik ook in het scenario geschreven dat die wel op tijd zou komen!
En zo zij het .. echter niet op het juiste moment
De nacht voor de wedstrijd goed geslapen.
Toen wij om half zes naar de start vertrokken bleek dat die 1ne toegangsweg naar de wisselzone over 4K overbelast zat en tot op de afrit van de snelweg geblokkeerd stond! Rustig blijven en aanschuiven tot op 3K. Om tien na zes besloten de rest van het parcours al lopend af te leggen. Geladen met pak (neopreen, badmuts en bril) en zak (drinkbussen + kilo’s powerbar) gelopen met niet opgewarmde knie  om uiteindelijk om 5 voor 7 klaar te staan en het startschot af te wachten. Niet ideaal .. vooral niet voor DIE knie!
Maar .. de adrenaline die was aanwezig
Oké, dit ff tussendoor.

Dus .. geprikkeld en op de fiets klaar voor de battle.
Ronde 1 met slechts 25K ‘lastig te noemen  parcours’ was het 1 en al een zenuwachtig gedoe. Vooral omdat ik als goede fietser probeerde m’n eigen tempo te rijden zonder te stayeren.
Er staat te weinig wind om op de vlakkere gedeelten het kaf van het koren te scheiden. Daarvoor is 7 tot 10m niet-stayer-afstand te weinig om het voordeel-effect te neutraliseren.
Pas vanaf 140K haken velen af en kan ik eigen pace gaan en profiteren van eigen kunnen.
Met een resultaat van 5:03 ben ik heel tevreden. Vooral omdat ik niet uitgeblust de fiets wissel voor de loopschoenen.

Finishline

De eerste kilometers van de marathon zijn ongelooflijk! Nooit meegemaakt. Zo’n mensenzee wel 3 kilometer aan een stuk door het hartje van Regensburg. Een parcours afgemaakt met nadar waarlangs duizenden supporteren voor hun gladiatoren! Kippenvel ! 
Het parcours is getekend door de binnenstad en langs de Donau. Ook het Stadpark wordt meegenomen.
Op, af, beton, kasseien, kiezels, gras en zand wisselen elkaar af. 4 ronden van 10,5K.
Vroeger kon ik van de fiets stappen met ‘nieuwe benen’ .. maar dat is me vandaag niet meer gegeven. Vooral m’n ene knie doet veel pijn en ik moe temporiseren. Ik heb schrik om er volledig door te zakken. Op reserve dus. Elke ronde wordt het erger maar we houden vol. Met 3:43 kan ik niet tevreden zijn .. alhoewel ik waarschijnlijk met een oude carrosserie rekening moet gaan houden
Totaaltijd 10:07 en 3de plaats. Bah, ook weer nie zo slecht .. met 1 been hé.

Vandaag ben ik wel positief. Eerder was ik nooit zo fris na een wedstrijd. Wellicht omdat ik m’n marathon rond de 120HR heb gelopen. Én nog meer ben ik ‘nogal gerust’ omdat mijn slechte knie vandaag me niet verhinderd zonder pijn te kunnen stappen. Misschien kan een natuurlijk herstel?
We gaan nu de nodige rust inbouwen richting oktober.
Als voorbereiding starten we nog in de Zwin en de Ben Mariën begin september.

Peter Van Mol

Frederik Vandermersch

Nogmaals proficiat aan alle Belgen die er ook bij waren! En vooral aan Peter Van Mol die met een 18de plaats ‘scratch’ bewijst dat hij héél véél in zijn mars heeft!
En ook aan Frederik Vandermersch die met z’n 5de plaats in mijn age-group toch nog een Hawaii-ticket wist te bemachtigen!

En voor allen die een Ironman willen doen, Regensburg is een aanrader!

Grtz, X’-tian

Het voorbije week-end namen de 3coach’ers Ortwin De Witte en Kristof Everaert deel aan de Ironman in Zürich. Beiden startten voor het eerst in een Ironman.
Ze kwamen, vochten en overwonnen .. maar niet zonder slag of stoot! Lees hierna het verslagje van Ortwin om je al snel in de mood te voelen  ..

Twee zomers geleden liep ik op het strand in Knokke te joggen met het oog op mijn eerste kwarttriatlon later dat jaar, de Zwintriatlon, en ik had het met mijn schoonbroer over een Ironman. We waren het er beiden over eens dat dat een fenomenale uitdaging was die zeer ver van mijn bed stond. Op dat ogenblik was het werkelijk onwaarschijnlijk dat ik zoiets ooit tot een goed einde zou brengen.
Een jaar later deed ik mijn eerste halve in Brasschaat, en een week daarna maakte Henk met zijn prestatie in Frankfurt mijn kop helemaal zot : ik schreef mij in voor Zürich en terwijl iedereen mij zot bleef verklaren nam ik contact met 3Coach.

Ortwin

Na negen maanden voorbereiding met o.a. een fijne marathon in Barcelona als tussengerecht, trok ik dan vorige week donderdag met Kristof richting Zürich. Met de nodige richtlijnen van coach Christian en bijna rimpelloze laatste weken zat het op alle vlakken goed : de conditie voelde top, en het vertrouwen was ook groot. Stiekem hoopte ik op een tijd onder de 11h en een marathontijd onder de 4h. Vrijdag en zaterdag troffen Kristof en ik broederlijk onze voorbereidingen, zodat we zondagmorgen als Ironman-groentjes zonder al te veel stress naar de start konden trekken.  De weergoden deden op vrijdag en zaterdag alvast hun duit in het zakje : het was vrij slecht weer, met als gunstig gevolg dat de warme Zürichsee afkoelde tot 22°C : wetsuits maw toegestaan.

Zondagmorgen dan … op tijd opgestaan, op tijd gegeten, nog een babbel met andere deelnemers aan het ontbijt in het hotel, en dan een eerste valse noot : Kristof en ik misten (op 2 minuten) de race  day transfer bus naar het fietsenpark. Gelukkig konden we voordat de paniek echt toesloeg al meteen rekenen op de helpende hand van een andere deelnemende Vlaming die met de eigen wagen reed. (Merci Mario !!)
De sfeer in het fietsenpark ’s morgens zal me lang bijblijven. 2222 triatleten die naarstig hun fietsen in gereedheid brengen. de koorts voor de start van de wedstrijd, … en triatleten die aanschuiven voor hun laatste …tja. Stoelgang speelt wel degelijk een rol in dit verhaal ,  en wel  nu meteen al.
Aangezien Kristof die ochtend nog niets “gepresteerd” had, ging hij mee aanschuiven aan de weinige toiletten. Ik was hem op dat ogenblik uit het oog verloren. Meer en meer zenuwachtig wachtte ik in mijn wetsuit op Kristof bij zijn fiets. Het fietsenpark werd leger en leger.
Toen Kristof uiteindelijk opdaagde, was er nog geen kalf verdronken. Kristof begon zich ook in zijn pak te wurmen. We vertrokken bijna als laatsten uit het fietsenpark, maar waren op dat ogenblik zeker niet de enigen op weg naar de zwemstart.  De zenuwen waren intussen al wat hoger opgelopen, en ik moest eigenlijk terug naar het toilet. De tijd begon te dringen, maar helaas geraak je tijdens het zwemmen niet alles kwijt in een wetsuit. Kristof en ik kwamen nog twee vrije WC-kotjes tegen, en omdat ook zijn vorige poging mislukt was, beslisten Kristof en ik om ons alsnog van balast te proberen ontdoen voor de start.

Toen we net terug uit de toiletten waren, met de wetsuits nog maar tot aan onze knieën opgetrokken, hoorden we een startschot. Ik hoor Kristof nog zo zeggen : “Rustig, Ortwin, da’s het schot voor de pro’s, dus nu hebben we nog 5 minuten.” Terwijl we onze wetsuits tot aan ons middel optrokken vervolgden we zo snel mogelijk onze weg naar de start, maar al gauw viel het ons op dat mensen ons raar aankeken. Meteen zette ik een spurt in zodat ik eindelijk voorbij de bomen zicht kreeg op het meer, en jawel : daar zag ik één en al gespat van de hele meute die zich in het water al in gang had getrokken ! Wat volgde moet een bijzonder hilarisch zicht geweest zijn. Twee triatleten die zich verontschuldigend een weg probeerden te banen door de dichte drommen toeschouwers terwijl ze wanhopig probeerden deftig en snel in hun wetsuit te geraken. Toen ik goed en wel klaar stond op het strand,  zag ik dat Kristof zich in zijn haast rechts van mij in het water had gegooid zonder eerst naar het strand te lopen.
Samen begonnen we aan onze inhaalrace. Bye bye zwemtactiek om goede voeten te zoeken natuurlijk, de enige voeten die we na enige tijd begonnen tegen te komen waren vanzelfsprekend zeer oninteressant. Ik ben nog steeds een zeer slechte zwemmer (pas 2,5 jaar geleden zwom ik voor het eerst in crawl één lengte over in de Wezenberg), maar zondagmorgen bij mijn inhaalrace voelde ik me zowaar een goede zwemmer .  Er zijn dus nog veel ergere krabbers dan ikzelf, en die zwommen om eerlijk te zijn een beetje in de weg (zo maak ik dat ook eens zelf mee ). Soit, ik was dus vertrokken als 2221ste triatleet, maar na het zwemmen had ik er toch een 300-tal ingehaald.

Bij het verlaten van het water zag ik Isabelle en ons zoontje Yannic staan, die waren ook duidelijk blij van mij uit het water te weten. Enigszins verbaasd zag ik in T1 de fiets van Kristof nog staan, want bij onze talrijke zwemsessies in de Wezenberg ben ik steevast de mindere. Toen wist ik nog niet dat Kristof zijn voet had opengereten aan een steen toen hij in het water was gesprongen.
Intussen was duidelijk dat het een perfecte dag aan het worden was : droog, 24 °C, veel zuurstof in de lucht, een paar wolkjes, …  Na een kalme wissel kon ik aan het fietsen beginnen. In het begin verrekte ik nog bijna mijn rechterbil omdat ik mijn been ook over de drinkbussen in de extra bidonhouder aan mijn zadel moest gooien , maar gelukkig verdween dat gevoel naargelang de kilometers werden weggemaald. Wat het fietsen betreft kan ik vrij kort zijn : in het deel van de wedstrijd waarin ik me bevond was dat een lange inhaalrace, waarbij ik vooral oog had om reglementair in te halen. Op het vlakke en op de hellingen haalde ik gestaag andere deelnemers in, maar bij de afdalingen floten veel te veel me terug voorbij.  Naar Robert Gesink : “Ik daalde als een oud wijf in een rolstoel”. Ik ben al geen held in afdalingen, maar dat hert dat in een afdaling 300 meter voor ik voorbij fietste besloot over te steken heeft er ook geen deugd aan gedaan. Voor het overige bleef ik zo goed mogelijk binnen de opgegeven hartslagzone, dronk ik tijdens die 180km 5,5 liter isotone drank, moest ik tweemaal sanitair stoppen (ik kreeg het maar niet in mijn broek gedaan), eenmaal in de tweede ronde, wel ja, “groot”, en kreeg ik ook in de tweede ronde zowaar tweemaal een kramp, éénmaal links toen ik naast die spoorweg reed (ik begon prompt nog meer te drinken), en éénmaal rechts op de tweede beklimming van Heartbreak Hill. Daar ben ik zelfs heel even gestopt om te stretchen, maar kalm blijven loonde en ik kon al gauw terug vertrekken zonder hinder.

Ook in de tweede wissel deed ik het vooral kalm aan, en wierp me daarna tussen de massa triatleten die al aan de marathon begonnen was. De overgang naar het lopen verliep bijzonder vlot, van een aanpassing was eigenlijk geen sprake. De eerste ronde verliep voorspoedig, in het begin van de tweede volgde wederom een “grote” sanitaire stop. Ik geraakte wel onmiddellijk terug in mijn ritme, en bleef goed doordrinken, mijn dehydratie van Neerpelt indachtig. In de derde ronde moest ik na ca. 25km terug sanitair stoppen, en daarna voelde ik al dat ik al wat minder vlot in mijn ritme geraakte. Vanaf km 32 moest ik het tempo dan duidelijk wat minderen. Ik kon wel altijd blijven doorlopen, en de finish kwam steeds dichter.
De laatste 2km ging het dan plots terug over wolkjes, en ik kreeg mijn tempo en hartslag vlot terug naar omhoog. Het gevoel van die laatste honderden meters was en is onbetaalbaar. Een niet te onderdrukken smile maakte zich meester van mijn gezicht, en ik ben over de meet gegaan als was ik Ronnie Schildknecht zelf. Wat een geweldige ervaring !

Met mijn eindtijd van 11h29 bleef ik ruim boven de stiekeme doelstelling van sub-11h, maar de manier waarop ik de Ironman heb kunnen afwerken maakt dat ik zeker tevreden ben en er veel vertrouwen in heb voor een volgende keer. Want duidelijk is : dit werd niet mijn laatste Ironman. (Als ik een betere tijd wil dan kan ik bovendien om te beginnen best al op tijd aan de start verschijnen .) 

De dag nadien voelde ik me kiplekker, en tegen mijn verwachting in heb ik de rit huiswaarts ook zelf gereden. Voilà, zeker nooit gedacht twee jaar geleden maar nu bijna comfortabel afgewerkt (walk in the park ).  Nu een paar weken absolute voorrang aan de familie, en dan terug aan de bak in twee kwarttriatlons en wie weet wat nog allemaal. Want het is toch zo verdomd plezant !

PS : een tijdje na mij finishte Kristof in absoluut ware Ironman-stijl. 226 kilometer afzien met een meer dan weerbarstige knie en schouder en daarbovenop een jaap in zijn voet waardoor zijn schoen er uitzag als een doorbloede spons en waarvoor na de wedstrijd hechtingen nodig waren : da’s fenomenale wilskracht en doorzettingsvermogen. Massa’s respect makker !!!

Christian heeft er zin in

Vorige zaterdag stond ik voor de 5^de keer aan de start van de Ironman op Lanzarote.

In 2007 werd ik er nog 2^de .. maar ondertussen ben ik alweer laatste-jaars in mijn leeftijdsgroep 50-54. Kwalificeren zat niet echt in mijn gedachten .. een goeie wedstrijd afleggen, dat weer wel.

Was de voorbereidingsperiode wat later gestart omwille van een lange koude winter, toch werden de trainingstargets zowel in volume als intensiteit gehaald. Niet makkelijk naast een full time job, maar dat liedje kennen we, en zingen we al lang hé!

Toen ik hier in 1997 ’t eerst van start ging waren we slechts met 400. Nu met 1500 atleten en fully booked! Het was dan ook drummen aan de eerste boei op 200m uit de kustlijn! Ik gewaagde me, als slecht zwemmer vooraan en dat loonde maar kostte me ook verschillende kneuzingen en een pijnlijke oogkast. Niet geklaagd en in 1:09 uit het water, halfweg het pak en als 31^ste in mijn age-groep.

Eens op de fiets kon de wedstrijd ‘echt’ starten. ‘Weinig’ wind naar Lanza’s normen; héél weinig wind. Maar dan gaat het tempo er natuurlijk op vooruit. Niet gespaard en mijn race is begonnen. Mijn trainingsmethode loont. Op geaccidenteerde wegen en de klim’s kan ik het verschil maken. Ik fiets naar een 200^ste plaats in het algemeen klassement en ben dan 3^de in mijn categorie. Na 5:35 stap ik af, tesamen met coachie Pascal die een dijk van een wedstrijd neerzet; hij zwom vooraf 55min en finished uiteindelijk in zijn 2^de Ironman in minder dan 11 uur.

Op de Promenade in Puerto del Carmen

In de afsluitende marathon kan ik maar een halve vuist maken. Het is warm en iedereen ziet af! En de knieën, onderbenen en voeten die kraken. En blaren op de voeten en een bloedende teennagel verhinderen een mooie foulée. Maar de pret die kan niet op als Martine via Aline teweten is gekomen dat ik inmiddels in 2^de positie loop! En als ik de 3coach en WTT supporters-schare voorbijkom wordt ik de laatste 10K vooruit geschreeuwd. Go go go man, go go go man, superrr!

3:38 gelopen en 10:35 eindtijd (151^ste ).. op 30 seconden van de éérste plaats! (wat ik niet wist hé!). Belangrijker nog is mijn 2de positie die me rechtstreeks startrecht verleend voor Kona Hawaii in het najaar! Eerlijk zijn .. dit had ik niet verwacht en hier hield ik geen rekening mee!

Deze 13^de selectie ga ik verzilveren. Eénmaal bleef ik thuis om deel te nemen aan Zofingen, maar dat doe ik niet meer!

Deze zomer neem ik nog deel aan de Ironman van Regensburg op 1 augustus. Daarna reis ik via de Criquellion en de Zwintriathlon voor de 12^de keer naar Hawaii. Man man man toch, wat kan sport toch mooi zijn!