Norseman – TELEX

Onze Wim is gisteren knap gefinished in de Xtreme Norseman Triathlon!
57ste plaats in een eindtijd van 13:53:20.

Via sms kregen we volgende telex message:

gefinished in 14u
fantastische ervaring
echt uniek
lag na 10K 2de
helaas daarna bergaf .. en bergop

getekend WimDD 

Knappe prestatie Wim, én dat met 1 been
Proficiat!!!

Tim De Vilder, coach van de Iron managers werd 21ste en eerste Belg in 12:42:50
Eric Huyghebaert, 3coach member werd 26ste in 13:00:40
Wie meer wil lezen over deze extreme wedstrijd suft maar eens naar hier
Later meer nieuws ..

Regensburg – verslag

Een nieuwkomer in het Ironman-circuit. Het was afwachten wat deze organisatie te bieden had .. alhoewel we mochten veronderstellen dat die Deutsche Gründlichkeit een kwaliteitslabel zou afleveren

Zwemmen in een meerke nabij Regensburg, vergelijkbaar met wat in Frankfurt wordt aangeboden. Eén keer in U-vorm langs de buitenkant en daarna retour langs de binnenkant, goed voor 3,8 K.
Geen evidentie om temidden van 2.200 atleten in een gemeenschappelijke start comfortabel te zwemmen .. Laveren tussen de massa en zo weinig mogelijk stampen incasseren! Uiteindelijk kom ik na 1:10 uit het water .. alom gekend resultaat  .. om dan ‘mijn’ wedstrijd te beginnen.

In de loop van de week was ik niet geprikkeld, maar .. zo had ik ook in het scenario geschreven dat die wel op tijd zou komen!
En zo zij het .. echter niet op het juiste moment
De nacht voor de wedstrijd goed geslapen.
Toen wij om half zes naar de start vertrokken bleek dat die 1ne toegangsweg naar de wisselzone over 4K overbelast zat en tot op de afrit van de snelweg geblokkeerd stond! Rustig blijven en aanschuiven tot op 3K. Om tien na zes besloten de rest van het parcours al lopend af te leggen. Geladen met pak (neopreen, badmuts en bril) en zak (drinkbussen + kilo’s powerbar) gelopen met niet opgewarmde knie  om uiteindelijk om 5 voor 7 klaar te staan en het startschot af te wachten. Niet ideaal .. vooral niet voor DIE knie!
Maar .. de adrenaline die was aanwezig
Oké, dit ff tussendoor.

Dus .. geprikkeld en op de fiets klaar voor de battle.
Ronde 1 met slechts 25K ‘lastig te noemen  parcours’ was het 1 en al een zenuwachtig gedoe. Vooral omdat ik als goede fietser probeerde m’n eigen tempo te rijden zonder te stayeren.
Er staat te weinig wind om op de vlakkere gedeelten het kaf van het koren te scheiden. Daarvoor is 7 tot 10m niet-stayer-afstand te weinig om het voordeel-effect te neutraliseren.
Pas vanaf 140K haken velen af en kan ik eigen pace gaan en profiteren van eigen kunnen.
Met een resultaat van 5:03 ben ik heel tevreden. Vooral omdat ik niet uitgeblust de fiets wissel voor de loopschoenen.

De eerste kilometers van de marathon zijn ongelooflijk! Nooit meegemaakt. Zo’n mensenzee wel 3 kilometer aan een stuk door het hartje van Regensburg. Een parcours afgemaakt met nadar waarlangs duizenden supporteren voor hun gladiatoren! Kippenvel ! 
Het parcours is getekend door de binnenstad en langs de Donau. Ook het Stadpark wordt meegenomen.
Op, af, beton, kasseien, kiezels, gras en zand wisselen elkaar af. 4 ronden van 10,5K.
Vroeger kon ik van de fiets stappen met ‘nieuwe benen’ .. maar dat is me vandaag niet meer gegeven. Vooral m’n ene knie doet veel pijn en ik moe temporiseren. Ik heb schrik om er volledig door te zakken. Op reserve dus. Elke ronde wordt het erger maar we houden vol. Met 3:43 kan ik niet tevreden zijn .. alhoewel ik waarschijnlijk met een oude carrosserie rekening moet gaan houden
Totaaltijd 10:07 en 3de plaats. Bah, ook weer nie zo slecht .. met 1 been hé.

Vandaag ben ik wel positief. Eerder was ik nooit zo fris na een wedstrijd. Wellicht omdat ik m’n marathon rond de 120HR heb gelopen. Én nog meer ben ik ‘nogal gerust’ omdat mijn slechte knie vandaag me niet verhinderd zonder pijn te kunnen stappen. Misschien kan een natuurlijk herstel?
We gaan nu de nodige rust inbouwen richting oktober.
Als voorbereiding starten we nog in de Zwin en de Ben Mariën begin september.

Nogmaals proficiat aan alle Belgen die er ook bij waren! En vooral aan Peter Van Mol die met een 18de plaats ‘scratch’ bewijst dat hij héél véél in zijn mars heeft!
En ook aan Frederik Vandermersch die met z’n 5de plaats in mijn age-group toch nog een Hawaii-ticket wist te bemachtigen!

En voor allen die een Ironman willen doen, Regensburg is een aanrader!

Grtz, X’-tian

IM Regensburg

Morgen vertrekken we richting Deutschland.
Zondag start ik er, tesamen met 51 andere Belgen in de eerste editie van dé nieuwe Ironman Regensburg.
Op het programma staat een 3,8K swim in de Guggenberger See; een meer op zo’n 20K van Regensburg. De watertemperatuur is momenteel 23,5°C. Gezien het weer er momenteel ook niet super is zullen neopreens toegelaten zijn
Het fietsparcours van 180K bestaat uit 2 ronden op een licht hellend parcours met zo’n 600 hoogtemeters per ronde.
Het marathon situeert zich om en rond de Donau in het mooie Regensburg.

De weersverwachting voor zondag: 25 tot 30°C, weinig kans (20%) op regen, en 1 tot 2 beaufort .. wat tijdens het fietsparcours de wedstrijd hard kan maken!

Ik start met 150 leeftijdsgenoten en ga op zoek naar een podiumplaats.

Voor mij wordt het zondag een wedstrijd, “zonder meer”. Nadat ik mijn kwalificatie behaalde op Lanzarote heb ik de voorbije 2 maanden goed kunnen trainen .. Toch verkies ik een zomerplanning waar ik 2 wedstrijden kort op elkaar realiseer, een pauze inlas en dan het najaar voorbereid. Nu heb ik een seizoen met 3 wedstrijden wiskundig gespreid over het seizoen heen. Ik heb al iets in m’n achterhoofd om er in Hawaii opnieuw te staan. Een scenario anders dan dat van de voorbije edities ?!?

Alhoewel mijn goede knie mij meer en meer parten gaat spelen, en zich vandaag eerder als mijn slechte knie gaat gedragen, vertrek ik morgen met veel vertrouwen .

Op naar wedstrijd nummer 36 ..
En als ik loop b’n de 3:42, m’n slechtste marathontijd ooit, zal ik wellicht op een mooie plaats eindigen.

Veel succes aan alle Belgen!
Tot volgende wk voor het verslag!
X’-tian

Zondagmorgen, 7 uur, START Ironman Zürich

Het voorbije week-end namen de 3coach’ers Ortwin De Witte en Kristof Everaert deel aan de Ironman in Zürich. Beiden startten voor het eerst in een Ironman.
Ze kwamen, vochten en overwonnen .. maar niet zonder slag of stoot! Lees hierna het verslagje van Ortwin om je al snel in de mood te voelen  ..

Twee zomers geleden liep ik op het strand in Knokke te joggen met het oog op mijn eerste kwarttriatlon later dat jaar, de Zwintriatlon, en ik had het met mijn schoonbroer over een Ironman. We waren het er beiden over eens dat dat een fenomenale uitdaging was die zeer ver van mijn bed stond. Op dat ogenblik was het werkelijk onwaarschijnlijk dat ik zoiets ooit tot een goed einde zou brengen.
Een jaar later deed ik mijn eerste halve in Brasschaat, en een week daarna maakte Henk met zijn prestatie in Frankfurt mijn kop helemaal zot : ik schreef mij in voor Zürich en terwijl iedereen mij zot bleef verklaren nam ik contact met 3Coach.

Ortwin

Na negen maanden voorbereiding met o.a. een fijne marathon in Barcelona als tussengerecht, trok ik dan vorige week donderdag met Kristof richting Zürich. Met de nodige richtlijnen van coach Christian en bijna rimpelloze laatste weken zat het op alle vlakken goed : de conditie voelde top, en het vertrouwen was ook groot. Stiekem hoopte ik op een tijd onder de 11h en een marathontijd onder de 4h. Vrijdag en zaterdag troffen Kristof en ik broederlijk onze voorbereidingen, zodat we zondagmorgen als Ironman-groentjes zonder al te veel stress naar de start konden trekken.  De weergoden deden op vrijdag en zaterdag alvast hun duit in het zakje : het was vrij slecht weer, met als gunstig gevolg dat de warme Zürichsee afkoelde tot 22°C : wetsuits maw toegestaan.

Zondagmorgen dan … op tijd opgestaan, op tijd gegeten, nog een babbel met andere deelnemers aan het ontbijt in het hotel, en dan een eerste valse noot : Kristof en ik misten (op 2 minuten) de race  day transfer bus naar het fietsenpark. Gelukkig konden we voordat de paniek echt toesloeg al meteen rekenen op de helpende hand van een andere deelnemende Vlaming die met de eigen wagen reed. (Merci Mario !!)
De sfeer in het fietsenpark ’s morgens zal me lang bijblijven. 2222 triatleten die naarstig hun fietsen in gereedheid brengen. de koorts voor de start van de wedstrijd, … en triatleten die aanschuiven voor hun laatste …tja. Stoelgang speelt wel degelijk een rol in dit verhaal ,  en wel  nu meteen al.
Aangezien Kristof die ochtend nog niets “gepresteerd” had, ging hij mee aanschuiven aan de weinige toiletten. Ik was hem op dat ogenblik uit het oog verloren. Meer en meer zenuwachtig wachtte ik in mijn wetsuit op Kristof bij zijn fiets. Het fietsenpark werd leger en leger.
Toen Kristof uiteindelijk opdaagde, was er nog geen kalf verdronken. Kristof begon zich ook in zijn pak te wurmen. We vertrokken bijna als laatsten uit het fietsenpark, maar waren op dat ogenblik zeker niet de enigen op weg naar de zwemstart.  De zenuwen waren intussen al wat hoger opgelopen, en ik moest eigenlijk terug naar het toilet. De tijd begon te dringen, maar helaas geraak je tijdens het zwemmen niet alles kwijt in een wetsuit. Kristof en ik kwamen nog twee vrije WC-kotjes tegen, en omdat ook zijn vorige poging mislukt was, beslisten Kristof en ik om ons alsnog van balast te proberen ontdoen voor de start.

Toen we net terug uit de toiletten waren, met de wetsuits nog maar tot aan onze knieën opgetrokken, hoorden we een startschot. Ik hoor Kristof nog zo zeggen : “Rustig, Ortwin, da’s het schot voor de pro’s, dus nu hebben we nog 5 minuten.” Terwijl we onze wetsuits tot aan ons middel optrokken vervolgden we zo snel mogelijk onze weg naar de start, maar al gauw viel het ons op dat mensen ons raar aankeken. Meteen zette ik een spurt in zodat ik eindelijk voorbij de bomen zicht kreeg op het meer, en jawel : daar zag ik één en al gespat van de hele meute die zich in het water al in gang had getrokken ! Wat volgde moet een bijzonder hilarisch zicht geweest zijn. Twee triatleten die zich verontschuldigend een weg probeerden te banen door de dichte drommen toeschouwers terwijl ze wanhopig probeerden deftig en snel in hun wetsuit te geraken. Toen ik goed en wel klaar stond op het strand,  zag ik dat Kristof zich in zijn haast rechts van mij in het water had gegooid zonder eerst naar het strand te lopen.
Samen begonnen we aan onze inhaalrace. Bye bye zwemtactiek om goede voeten te zoeken natuurlijk, de enige voeten die we na enige tijd begonnen tegen te komen waren vanzelfsprekend zeer oninteressant. Ik ben nog steeds een zeer slechte zwemmer (pas 2,5 jaar geleden zwom ik voor het eerst in crawl één lengte over in de Wezenberg), maar zondagmorgen bij mijn inhaalrace voelde ik me zowaar een goede zwemmer .  Er zijn dus nog veel ergere krabbers dan ikzelf, en die zwommen om eerlijk te zijn een beetje in de weg (zo maak ik dat ook eens zelf mee ). Soit, ik was dus vertrokken als 2221ste triatleet, maar na het zwemmen had ik er toch een 300-tal ingehaald.

Bij het verlaten van het water zag ik Isabelle en ons zoontje Yannic staan, die waren ook duidelijk blij van mij uit het water te weten. Enigszins verbaasd zag ik in T1 de fiets van Kristof nog staan, want bij onze talrijke zwemsessies in de Wezenberg ben ik steevast de mindere. Toen wist ik nog niet dat Kristof zijn voet had opengereten aan een steen toen hij in het water was gesprongen.
Intussen was duidelijk dat het een perfecte dag aan het worden was : droog, 24 °C, veel zuurstof in de lucht, een paar wolkjes, …  Na een kalme wissel kon ik aan het fietsen beginnen. In het begin verrekte ik nog bijna mijn rechterbil omdat ik mijn been ook over de drinkbussen in de extra bidonhouder aan mijn zadel moest gooien , maar gelukkig verdween dat gevoel naargelang de kilometers werden weggemaald. Wat het fietsen betreft kan ik vrij kort zijn : in het deel van de wedstrijd waarin ik me bevond was dat een lange inhaalrace, waarbij ik vooral oog had om reglementair in te halen. Op het vlakke en op de hellingen haalde ik gestaag andere deelnemers in, maar bij de afdalingen floten veel te veel me terug voorbij.  Naar Robert Gesink : “Ik daalde als een oud wijf in een rolstoel”. Ik ben al geen held in afdalingen, maar dat hert dat in een afdaling 300 meter voor ik voorbij fietste besloot over te steken heeft er ook geen deugd aan gedaan. Voor het overige bleef ik zo goed mogelijk binnen de opgegeven hartslagzone, dronk ik tijdens die 180km 5,5 liter isotone drank, moest ik tweemaal sanitair stoppen (ik kreeg het maar niet in mijn broek gedaan), eenmaal in de tweede ronde, wel ja, “groot”, en kreeg ik ook in de tweede ronde zowaar tweemaal een kramp, éénmaal links toen ik naast die spoorweg reed (ik begon prompt nog meer te drinken), en éénmaal rechts op de tweede beklimming van Heartbreak Hill. Daar ben ik zelfs heel even gestopt om te stretchen, maar kalm blijven loonde en ik kon al gauw terug vertrekken zonder hinder.

Ook in de tweede wissel deed ik het vooral kalm aan, en wierp me daarna tussen de massa triatleten die al aan de marathon begonnen was. De overgang naar het lopen verliep bijzonder vlot, van een aanpassing was eigenlijk geen sprake. De eerste ronde verliep voorspoedig, in het begin van de tweede volgde wederom een “grote” sanitaire stop. Ik geraakte wel onmiddellijk terug in mijn ritme, en bleef goed doordrinken, mijn dehydratie van Neerpelt indachtig. In de derde ronde moest ik na ca. 25km terug sanitair stoppen, en daarna voelde ik al dat ik al wat minder vlot in mijn ritme geraakte. Vanaf km 32 moest ik het tempo dan duidelijk wat minderen. Ik kon wel altijd blijven doorlopen, en de finish kwam steeds dichter.
De laatste 2km ging het dan plots terug over wolkjes, en ik kreeg mijn tempo en hartslag vlot terug naar omhoog. Het gevoel van die laatste honderden meters was en is onbetaalbaar. Een niet te onderdrukken smile maakte zich meester van mijn gezicht, en ik ben over de meet gegaan als was ik Ronnie Schildknecht zelf. Wat een geweldige ervaring !

Met mijn eindtijd van 11h29 bleef ik ruim boven de stiekeme doelstelling van sub-11h, maar de manier waarop ik de Ironman heb kunnen afwerken maakt dat ik zeker tevreden ben en er veel vertrouwen in heb voor een volgende keer. Want duidelijk is : dit werd niet mijn laatste Ironman. (Als ik een betere tijd wil dan kan ik bovendien om te beginnen best al op tijd aan de start verschijnen .) 

De dag nadien voelde ik me kiplekker, en tegen mijn verwachting in heb ik de rit huiswaarts ook zelf gereden. Voilà, zeker nooit gedacht twee jaar geleden maar nu bijna comfortabel afgewerkt (walk in the park ).  Nu een paar weken absolute voorrang aan de familie, en dan terug aan de bak in twee kwarttriatlons en wie weet wat nog allemaal. Want het is toch zo verdomd plezant !

PS : een tijdje na mij finishte Kristof in absoluut ware Ironman-stijl. 226 kilometer afzien met een meer dan weerbarstige knie en schouder en daarbovenop een jaap in zijn voet waardoor zijn schoen er uitzag als een doorbloede spons en waarvoor na de wedstrijd hechtingen nodig waren : da’s fenomenale wilskracht en doorzettingsvermogen. Massa’s respect makker !!!

Der längste Tag des Jahres

Vorige week-end werden in Frankfurt en Klagenfurt weer begeerde slots verdeeld voor de Ironman op Hawaii. In Frankfurt legde onze eigenste blog reporter Peter Van Mol een vlekkeloos parcours af.
Peter kwam door de finish in 9:07:10 en liep een marathon onder de 3:00 uur! Bronzen plak en 22ste ‘algemeen’. Proficiat Peter!

Wie ook een pluim verdient is Bart Vuylsteke. Bart kwam in oktober bij 3coach met als doel zijn eerste Ironman in de beste omstandigheden voor te bereiden. Het werd een ‘lange winter’ en een ‘warme zomer!”.

Bart vertelt:

Der längste Tag des Jahres

4 juli 2010 , 2 jaar en 2 maanden na mijn eerste voorzichtige triatlon poging in de 1/8 van Moeskroen stond ik aan de start van de Ironman Frankfurt.

Na een rotwinter die maar bleef duren , eindeloos op de rollen gefietst, lopen op de loopband,  in het donker door de bijtende koude .. niets bleef ons triatleten bespaard maar toch, die ochtend stond ik er klaar, nerveus maar anderzijds kalm, ik wist dat ik alles gedaan had wat ik moest doen om er op mijn niveau een mooie dag van te maken.

De reis was goed verlopen, het hotel was prachtig de sfeer was enorm, ik was onder de indruk van de stad en de ironman sfeer.
Het was wel ellendig warm met temperaturen tot 40°C waar ik toch wel bang voor was.
Gelukkig op die 4e juli was het betrokken en werd er maar 30 tot 32 graden voorspeld, fris voor de tijd van het jaar ..
Het klaarzetten van de fiets en het plegen van de laatste sanitaire aangelegenheden waren goed verlopen, meestal een teken dat het goed zat.
En er waren nog verschillende tekenen aan de wand.
In de twee weken voor de wedstrijd twee keer op korte tijd de grond gekust, kniepijn en een spaak kapot in mijn Zipp wiel, alle sterren stonden juist het zou een dag worden om te knallen.

Bart & vriend Jean-Pierre

En om zeven uur was het van datte.
Na de nationale hymne zette de massa zich in beweging en waren we vertrokken voor 3.8 km zwemmen zonder wetsuit, want daar was het te warm voor (25.7 °C).
Het zwemmen viel mee, ik kon goed positie kiezen maar kon nooit profiteren van een betere zwemmer voor mij, het moet gezegd worden, het is verdorie toch wel een heel eind 3.8 km.
Buiten enkele lichte stampen en drie mooie schrammen op mijn rug in 1:10 uur terug aan land en de zandberg op, op zoek naar de fiets.
Die stond er nog, sjans ..

Rustig gewisseld en vertrokken voor de 180 km.
De eerste 20 km wat op mijn positieven gekomen en dan de benen laten losdraaien, het tempo zat goed en op de eerste helling met kasseien voelde ik de kracht in de benen komen, de motor draaide warm om kort nadien stilgelegd te worden.
Ik had me laten vangen in een groep kon geen kant op en knal een referee met een zwarte kaart “drafting” 6 minuten aan mijn been.
Ik haat draften ,ik veracht het en uitgerekend ik krijg een penalty, maar ik moet eerlijk zijn ik zat in de zone en het was mijn eigen schuld.
Heb bijna de rest van de race uiterst links gereden, was doodsbang voor nog een penalty.
Na de penalty box te hebben bezocht, toch direct in het goede ritme gekomen en aan de inhaalrace begonnen.
En wat voor één. Ik kan begot niet zeggen hoeveel ik er ingehaald heb maar het waren er veel op en het einde van de rit had ik er al ingehaald waar ik er eerst bij zat.
Het parcours zelf was heel mooi, glooiend en hier en daar een kleine helling, vooral de Bad Vilbel is mij bijgebleven, daar rij je door een haag van mensen net als in de tour, een ongelofelijk gevoel.
Ik was de 180km goed doorgekomen buiten een tiental minuutjes lichte misselijkheid van alle gels, bananen en energierepen en we naderden de torens van Frankfurt.

Aangekomen in de wisselzone werd ik onmiddellijk goed geholpen door de organisatie om zo snel mogelijk te kunnen beginnen aan de marathon, de eerste uit mijn leven.

De marathon bedroeg 4 rondes van 10,5 km en dan een erehaag naar de finish.
De eerste 2 rondes vielen goed meer ik kon mooi de hartslag houden vooropgesteld door Coach Christian en ik achtte een inzinking uitgesloten.
De derde ronde werd wat moeizamer door de warmte en de pijn die begon te steken in de benen.
Alle 1.5 km stond er een bevoorrading waar ik telkens kletsnat uitkwam van het water–ijs–sponzen en al het ander wat ik kon vinden, tegen dat ik aan de andere bevoorrading kwam was ik zo goed als opgedroogd wat de warmte illustreert.
De vierde ronde begon het toch te pieken zoals we zeggen, mentaal niet. Ik was nog steeds fris en helder in het hoofd wat van de rest van de carrosserie niet gezegd kon worden.

De afslag naar de finish is een onvergetelijk moment.
Wat er op dat moment door je heen gaat is voor mij met geen woorden te beschrijven, net voor ik de meet overschreed nog eens goed gekeken naar het vrouwtje en bedankt voor alle steun.
Want, en dat weet iedereen, zonder de vrouw zou het niet lukken dit te combineren met het werk en het gezin.

Vrouwe, bedankt voor de logistiek, het geduld, je begrip en ’t is nu aan uwen toer ..
Christian, merci voor de begeleiding de wijze woorden, de raad en het altijd klaarstaan met antwoorden en de wedstrijdstrategie.

Ik ben aangekomen in 10h 34min 58 sec. ruim onder de 11 uur die ik in mijn gedachten had vooropgesteld.

The day after:
pijn en  dikke benen, een trap opgaan lukt nog, afgaan is heel wat anders maar ..
Pain is Temporary, Glory is Forever.

En met deze wijze woorden heb ik me ingeschreven voor de Ironman van Nice 26 juni 2011.
Maar nu gaat de riem eraf en gaan we de machine binnendoen voor een groot onderhoud.

Groetjes,
Bart.

Maarten Seghers schittert in Neerpelt

Neerpelt, zondag 27 juni. Het is prachtig weer. Warm, zonnig met enkele stapelwolken, weinig wind .. Kortom, ideale omstandigheden om een 1/1 triathlon in te lopen .. ware het niet dat we op de radio vernemen dat sporten in de Kempen wordt afgeraden omwille van het overschrijden van de ozondrempel .. Maar dat laten de atleten niet aan hun hartje komen. Eén van hen is Maarten Seghers. Hij is 27jaar en sinds eind 2009 werken we tesamen. Maarten is een gedreven alteet die er hard voor werkt. Het is zijn 2^de hele triathlon. Vorig jaar klokte hij hier 10:41 .. We waren benieuwd waar hij dit jaar zou uitkomen. Alles leek als een puzzel in elkaar te passen, tot hij enkele dagen voor de wedstrijd pijn kreeg in de knie.

Maarten vertelt ..

Afgelopen zondag was het eindelijk zover .. Opnieuw op afspraak met de triatlon in Neerpelt over de volledige afstand. Het was na de editie van vorig jaar dat ik besloot om een coach te zoeken om op deze manier progressie te maken 

Maarten na 3.8K

Een heel jaar lang werkte is samen met Christian. De samenwerking beviel mij zeker, maar echte referenties had ik niet. Dus ik was zeker benieuwd naar mijn wedstrijd. De voorbereiding verliep perfect, tot ik enkele dagen ervoor plots toch last kreeg van mijn knie. Dan maar kort naar de kine gegaan, en met wat ijs leggen en ontstekingsremmers was die hinder gauw verdwenen. Hopend dat ik er tijdens de wedstrijd niets van zou voelen.

Zaterdag vertrok ik naar Neerpelt , en daar was alles zoals vorig jaar prima geregeld: een pasta party, mooi verblijf , ontbijt voor de wedstrijd.

Zondagochtend, om iets voor 7u stonden we aan de start. Het zwemmen verliep vlot, naar mijn mogelijkheden zwemde ik een prima tijd. Bij de wisselzone hoorde ik een referee zeggen dat ik er als 21^ste doorkwam.

Het fietsenparcours was inderdaad aangepast tov vorig jaar. Ondertussen begon de temperatuur al flink te stijgen, dus ik moest drinken en blijven drinken. Geen pech, dus ik kon mij vol concentreren op mijn hartslag. Hier heb ik echt op gelet en de opgelegde limieten gerespecteerd.  

Zonder problemen ging ik de wisselzone naar het lopen binnen. Hoe ver ik opgeschoten was, was mij op dat moment een groot vraagteken. Dan maar rustig beginnen lopen. En zo Neerpelt centrum binnen. Tot mijn grote verbazing riep de speaker af dat ik op dat moment 4^de  liep. Zalig moment ! Christian stond langs de kant en maande me aan zeker de eerste 30km rustig aan te doen. En drinken, veel drinken. Want het was nog warmer geworden.

Tot km 20 kon ik mij hier perfect in vinden, maar dan was ik wat overmoedig geworden. Nog een goeie 20 km doortrekken, dacht ik . Dan kan ik die positie wel houden. Maar spijtig genoeg kwam dan toch die verzuring, waardoor ik nog enkele posities verloor.

Ik werd uiteindelijk 7^de met een tijd van 9u 42 ! Dat is net geen uur sneller dan vorig jaar, en daar ben ik super content mee. Fantastisch, ik had het voorop niet zo durven hopen.

Tot slot, nog even een kort dankwoord aan iedereen die mij steunt in het behalen van dit resultaat. In de eerste plaats mijn fantastische lieve vrouw, die er zondag spijtig genoeg niet bij was. Love you !!!!!!!

Natuurlijk ook mijn ouders, mijn familie, Izaak voor zijn prima begeleiding tijdens de tocht , en niet te vergeten mijn coach Christian, van wie ik dit jaar ongelooflijk veel leerde.

Allez , dat was het zowat. Nu nog wat bekomen …

Groetjes,
Maarten.

7 seconden sneller per km!

Misschien bent u het al vergeten, maar 2 weken terug kon u het artikeltje lezen van Chris McCormack vs Lance Armstrong in de Ronde van Californië.

Het werd voor Macca een speciale gebeurtenis. Als triathleet mogen strijden tegen wielrenner-pro’s!

Merk wel op dat Mc Cormack moest starten in een aparte reeks en dat hij die won .. 
Kenners weten dat omstandigheden zoals wind en temperatuur resultaten aardig kunnen beïnvloeden.

Een tijdrit over 33,6 K tegen mannen als Cancellara, Hunt, Tjallingii, Leipheimer en Rogers .. De specialisten bleven allen ruim onder de tijd van Macca.

Tony Martin (D) won de race en reed “4 minuten sneller” dan Chris McCormack Macca!
Da’s meer dan 7 seconden per km trager dan Martin.

Cancellara eindigde op 1:45 van de winnaar, Lars Boom op 2:23.
Jurgen Van de Walle op 4:06 nagenoeg gelijk met Macca.
Lance Armstrong, die had na een zware val toen al opgegeven.

Het verslag van Macca vind je hier

Kona, here we come :-)

Vorige zaterdag stond ik voor de 5^de keer aan de start van de Ironman op Lanzarote.

In 2007 werd ik er nog 2^de .. maar ondertussen ben ik alweer laatste-jaars in mijn leeftijdsgroep 50-54. Kwalificeren zat niet echt in mijn gedachten .. een goeie wedstrijd afleggen, dat weer wel.

Was de voorbereidingsperiode wat later gestart omwille van een lange koude winter, toch werden de trainingstargets zowel in volume als intensiteit gehaald. Niet makkelijk naast een full time job, maar dat liedje kennen we, en zingen we al lang hé!

Toen ik hier in 1997 ’t eerst van start ging waren we slechts met 400. Nu met 1500 atleten en fully booked! Het was dan ook drummen aan de eerste boei op 200m uit de kustlijn! Ik gewaagde me, als slecht zwemmer vooraan en dat loonde maar kostte me ook verschillende kneuzingen en een pijnlijke oogkast. Niet geklaagd en in 1:09 uit het water, halfweg het pak en als 31^ste in mijn age-groep.

Eens op de fiets kon de wedstrijd ‘echt’ starten. ‘Weinig’ wind naar Lanza’s normen; héél weinig wind. Maar dan gaat het tempo er natuurlijk op vooruit. Niet gespaard en mijn race is begonnen. Mijn trainingsmethode loont. Op geaccidenteerde wegen en de klim’s kan ik het verschil maken. Ik fiets naar een 200^ste plaats in het algemeen klassement en ben dan 3^de in mijn categorie. Na 5:35 stap ik af, tesamen met coachie Pascal die een dijk van een wedstrijd neerzet; hij zwom vooraf 55min en finished uiteindelijk in zijn 2^de Ironman in minder dan 11 uur.

In de afsluitende marathon kan ik maar een halve vuist maken. Het is warm en iedereen ziet af! En de knieën, onderbenen en voeten die kraken. En blaren op de voeten en een bloedende teennagel verhinderen een mooie foulée. Maar de pret die kan niet op als Martine via Aline teweten is gekomen dat ik inmiddels in 2^de positie loop! En als ik de 3coach en WTT supporters-schare voorbijkom wordt ik de laatste 10K vooruit geschreeuwd. Go go go man, go go go man, superrr!

3:38 gelopen en 10:35 eindtijd (151^ste ).. op 30 seconden van de éérste plaats! (wat ik niet wist hé!). Belangrijker nog is mijn 2de positie die me rechtstreeks startrecht verleend voor Kona Hawaii in het najaar! Eerlijk zijn .. dit had ik niet verwacht en hier hield ik geen rekening mee!

Deze 13^de selectie ga ik verzilveren. Eénmaal bleef ik thuis om deel te nemen aan Zofingen, maar dat doe ik niet meer!

Deze zomer neem ik nog deel aan de Ironman van Regensburg op 1 augustus. Daarna reis ik via de Criquellion en de Zwintriathlon voor de 12^de keer naar Hawaii. Man man man toch, wat kan sport toch mooi zijn!

3coachers in Lanza

In Puerto del Carmen kwamen naast mezelf ook veel andere 3coachers aan de start!

Pascal Bracke wou na Nice (2009) nog meer Ironman-ervaring opdoen. Na een winter met een wispelturige bilspier mogen we toch van een ‘just in time’ voorbereiding spreken. De volharding en gedreven inspanningen van Pascal loonden. Hij finishte zijn 2^de hele triathlon in 10:58:21, op plaats 250!

Benny Buytaert finishte in zijn 3^de Ironman in 11:35:14, op plaats 401! Ook Benny mag terugblikken op een vlekkeloze voorbereiding en een puike prestatie waarmee zijn schare supporters tevreden mogen zijn! Knap man om tussen jouw drukke werk- en privétijd in dit te kunnen realiseren!

En rookie Nicolaas Van Bogaert, die persé zijn éérste Ironman hier wou afleggen wist zichzelf te overtreffen om de meet te overschrijden. Na een goeie zwempartij in 1:08 en fietsparcours in 6:32 FINISHTE Nico in 14:47:48, met de nadruk op FINISHEN! Nico’s spijsvertering lag helemaal overhoop.
Proficiat Nico, je haalde de finish! You are an Ironman!

En dan onze sponsor, den Henk de Metsenaere. Ook hij bewees dat ‘opgeven’ geen optie is. Hij liep .. ‘beleefd uitgedrukt’ .. met een pitsstop van 30 minuten inbegrepen .. na een fantastische zwem 1:07, fiets 5:26 .. na 5:16 en een totaaltijd van 12:01:37 over de finish.
Proficiat Henk en veel succes in Neerpelt om er jouw 3:30 marathon te realiseren!

Weddenschap en Trofee

Toen Philip me vorig jaar vroeg om hem bij te staan op weg naar zijn eerste marathon had ik geen idee waar we zouden stranden!
Philip liep heel recreatief zijn wedstrijdjes en trainde op eigen manier en ritme.

Voor 2009 tekenden we een parcours uit dat resulteerde, in chronologische volgorde in een halve in 2:00 uur, een hele in 4:00:40 uur en in het najaar opnieuw een marathon in 3:38:03.
Super prestatie als gevolg van de juiste trainingen, minutieus uitgevoerd en gekoppeld aan de juiste mentaliteit.
Concreet betekent dit dat je ook je levensstijl en eetgewoonten stelselmatig aanpast. Geen dieet maar een goeie voedingsbalans.
Over facts en figures gesproken; Philip moest zijn garderobe vervangen! Immers zakte zijn gewicht van 97 naar 80 kg!
Begin dit jaar gingen we een weddenschap aan: “wie zou dit jaar de snelste marathon lopen?”

In januari ging het project ‘Paris Marathon’ van start. En het werd weerom een succes.
In maart liep Philip de halve in Den Haag in 1:43.
Target voor Parijs op basis van lactaatname was 3:30. Maar Philip wil zijn coach steeds verrassen en heeft een goeie ingesteldheid om tijdens wedstrijden zichzelf te overtreffen. Hij zette een supertijd van 3:24:49 neer!
Ik zal nie moeten wandelen in Lanzarote en Regensburg, temeer daar Philip ook in het najaar nog van start zal gaan en gericht zal kunnen afstemmen op mijn resultaat!

 Maar er is meer!?

Degene die in 2009 en 2010 een marathon liep in 4:05:00 uur of minder, en die de grootste progressie kan aantonen in 2 jaar tijd in minimum 3 wedstrijden verdient een fles champagne en een artikel op 3coach.be!
Natuurlijk willen de lezers de geheimen van het succes kennen en laten we de betrokken coach ook aan het woord.

Op dit ogenblik ligt de lat op 35:51 = 35min 51sec of het verschil van 4:00:40 en 3:24:49

Al jullie inzendingen mag je sturen naar christian@3coach.be
Deadline is 30 november 2010.

De resultaten lees je in december op 3coach.be

Allé mannen en vrouwen, wie wordt de verrassing van 2010 en sleept deze Trofee in de wacht?

McCormack goes TriStar

Star Events & Chris McCormack hebben een partnership aangegaan voor 5 jaar. Hiermee wil deze nieuwe triathlon organisator verder infiltreren in het landschap van Ironmans.

Nochtans kijkt menig ironman-triathleet wat ongerust naar de nieuwe formules van 111 of 222, respectievelijke km’s; 1swimm – 100 bicycle – 10run of 2swimm – 200bicycle – 20run. De trainingen dienen aangepast en gebalanceerd in functie van het belang en de afstand van elke discipline. 180 of 200K fietsen ligt nu nie zover uit elkaar .. maar gevolgd door een marathon of slechts 20K is een wereld van verschil!

Ondertussen zijn er voor de wedstrijd in Monaco al 100 inschrijvingen binnen. De organisatie registreerde 24 Fransen, 23 Britten en op de 3de plaats alvast 13 Belgen!

Meer over McCormack en de TriStar wedstrijden vind je hier

Penalisatie gewicht?

Aan de vooravond van het nieuwe seizoen is het tijd om wakker te worden.
Ook al is het om 6:00 uur nog pik donker, de vogelkes beginnen te tsirpen.

Volgende week wordt in Herderen het triathlonseizoen 2010 op gang geschoten.
En de marathon lopers maken zich klaar voor Barcelona, Parijs, Rotterdam en Antwerpen.

Het is tijd om ons scherp te stellen .. letterlijk dan!

Conditie staat rechtstreeks in relatie tot gewicht.

Voor marathonlopers geldt een winst-ratio van 3sec per 1 kg!

Op de fiets is gewicht een penalisatie van zodra er geklommen moet worden. Gewicht is zowel je eigen lichaamsgewicht, als ook dat van het materiaal ..

Klik op deze link om te spelen en motivatie te vinden om .. een chipske minder te eten!

Enjoy!!!

Family Business

Thibaud, mijn neef uit Frankrijk is één van mijn trouwe supporters. Maar ook ik ben fan van hem!

Thibaud woont nabij Cannes en vertoeft regelmatig in het hooggebergte ..

Mijn Criquelion met 3.300 hoogtemeters staat nergens vergeleken met zijn Ultra Trail du Mont Blanc waarin je 10.000 hoogtemeters moet verteren. Te voet weliswaar op geaccidenteerd parcours, 166 km lang.

De winnaar doet er zo’n 20 uur over. De eerste vrouw 27 uur.
En de finish line sluit na 46 uur.

Zoals in Hawaii dien je ook geloofsbrieven (kwalificatie) af te leveren om bij de 2300 starters te behoren.

Sfeerbeelden vind je hier.

En hier meer info over de Ultra Trail du Mont Blanc.

Monaco ruilt 70.3 voor TriStar111

Op 5 september aanstaande kan je in Monaco deelnemen aan de TriStar111 Monaco.

Na 5 opéénvolgende jaren de Ironman 70.3 te hebben ontvangen kiest het Prinsendom voor het nieuwe TriStar label.
De 111 km worden verdeeld in 1K swim, 100K cycling en 10K run.

Info en online inschrijving hier

Op 3 oktober ontvangt Sardinië voor het eerst een TriStar222.
222 km verdeeld over 2K swim, 200K cycling en 20K run.

Meer info en inschrijvingen hier

2° Celsius

Ja hoor, we waren vandaag present!

Want .. 3coache’rs laten zich niet van de wijs brengen.

Ondanks de winterprik van de laatste dagen zorgde een puike organisatie, de waterpolo van de Wase Zwemkring, voor een vlekkeloze 1^ste ijsberenduik op de Ster te Sint-Niklaas.

’s Morgens boorde de organisatie met een bulldozer nog een wak om de moedigen een soepje van 2°C aan te bieden.

Het werd een groot succes dankzij ‘alle’ aanwezigen.

En wij waren erbij ..

Met bijzondere dank aan Danny, fotograaf van dienst; gedwongen atleet aan de zijlijn!

De afwezigen hebben wa gemist!!!

Lies Maes heeft de smaak te pakken

De blonde antilope uit het Waasland won vorige zomer in Berlare en werd 2^de in de niet stayer van Viersel. Binnenkort gaat ze voor 1 jaar werken in de regio van Aix-en-Provence in Frankrijk.

Voor het eerst gaat ze in de winter aandacht geven aan haar volgend triathlonseizoen.  Met 3coach gaan we haar daarbij helpen.

We vroegen Lies om zich even voor te stellen.

Hierbij … 

Lies, stel je kort ff voor:

28 jaar, 57kg, blond, sportief

Hoe kijk je terug naar je seizoen 2009:

tevreden. Zelf had ik dit jaar, buiten deelname aan de triathlon van Berlare, op het gebied van triathlon geen enkele verwachtingen of doelen gesteld. Alles stond in het teken van mijn doktoraatsverdediging en pas daarna ben ik me (weer) gaan toeleggen op trainen. Ik kan dus alleen maar tevreden zijn met de prestaties die ik alsnog heb kunnen neerzetten

Wat was het hoogtepunt:

het hoogtepunt van het jaar 2009 is voor mij absoluut het behalen van mijn doktoraatsdiploma, maar ik veronderstel dat je mijn hoogtepunt op sportief vlak bedoelt; dit was de beklimming van de Mont Ventoux en op vlak van triathlon mijn prestatie in de triathlon van Viersel

Was er een ontgoocheling:

niet op persoonlijk vlak, maar ben wel ontgoocheld in de Belgische politiek en een aantal gebeurtenissen en beslissingen op wereldniveau

Wat is je ambitie en je droom:

je bedoelt hier wss ook op sportniveau? Want veronderstel dat mijn ambitie op professioneel niveau niet echt interessant is of hier niet van toepassing is. Maar algemeen kan ik samenvatten dat het mijn ambitie is om verder te groeien (binnen mijn mogelijkheden) in datgene waar ik nu mee bezig ben en dat is voornamelijk wetenschappen en sport en om dit alles …in de toekomst te combineren met een gezinnetje

 Heb je een idool:

Fabian Cancellara

Welke muziek hoor je graag:

vanalles; van kleinkunst, Madonna, Coldplay, U2 tot hardcore en techno. Maar om te trainen liefst muziek met nen goeien beat

Wat is je favoriete gerecht:

scampi’s in de wok

Ondertussen is Lies 1 maand werkzaam in “La douce France”. Ze heeft het er naar haar zin en traint regelmatig tesamen met Fransmannen en Françaises in de plaatselijke zwem- en atletiekclub. Momenteel werken we aan een goeie basisconditie om vanaf half februari de focus naar de wedstrijden van 2010 op te starten.

Watch & see Lies in 2010 ..

Revalidatie

Koudetherapie

De laatste tijd hebben nogal wat atleten hinder van grote of kleinere blessures.

Let op .. wij zijn geen arts, wij stellen geen medische diagnose maar kunnen wel een aantal handige tips meegeven om hulp te bieden.

Zo kan je met ijs- en koudetherapie eerste hulp bieden bij kwetsuren.

Meestal kan je bij elke kwetsuur koeltherapie toepassen. Enkel wanneer bloed zichtbaar is of er breuken bij te pas komen .. niet doen!
In de medische lectuur wordt koelen afgeraden in de buurt van de ogen en de geslachtsdelen.

Koelen mag zowel bij acute, als bij overbelastingsverschijnselen. Weet wel dat je bij overbelasting ‘altijd’ de trainingsomvang zal moeten herzien.
Koelen kan ontstekingsreactie en pijn beperken!
Koelen kan na de training en in een herstelperiode ingezet worden.

Door te koelen ga je de zwellingen, als gevolg van vocht- en/of inwendig bloedverlies doen afnemen. Daardoor ga je te grote zwelling vermijden, waardoor kleine bloedvaten open kunnen blijven en de afvoer van vrij gekomen schadelijke stoffen als beschadiging van ons weefsel worden doorgelaten. En door een goede doorbloeding kunnen bouwstoffen als reparatie-materialen naar de plaats van beschadiging worden gebracht.
Maar de koeling gaat de bloedvaten ook doen krimpen, waardoor vocht en bloed niet onmiddellijk wegstroomt naar plaatsen waar het niet thuishoort.

Koelen gaat ook het effect ‘pijn’ verminderen.

Hoe ga je koelen en hoelang?

Hiervoor gebruik je best een ‘coldpack’. Dit is een ijszak, waarin het ijs vervangen is door een gel. Je kan de coldpack in het vriesvak leggen en gebruiken als je hem nodig hebt.
Leg de coldpack nooit direct op de huid om bevriezingsverschijnselen te vermijden.
Wind er een handdoek om of gebruik een washandje.
PS: met ijsblokjes in een plastic zakje kan je je altijd uit de nood helpen!

Koelen doe je 5 tot 10 minuten; maximum 15 minuten bij grote en flinke zwellingen.
Herhaal dit 4 tot 5 keer per dag!

Sommige van onze atleten werken vandaag aan hun revalidatie .. nietwaar Wim?

Revalidatie betekent herstel. Letterlijk dan .. terug valide worden na een ongeval of medische ingreep. Een revalidatieproces kan behoorlijk ingewikkeld zijn. In heel wat gevallen wordt er tijdens de herstelperiode en de opbouw van de training koudetherapie toegepast om te anticiperen op overbelasting.

Over revalidatie gesproken ..

In 1998 viel ski-legende Herman Maier spectaculair tijdens de afdaling.

http://www.youtube.com/watch?v=rbqTxlHR2P4

In 1994 werd toptriathleet Cristian Bustus uit Brazilië aangereden tijdens een wedstrijd. Na een lange revalidatie behaalde hij later nog een top 10 plaats op Hawaii.

http://www.youtube.com/watch?v=opOR9R-3OqI

En in oktober 2009 kwam onze Wim op verkenning van de Grand Raid zwaar ten val met de gekende gevolgen.
Op onze redactie ontvingen we hiervan spijtig genoeg geen beelden

Ik ben ervan overtuigd dat alle 3 frequent koudetherapie toepasten!

Phlip heeft de smaak te pakken

Begin dit jaar (januari) kwam Philip De Sutter me opzoeken. Hij vroeg me hem klaar te stomen voor de marathon van Antwerpen (26 april). We moesten rekening houden met z’n rug en een ontsteking aan de rechterknie. Een halve marathon liep ie rond de 2:00 uur.

Nooit eerder was hij begeleid geweest.

Voorzichtig bouwden we progressief aan conditie, waarin accenten werden gelegd naast loop- in fietstrainingen. De ontsteking aan de knie genas en het looprendement steeg.

In A’pen, finishte Phlip in zijn eerste marathon in 4:00:40, een onverhoopt succes waar hij heel blij mee was.

Mission accomplished zou je denken.

Mis, Phlip had de microbe pas echt te pakken en schreef zich in voor Amsterdam.

In de zomer onderhield hij z’n basisconditie en vanaf september stuurden we via lactaatmeting verder bij.

Vorige vrijdag, debriefing van de coach z’n plan. Lopen aan een pace van 5:10 à 5:15/K.

Zo gezegd … zo gedaan …

Vorige zondag 18 oktober, D-Day.
Droog weer, fris 10 – 14°C.

5K 25:24
10K 49:47 (24:23)
15K 1:14:15 (24:28)
20K 1:38:49 (24:34)
Halve marathon 1:44:20
25K 2:03:40 (24:51)
30K 2:30:11 (26:31)
35K 2:58:01 (27:50)
40K 3:25:45 (27:44)
Marathon 3:38:03 of 11,6 km/uur, gemiddeld 5:10 per K

Tegenover Antwerpen april 2009: 4:00:40 of  10,5 km/uur of 5:42 per K

Knappe progressie voor een fantastische leerling. Super!

Ondertussen is Parijs, 11 april een feit.
3:35:00, misschien wel 3:30:00 … dat zal de toekomst uitwijzen!

Terug thuis uit Barça

In dezer topdagen van triathlon zit iedereen in gedachten op Hawaii. Ikke’n ook. De mannen beginnen aan de lastigste uren. Die van aftellen voor het startschot. Vrijdag is in Kona stress-time. Fietsen prepareren en check-in afwerken. En dan hopen op een rustige nacht voordat ze hun duivels ontbinden.  

Ondertussen zijn wij terug thuis van Barcelona waar we vorige week onze leeuw lieten brullen. Hierbij mijn verslag. 

Zondagmorgen. Het is 5:00 uur wanneer ik wakker word, 5 minuten voordat de wekker afloopt. Het is nog donker en heel rustig in ons hotel. Een douch’ke en ontbijt afhalen aan de receptie … want voor 3 atleten wou men geen tafels dekken.

Om 5:45 vertrekken we van Pineda naar Calella del Mar. Een mooie wandeling van 2K. Onderweg nog lawaai’erige uitgaanders die hun bed zoeken.

In de wisselzone heerst een drukte van jewelste. Je voelt de spanning in de lucht hangen. Met nummer 221 sta ik net naast landgenoot, maar tevens geducht tegenstander Luc Geerts. Banden op druk; repen en jellekes aan de fiets getaped en nog een rustig k’’’kske vooraleer we de wetsuit aanttrekken.

De 50 plussers starten in wave 4. Ondertussen is het licht geworden en zien we de zon opkomen boven de rustig deinende Middellandse Zee. Het water is 22°C en de buitentemperatuur 18 graden. Gene kou.

Een vlekkeloze start zonder geduw en getrek… wat een verschil met Nice (2800 man in één wave!). We zwemmen 1 ronde in een lange rechte lijn langs de kust en dan weer terug.

Mijn tijd 1:13 is wat ik waard ben in ’t water! LucG zit 11 minuten eerder op de fiets. Mijn wedstrijd kan beginnen.

Op mijn rijwiel ben ik heel snel in het goeie ritme. We rijden 2 grote lussen heen en weer langs de kust tot El Masnou (het Zuiden); daarna weer een kleine ronde. Er is nauwelijks wind, en op dit biljartvlakke parcours; op uitzondering van enkele lichte hellingen vormen er zich bijna geen peletons. In mijn regionen wordt er correct gereden. Op K130 krijg ik LucG in het vizier. Het geeft me vertrouwen voor de rest van de wedstrijd.

Voor het eerst in mijn carrière rijd ik beneden de 5:00 uur; 4:50:47. Quid correcte afstand; want ik heb zelf geen meterke gemonteerd. Maar het moge gezegd dat het parcours vergelijkbaar is met dat van de Coast in de jaren 90 … en vorige zondag zonder wind!

Redelijk fris, dacht ik, trek ik mijn Saucony’s aan. Er zijn nog maar weinig lopers op het parcours. De zon staat hoog aan de hemel.

Ik vertrek tesamen met een collega age-grouper Spanjaard. 2 ronden (van de 4) lopen we continu in elkaars buurt. Daarna moet ik lossen en voel het gebrek aan loop-kilometers in de benen. Zowel mijn zwakke knieën, alsook onder-, bovenbenen en voeten lopen vast. Elegante loopstijl maakt plaats voor gehoekte en stramme bewegingen … maar we blijven in de pas al zakt het ritme gestaag. Niet stappen had de coach gezegd en bijten tot de finish. Drinken en blijven ademen. Focus op finishen … én zo rap als mogelijk.

Na meer dan 3:30 uur komt de triomfboog dichterbij … en kan ik tevreden vrouwlief in de armen vallen. Totaaltijd 9:47:16.

Ik word 2^de op bijna 8 minuten van Alonso (deze zomer nog 2^de in Frankfurt).

Tevreden; op het eerste moment in alle geval wel. Maar toch, en dat zelfs op mijnen ouderdom een gemiste kans om mijn record van 9:27 te verbeteren.  

“Man man man toch, we begrijpen dat je nog zo denkt … maar mag je niet tevreden zijn dat je weer kan lopen en je passie bedrijven! Een jaar geleden had je hiervoor getekend …” zegt een bezorgde Martine.

Luc Geerts finished in 10:11 in zijn eerste volle.

Maar nu snel terug naar Kona … want zij verdienen alle aandacht …

Christian naar Spanje – wedstrijd

Beste vrienden,

enkele dagen na Nice besliste ik om in Barcelona te starten. Mocht de Mexicaanse griep er niet zijn geweest, dan waren we tesamen met Wim naar Florida gevlogen. Maar ik kon Martine niet overtuigen om dat risico te nemen.

Ondertussen zijn we 3 maanden verder. Trainingen met ups en downs. Vooral de knieën blijven me parten spelen. Kraken … en net nie breken zeker. Lichaamssignalen die we na 20 jaar triathlon niet mogen negeren. Slechts 2 uur per week lopen. Op die manier kunnen we het volhouden.

De Zwintriathlon was een succes. Slechts op een 20-tal seconden van mijn looptijd van 2007 … met zo weinig loopK’s, nie slecht. 2de na de Minnebo die wel kan zwemmen en ook nog fietsen (PS op de volle zijn de rollen omgekeerd).

De voorbije 2 weken stond alles in het teken van Barcelona. Het weer was me goed gezind. Maar het was weer lastig om ‘s avonds in den donkeren te trainen.

Zondag wordt een ‘hete dag’. Ook ik ben benieuwd hoe de Luc Geerts het zal doen. Dat de beste moge winnen!

Prijsvraag voor hen die van een gokske houden:

Vraag 1: wie wint van beiden (of wie is voor wie): de Geerts of dé Meuser?
Vraag 2: hoeveel uur trainde Christian 1 week vooraf aan Barça in de 3 disciplines tesamen; zwemmen fietsen en lopen?

Alle inzendingen mag je sturen naar christian@3coach.be voor zondag 4 oktober.

De 2 beste inzendingen ontvangen een genummerde strip van 100°C in Hawaii. Deze uitgave werd in 1996 uitgegeven nav mijn eerste deelname. Ze bevat tevens een bijlage met oa de ervaringen van Luc Van Lierde (winnaar) en Jean Moureau (8ste).

Wie 100°C in Hawaii, een genummerd collectors item wil kopen kan 20 euro overschrijven op rekening 293-0155346-07 van Christian Meuser met vermelding 100°C in Hawaii. De opbrengst gaat integraal naar het Kinderkankerfonds van Professor Benoït.

Grtz,
X’-tian

Coaching w e r e l d t o p p e r s

Het zal de laatste dagen niemand ontgaan zijn dat we met ons Belgenlandje weer top zijn in het vrouwentennis. Niks nieuws en evident gaat men al snel denken. Toch zag het er 1 jaar terug nog niet zo goed uit.

Topsport of het samenspel tussen talent en coaching.

In het verhaal van Ann Devries, coach van Yanina Wickmayer en en Kirsten Flipkens herkennen we tal van essentiële kenmerken noodzakelijk voor succes.

De passie voor de sport was zo groot! 

Wat is jouw trainingsfilosofie?

Heel hard werken.

Fysiek moet je echt kunnen afzien.

Ook mentaal wil ik dat mijn speelsters honderd procent bij de les zijn.

Je moet je menselijk ook heel goed bij elkaar voelen.

‘Ja. Ze was dertien. Tijdens de eerste training zag ik al dat ze heel hard wilde gaan. Altijd heeft ze me het gevoel gegeven dat er iets van te maken was. Ze heeft nochtans niet het meeste talent maar wel een goed lichaam.’

‘Yanina was sindsdien altijd mooi op schema; ze kan trouwens zeer goed naar doelen toewerken.’

Yanina is gelukkig heel coachbaar: ze probeert de raadgevingen op te volgen.

Als coach stond ik zelf op het terrein en die ervaring is onschatbaar.
‘Een geheim heb ik niet: gewoon hard werken, passioneel zijn en er alles voor over hebben.’

Lees het volledige artikel van Frank Van de Winkel hier.

nvdr: dit geldt niet alleen voor vrouwen hoor!?!

Zwintriathlon

Op deze eerste woensdag van het nieuwe schooljaar vond al voor de 11^de keer de Zwintriathlon plaats. Een niet-stayer kwart triathlon met specifieke afstanden; 1K zwemmen in de Damse Vaart (Sluis), 45K in de tuin van het Zwinreservaat en 10K lopen op de dijk van Knokke.

Groot deel van de Belgische top + het 3coach en Inxites/PlanetX team tekende present.

Onzen Bart had er zin in en hoopte na het zwemmen zolang als mogelijk een mooie plaats vast te houden. Johan, die wou vooral knallen op de fiets en hoopte daarna geen hinder te ondervinden van zijn geblesseerde onderbenen. En onze WimVDW, die maakte zijn rentrée en kreeg enorm veel ruggensteun van al zijn collega’s en supporters.

Ikzelf wou mijn podiumplaats van 2jaar terug herhalen maar startte pas in de 3^de mannen-wave. Daardoor werd het een rit tegen de tijd en tegen onbekende … want Minnebo (mijn jonge concurrent) reed mee met de toppers vooraan in de debatten.

De wedstrijd werd getekend door het accident van Rutger Beke, die tijdens de start van het fietsen uit de trappers schoof en met zijn voet in zijn voorwiel kwam. Resultaat een vleeswonde en mogelijks fractuur. Mogelijks komt Hawaii in het gedrang.

Tijdens het fietsen en lopen stond er geen maat op Bart Arnouts. Hij was dan ook de verdiende winnaar. Van Lierde werd tweede en derde; Luc en Frederik.

Bart Colpaert vertrok als 7^de op de dijk en werd heel verdienstelijk 9^de!

Johan en Wim eindigden tesamen op positie 20 en 21. Wim met een looptijd van 34 minuten!

Ikzelf had het vooral moeilijk op de fiets. De wind was niet van de poes en op enkele stukken was het hard trappen om het ritme te behouden. Ik wisselde als eerste van m’n wave en liep daarna nog een goeie wedstrijd. Eindresultaat plaats 60 en 2^de veteraan 50+. Aan Gino kon (kan) ik op de korte afstand niet tippen.

Andere 3coachers deden het ook voortreffelijk. Voor de volledige uitslag klik hier.

Noot: wat mij opvalt zijn de opmerkelijke fiets- en loopprestaties van onze jonge vrouwelijke atletes. Deckers op de fiets 1:07:23, Goos 1:10:00 . En voor het lopen Goos 36:38, Verstuyft 36:24, Truyers 37:10, Deckers 37:32. De mannen, age-groupers zullen een tandje moeten bijsteken !!!

PS: WimDD vertoeft al in Eze nabij Monaco waar zondag de 70.3 wordt gehouden. Hij is goe aangekomen en ontvangt morgen op de luchthaven nog andere 3coachers! De volgende dagen meer nieuws.

Cyclosportieven

Vorige zaterdag deed ik nog maar eens mee aan de Vélomédiane – Criquelion.

Man man man toch, wat heb ik afgezien. Vooral omdat ik het meeneem als een training en er de dagen voordien nauwelijks rekening mee hou. Een kwestie van de juiste focus te houden en de accenten op de plaatsten te leggen die ‘echt’ belangrijk zijn … als triathleet op de lange afstand. De mindsetting was dan ook die van een doorgedreven training; ééntje buiten de confortzone op wedstrijdniveau. Met als hoofdgerecht de 3300 hoogtemeters, en als tussengerecht ‘op het vlakke’ de intervals om het wagonnetje aan te hangen.

Het weer was goed en de baan droog.

Resultaat op mijn tellerke; 165K en 29,7 gemiddeld. Gereden met de 39×25 wat ik vroeger met de 23 deed. Den ouderdom zal wel z’n sporen beginnen nalaten. 

Een opmerkelijke prestatie was die van onze Olympiër en Belgisch Kampioen Axel Zeebroek op een 12^de plaats op 3 minuutjes van de winnaar.

Deze cyclosportieve mag zich terecht de zwaarste in Belgenland noemen. In Frankrijk is er meer van datte. Begin juli wordt jaarlijks de Marmotte gereden. 174K met ongeveer 5000 hoogtemeters. Start in Bourg d’Oisans en via de Col du Glandon, de Col du Télégraphe, de Col du Galibier, de Col du Lautaret naar Alpe d’Huez!

Zet je ‘ff achterover en geniet van de sfeerbeelden met aangepaste muziek. Klik hier.

Limburg 226 voor Dirk Baelus

Hierbij alvast een eerste verslagje van de 1ste editie van de Limburg 226.

De weergoden waren de atleten goed gezind … of misschien ook weer niet. Fantastische dag  met lichte wind, zomerse temperaturen boven de 25°C en lichte beschutting voor de zon; al was dat heel relatief want een groot deel van het parcours werd afgelegd in de blakende zon. Zelfs voor de supporters was het puffen en blazen …

Dave Vanhove, Marc Pollet, Dirk Baelus, Jan Decock en WimDD maakten het schone weer tijdens het zwemmen en fietsen.
De wedstrijd zou echter in de afsluitende marathon in een definitieve plooi vallen.

Alhoewel!
Het werd een spannende race tot de laatste kilometers.
De eerste ronde hielden Dave en Jan nog stand, maar zowel Marc, Dirk als Wim kwamen dichter bij.
Dave, Jan en Wim moesten de strijd staken.
Onze Wim met verschikkelijke pijn in de knie, die erg gezwollen was. Diagnose zal moeten uitwijzen waar de oorzaak zit van het probleem.

Ondertussen was een verrassend sterke Karl Van Biervliet komen aansluiten achter Dirk, die ondertussen de leiding had genomen en Marc die het kennelijk lastig had maar voorlopig niet plooide.

Dirk Baelus schreef deze eerste editie op zijn naam en was hier héél tevreden mee (9:06:55)
In de laatste lus in het centrum van Neerpelt wist Karl Marc nog te verschansen en behaalde hiermee een superknappe 2de plaats! Marc werd derde.

Jan Van De Wielle, voor ‘t eerst aan het werk op de volle haalde de streep onder luid applaus van 3coachers, vrienden en kennissen. Hij deed er iets meer dan 10:00 uur over. Wij kunnen ons inbeelden waar hij met zijn gedachten was toen hij de finishboog haalde!  

Bij de vrouwen stond er geen maat op Anne-Marie Dupont die er iets meer dan 9:30 uur over deed en haar concurrenten op grote afstand hield.

Ondertussen werd er ook nog een halve triathlon afgewerkt.
Deze werd gewonnen door Tim Brydenbach, voor Frederik Sleutel en Bart Colpaert!

René Delbaere werd 2de bij de masters 50+

Proficiat aan alle finishers en vooral aan Mario voor zijn knappe organisatie. Het zal wel zijn dat er verbeterpunten zijn, maar daar is niks mis mee! Zo kan de editie 2010 alleen nog aantrekkelijker worden.

Verslagen van atleten en foto’s van Snoepie volgen de volgende dagen.

Coast Triathlon Middelkerke

Maar laten we de organisatie van dergelijk event niet onderschatten. En krediet geven aan hen die de nek uitsteken.

Enkele jaren terug nam Wim Van de Putte de uitdaging aan. Het lukte net niet.

Volgende zondag vindt voor het eerst sinds het jaar 2000 de Limburg 226 plaats. Terug een 1/1 triathon op Belgische bodem. Een organisatie van onze Mario Appermans.
Voorlopig nog geen BK, maar daar kan de Belgische Bond in 2010 niet meer omheen ?!

Succes aan Mario, WimDD en iedereen die er volgende zondag een feest van maken!

 Meer info op www.limburg226.be

Dé Criq

 

Lang geleden hoorde ik er via Nick Marijnissen over vertellen. Hij zat toen zijn 39 te vervangen voor de 42, ’s morgens aan de start van een kwart triathlon.

Pas toen mijn teammakker Koen Maris er 3^de werd in 2003 realiseerde ik me dat het een mooie voorbereiding was voor het langere werk. Sindsdien deed ik er elk jaar mee in voorbereiding naar Hawaii.

 Deze cyclosportieve, eigenlijk een wedstrijd op de openbare weg is een aanrader voor hen die eens het gashendel willen open draaien. Startschot om 9:00 uur en aankomst rond 14:00 uur als je op het podium wil staan. Het mag gezegd dat je een knappe prestatie neerzet als je er 5:30 over doet. Met 31 km per uur gemiddeld moet je al uit het goede hout gesneden zijn en mag je nooit treuzelen wanneer er in de vlakke stukken waaiers worden gevormd; want ook de wind speelt zijn rol in deze Ardense klassieker.

 Een aanrader voor hen die in het najaar nog Ironmans hebben gepland. Maar ook een mooie uitdaging om je eigen grenzen te verleggen … en om de prestaties van die ‘ouwe Armstrong’ goed in te schatten!

Inschrijvingen zijn nog altijd mogelijk … als je in Viersel niet moet presteren, en als jullie coaches dat goed vinden!

 Noot: onze eigenste Mario Planet X Appermans haalde in 1999 een 8^ste plaats met een tijd van 5:13:12 met een gemiddelde snelheid van 33,3 km/h. Proficiat Mario, een puike prestatie.

www.velomediane.com

VO2max

Vorige week verscheen er in de Franse krant Le Monde een artikel over de abnormaal hoge zuurstofopname van wielrenner Alberto Contador. Er werd een VO2max waarde gemeten van 99,5 waarbij men beweert dat normale waarden van topwielrenners schommelen tussen 80 en 85.
Verschillende wetenschappers twijfelen aan de betrouwbaarheid van de meting.

Toch willen we even stilstaan bij de uitzonderlijke waarden van deze topatleten.
Hieronder een tabel met indicatieve waarden voor mannen en vrouwen van verschillende leeftijd. Als bij jou de VO2max ooit gemeten is kan je voor jezelf een plaatsje in de tabel vinden.

Bron: Vivian H. Heyward, Advance Fitness Assessment & Exercice Prescription, 3rd Edition, The Cooper Institute for Aerobics Research, Dallas TX

Bruce Protocol Norms for Men
VO2 Max Norms for Men – Measured in ml/kg/min

VO2 Max values for Women as measured in ml/kg/min

Wat is VO2max?
Het is een waarde die aangeeft hoeveel zuurstof een individu verbruikt (kan verbruiken) gedurende een maximale inspanning. De waarde wordt uitgedrukt in mililiters zuurstof verbruikt in 1 minuut per kg lichaamsgewicht.
Deze waarde wordt meestal als indicator beschouwd van een mens zijn cardio-vasculaire fitheid en aërobe uithouding.

Hoe kan je je VO2max veranderen?
Onderzoek heeft uitgewezen dat je deze waarde, die ergens toch genetisch wordt vastgelegd kan beïnvloeden door lichaamstraining; zowel via volume als intensiteit van training. Hoe fitter je bent, hoe minder je deze waarde kan beïnvloeden.
Zoals je ook in de tabel kan zien zal ouderdom de waarde doen afnemen.
Vrouwen hebben gemiddeld 20% minder omwille van ondermeer lichaamsconstitutie, gewicht, bloed volume en hemoglobine.

Electronica verovert Hawaii

Vandaag starten de renners in de Tour zonder hun oortjes.

Technologische evoluties en topsport zullen elkaar continu de hand reiken, om nadien weer ruzie te maken.

In de triathlon werd kortelings een blad omgedraaid.
Gedaan met oeverloze discussies over stayeren en foutieve jurybeslissingen.
Garmin en MED Industries* ontwikkelden tesamen een nieuwe software om de atleten op 10 oktober tijdens de Ironman in Hawaii een eerlijke wedstrijd te verzekeren.

Tijdens het Ironman Wereldkampioenschap zal elke fiets uitgerust worden met een led- bar. Die zal op de bovenbuis van de kader goed zichtbaar worden gemonteerd. Via GPS-verbinding waarin persoonlijke gegevens worden geladen zal elk atleet in de race worden gevolgd. 

Stayeren is tijdens een Ironman-wedstrijd niet toegelaten. Vanaf nu zal software elk atleet individueel mee volgen en zijn weg tijdens het fietsen registreren?
Zo zal een led-licht groen kleuren wanneer een alteet op reglementaire afstand van zijn voorganger fietst.
Tijdens het inhalen heeft een alteet 40 seconden de tijd om opnieuw op reglementaire afstand te fietsen. Ondertussen zal een led oranje kleuren. Na 40 sec kleurt het licht rood en krijgt hij een tijdstraf per 5 seconden van 1 minuut. Penalty te neutraliseren in de penalty box. Een display op de fiets duidt dit aan. Op het parcours van 180km staan 4 penalty boxes die electronisch registreren wanneer iemand komt binnenrijden en zo de tijdstraf verwerken.

Het nieuwe systeem werd door enkele renners tijdens de Ironman in Zurich getest en goed bevonden. Het systeem wil het individueel karakter van een triathlonwedstrijd accentueren. Het zal na de Ironman in Kona (oktober 2009) waarschijnlijk in halve en kwart triathlons ook worden gebruikt.

Ondertussen wordt er ijverig getest met de cardio-hart-rate-monitor. Een nieuw systeem dat een atleet in verbinding brengt met zijn cardio-supervisor die hem tijdens de wedstrijd, met oortjes influistert welke marges nog benutbaar zijn.

Techniek en topsport in evolutie.

Met dank aan MED-Industries

Dit artikel is louter fictie.
Maar niet meer voor lang …

X’-tian voor 3coach.be

Noot: MED Industries*: Meuser Electronic Development Industries haha …

Wie herkent deze man?

Ooit was hij triathleet.
Nu is hij … ?

In 2006 waagt hij zich aan de marathon van NY met een tijdsobjectief van 3:00 uur. Hij slaagt in zijn opzet en klokt uiteindelijk 2:59:36.

In 2007 staat hij terug in NY met als doel finishen onder de 2:50. Hij slaagt in zijn opzet en klokt 2:46:43

In 2008 droomt LA; jazeker, zij die het nog niet hadden gezien, Lance Armstrong droomt in de herfst van 2008 van een Tourdeelname, mogelijks eindwinst. Ondertussen is er héél veel water door de zee gelopen en kwam hij minder dan 2 maand voor zijn deelname aan de Giro ten val.
Gevolg sleutelbeenbreuk en out.
Maar “The Boss” haalde zijn home-trainer van onder het stof, startte toch nog in de Giro en trainde in functie van Frankrijk!

Vandaag staat hij geheel vooraan in het classement, op enkele tienden van geletruidrager Cancellara.

Inspiratie voor velen onder ons. Ook de ‘ouwe’ VDB kijkt bewonderend omhoog naar hem … die in 1996 kanker overwon en ondertussen wereldberoemd werd met z’n 7 Tour-overwinningen en zijn Livestrong Foundation en armbandjes!

Het artikeltje van VDB met de naam ‘leeftijd is maar een getal’ sluit perfect aan bij ons eerder blogartikel.

Lees het artikel in het nieuwsblad hier.

WimVDW schittert in Frankfurt

Vanmiddag heeft WimVDW de 15de plaats algemeen behaald op de 1/1 triathlon in Frankfurt.
Met 8:44:45 verpulverde hij het wedstrijdrecord op de Ironmanafstand van WimDD met maar liefst 7 minuten.

Voor de kenners onder het publiek; Wim liep de marathon in 3:03:44. De 3 uren-grens komt heel dichtbij!

Wim werd hiermee 2de in zijn leeftijdsgroep 30-34.
Gekwalificeerd voor Hawaii kiest Wim echter voor de Ironman van Florida als seizoenafsluiter.

Johan Smolders deed het ook uitstekend. Na een knap zwem en fietsnummer en 2 goede loopronden moest hij gas terugnemen. Met een tijd van 9:09:35 werd hij nog heel knap 44ste algemeen en 10de in de M35.

MarioA gaf na een 2 loopronden op. Nochtans was hij vooraf heel goed in koers. Wij hebben nog geen redenen van zijn falen kunnen optekenen.
Eric den Beuk (de Beuckelaer) gaf op wegens knieklachten.
RenéD had last van de warmte en de maag en gaf er na 2 ronden lopen de brui aan.

Bart Schrooyen werd 74ste in 9:21 en Stefan Toelants werd 139ste in 9:37

Later meer.

PS Met m’n pronostiek had ik in alle geval de goeie volgorde en de winnaar te pakken!!!

<<<<<<<<<<<<<<<<< 

Pronostiek ChristianM
Als we’n al enige pronostiekje mogen maken:

Winst voor Timo Bracht in 8:01:50
WimVDW 8:58:30
JohanS 9:13:24
MariaA 9:24:10
RenéD 9:54:27

Twee 3coach’ers in Ironman France

Vorige zondag stonden 2 van mijn atleten aan de start in Nice.

Benny Buytaert ging er op zoek naar een PB op de Ironman afstand. Vorig jaar loodste ik BB naar een puike finish voor zijn eerste deelname met een tijd van 11:50 uur. Dit jaar lag de lat een pak hoger. Minimum even goed zwemmen, beter fietsen en vooral een marathon lopen onder de 4 uur!
Vanaf november zijn we gestart met de voorbereidingen. Rustig bouwen en referenties vastleggen. En alles verliep vlot en volgens plan. Op clubtrainingen, waar atleten elkaar zot maken werd er gegoocheld met trainingskampen en dagtrips in de Ardennen. Echter, wij deden ons ding om en rond Belsele en volgens een strak 3coach-schema. Enkel de laatste dagen speelden de zenuwen op. Hadden we wel genoeg gefietst? Én gelopen? Zo moest de coach regelmatig inpraten en rust brengen.
Zaterdag overtrof BB zichzelf en deed maar liefst 40 minuten beter dan vorig jaar!

Benny Buytaert
Ironman Nice 2008
1:07:14/00:08:13/6:08:47/00:06:17/4:20:19/11:50:50
General 647/2269 Cat 40 122/475
Ironman Nice 2009
1:06:25/00:07:31/5:57:34/00:05:25/3:53:17/11:10:12
General 558/2548 Cat 40 103/510

Maar ook de prestatie van Pascal Bracke kan tellen. Zoals Benny is Pascal al enkele jaren onder mijn begeleiding aan het sporten. Vorig jaar de ¾ van Gerardmer als aanloop naar de Ironman. Een goeie wedstrijd maar zonder uitstraling en koud koud … om snel te vergeten. Want de referenties van gevoel, eten en drinken bij 15°C” zijn niet te vergelijken met een Ironman in zomerse omstandigheden.
Pascal koos voor Nice om zijn ‘exploit’ te gaan verwezenlijken. Vanaf december zijn we gaan bouwen. Tot maart liep alles op wieltjes. Maar dan kwam de ene kwaal na de andere de kop opsteken. Vooral een chronische vermoeidheid met verkoudheden en koorts dwongen PB tot gedwongen rust. De trainingsarbeid werd noodgedwongen bijgestuurd en met voorzichtigheid werd een aangepast parcours uitgezet. Nadien kwam ook nog een sputterende spijsvertering en knie roet in het eten gooien. Gevolg, enkele weken lopen tot minimum minimorum laten zakken.
De laatste 6 weken verliepen voorspoedig met alleen nog een knie-signaal 1 week voor D-Day. Maar wie heeft de laatste dagen geen last van een pijneke hier, of daar …?

Ziehier Pascal zijn tijden voor zijn eerste 1/1 triathlon:
1:01:59/00:05:47/5:47:08/00:03:19/3:53:44/10:51:57
En dat alles op een vooraf beschreven scenario met afgesproken hartslagen en strak eet- en drinkregime.

Proficiat mannen, jullie zijn voorbeeld-atleten!!!
Met dank ook aan jullie vrouwen en familie die ons de mogelijkheid boden in ideale omstandigheden naar dit event toe te leven!
Laat die rekker nu maar los en geniet van jullie welverdiende rust,
X’-tian

Nice … hét verslag

Toen ik vorige zondag in het water van de Middellandse Zee dook wist ik dat ik mijn prestatie van 2007 moeilijk zou kunnen evenaren. Daar had ik zo 2 redenen voor.
Ten eerste: na een jaar zonder competitie zijn de referenties helemaal zoek. Noem het maar je ‘point de repères’ waarop je tijdens een race kan bijsturen zodanig dat je je reserves tijdens de laatste 2 uur maximaal benut.
Ten tweede: door mijn knieoperatie van precies 1 jaar geleden (16 juni) kon ik niet, op een natuurlijke manier, het normale volume looptrainingen afleggen, nodig voor een knappe marathon. Pas in oktober hervatte ik de looptrainingen en vanaf januari liep ik gemiddeld 2 uur per week. Slechts de laatste 3 weken vooraf aan de Ironman liep ik 2,5 uur met 1 training per week van 20K. Veel te weinig, maar het is keuzes maken en in mijn geval ‘luisteren naar het lichaam’.

Tot donderdagavond nog gewerkt en op vrijdag afgereisd naar Nice om er op zaterdag aan de pre-race verplichtingen te voldoen.

En dan op zondagmorgen om 6:30 ging het startschot. 2.600 atleten doken de Middellandse zee in voor een hors-d’oeuvre à la Française. Hier en daar lagen boeien. De massa laveerde ertussen en errond. Enige rechte lijn was er niet te zien. Eens op het droge was ik dan ook héél verbaasd mijn zwemtijd van 1:13 te zien.
Op de fiets zat ik al snel in het goede ritme. Ik had voor m’n tijdritframe gekozen met shifters op de beugel (wat ik achteraf gezien toch niet meer zou doen). Het was ondertussen heet geworden en met momenten was er weining beschutting tegen de zon te vinden. In de klims voelde ik het zweet vanonder mijn helm druipen. Goe drinken, goe eten en geconcentreerd blijven in mijn opmars. Regelmatig heb ik 5 tot 10 man in mijn wiel hangen, die ik op de volgende lastige stukken weer kwijt ben. De klimpercentages zijn niet extreem; gemiddeld 4 tot 7%. De afdalingen pittig.
Na 5:30 uur wissel ik de fiets voor de loopschoenen. Het is bloedheet op de Promenade des Anglais. Er is nauwelijks wind en geen beschutting voor de zon. Aanvankelijk is het dan ook moeilijk om het goeie ritme te vinden. In ronde 1 van de 4 gaat alles goed. De benen, de knieën draaien soepel. Elke bevoorrading is een feest … alhoewel. Géén ijs en alleen maar warme drank. Je zou op zo’n organisatie wel meer mogen verwachten. Maar, ‘les bénévoles’ zijn zoals we dat gewend zijn; fantastisch! Met duizenden zijn ze er om ons atleten bij te staan. Ronde 2 voel ik de vermoeidheid opkomen, tot Marcel Zamora, de latere winnaar me komt inhalen. Met 2 lopen we 3K zij aan zij. Het laat me denken aan wedstrijden als Roth en Zürich waar ik enkele jaren terug verschillende keren onder de 3:10 uitkwam.
Ronde 3 en 4 … afzien. Hartslag oké, maar een gebrek aan ‘winter’loopkilometers laat zich gevoelen. Eindtijd op de marathon 3:26. Hiermee snelde ik toch nog van plaats 15 naar plaats 5 in m’n age-group.

Voor een Kona-slot kwam ik tekort. Zelfs in top conditie (nu geschat op 90%) zou dit moeilijk zijn geweest. De winnaar, een kennis uit Australië deed er precies een half uur minder over. Maar het moge gezegd, ’t is nog n’een youngster … pas 51 jaar!
Niet getreurd, integendeel. Héél tevreden met mijn prestatie. Ik voel me terug tri-atleet en ben blij dat ik de kommer van 2008 kan vergeten. Nog meer blij dat ik vandaag, enkele dagen later voel dat m’n beentjes me (zullen) toelaten opnieuw een parcours uit te zetten … voor hopelijk opnieuw een –tig aantal wedstrijden. En zoals het hoort zie ik weer heel wat verbeterpunten en progressie zitten !?!

I’m back in business!

Voor degenen die van statistieken houden:
In 33 Ironmans heb ik nooit opgegeven, kwam ik slechts 1 keer boven de 11:00 uur uit … met een lekke band en hing ik slechts 2 keer aan den baxter … hmm

Nice Ironman
2007 Meuser Christian Age 51; Cat 1/64; General 112/1365
1:14:22 / 00:07:19/5:28:42/00:04:29/3:20:13/10:15:05

2009 Meuser Christian Age 53; Cat 5/142; General 190/2548
1:13:13/00:06:19/5:30:19/00:04:32/3:26:00/10:20:23

Zo te zien is mijn persoonlijk niveau plusmin gelijk gebleven; maar is de algemene kwaliteit weer een stuk gestegen!

En nu vakantie! Voor mij hé mannen … want m’n ploegmakkers moeten zondag nog aan de slag in Frankfurt.
Maak er een superdag van én verleg jullie grenzen!!!!!
Toi toi toi,
X’-tian

Coach Carlos Rodriguez kan ons inspireren

Gisteren zag ik op La Deux televisie een mooie reportage over de manier waarop Carlos Rodriguez Justine Henin naar de top bracht. Vandaag begeleidt hij, met z’n team jonge ambitieuze spelers. De reportage brengt in beeld hoe Carlos de prestatie plaatst in een totaalomgeving. Volgens zijn expertise onontbeerlijk om te excelleren.

Voor zij die over digitale televisie beschikken, deze reportage wordt later nog herhaald.
Een aanrader.
Wanneer: zie onderaan.

Justine Henin en haar coach Carlos Rodriguez beslisten om hun jarenlange samenwerking verder te zetten. Ze willen hun expertise die ze in de loop der jaren opbouwden delen. Samen richtten ze de 6TH SENSE TENNIS ACADEMY op.

The philosophy of the 6th Sense Academy is based on the motto that performance can only be achieved if it is not pursued as a goal in itself. The results of any activity are essentially dependent on a mindset.

This mindset is based on bringing out the best out of any player in any circumstances, whether practicing or during a competition. This way of living will naturally diffuse to all daily activities well beyond the tennis courts.

In order to reach the best of his own resources, each individual must spend his energy on what he masters most. Results, however, remain unpredictable. The only manageable parameter of performance is the aptitude to deliver his best effort on the D-Day.

The entire staff of the Academy adheres to this vision and will focus their efforts on bringing the players to their best aptitude physically, technically and mentally.

The mission statement of the Academy is to guide and support each player depending on their age, their level and most importantly their own projects.

Zie ook op site van Justine Henin .

Prochaine diffusion: 06/06/2009 14:05 (La Deux)
18/06/2009 11:35 (RTBFSat)
18/06/2009 11:35 (La Trois)
18/06/2009 20:55 (RTBFSat)
18/06/2009 20:55 (La Trois)
19/06/2009 16:35 (RTBFSat)
19/06/2009 16:35 (La Trois)
21/06/2009 09:05 (RTBFSat)
21/06/2009 09:05 (La Trois)

De kwart in Sint Laureins

Sinds oktober 2007, de Ironman in Kona kwam ik niet meer aan de start van een serieuze competitie. Het was voor mij ook een groot vraagteken hoe mijn lichaam zou reageren op volle belasting tijdens 2 uur.

Zoals de meesten onder de lezers wel weten ben ik vorig jaar (mrt 2008) gekwetst geraakt aan de knie. Uiteindelijk was een kijkoperatie niet meer te vermijden. Medische adviseurs in St-Niklaas en Leuven, waar ik tesamen met Wesley Sonck op raadpleging was, adviseerden een chirurgische ingreep.
Die greep plaats op 16 juni. Het herstel verliep voorspoeding; op de fiets na 4 dagen, in het zwembad na 10 dagen, … maar oh oh lopen …. dat ging wel niet zoals verhoopt.
Lopen ben ik pas gestart in oktober met 5 minuutjes en nog eens 5, en dan 6 enz.
Gevolg: competitieloos jaar 2008.

Vanaf januari 2009 kon ik de draad weer ‘echt’ oppakken en liepen 1 uur. Maar telkenmale waren achteraf wel sporen van irriratie en vochtophoping zichtbaar. 
We gaven de moed niet op. Werkten met ijs, bleven heel voorzichting en koppelden terug aan chirurg.
De resultaten zijn zaterdag hoopgevend gebleken.

Nooit forceren en uitgebalanceerde trainingen van zwemmen, fietsen en lopen.  
Voedingsgewijs en mentaal ook geen klagen.

Op weg naar Nice, de Ironman op 28 juni, zou ik aan de niet stayer van St-Laureins deelnemen.

De wedstrijd vorige zaterdag verliep voorspoedig.
Zwemmen in de 3de wave met weinig problemen.
Fietsen waar ik het wedstrijdtempo wat moest zoeken. 9/10 … kan 1 minuut sneller.
En lopen ook 9/10 … kan ook 1 minuut sneller. Dat heeft met mentale ingesteldheid temaken en op dit moment voor mij ook met de knie-schakel waar ik onzeker over was.

Maar alles ging goe en het resultaat was wat ik ervan kon verwachten.
2:06 met marge voor progressie. En vooral een goed gevoel en geen gevolgen nadien … aan de knie en/of andere pezen/gewrichten!

Goed nieuws dus en nog 5 weken tegaan richting kwalificatie voor Kona.
Laten we toch met beide voeten op de grond blijven staan. Als 4de jaars wordt het een bikkelharde wedstrijd en zal er niks mis mogen gaan.
Maar we zijn gelukkig met de resultaten van de kwart (1ste plaats 50+ en provinciaal kampioen) én vooral met het resultaat achteraf.
Géén blessures, geen signalen van overbelasting …. dus … nog 5 weken minutieus te plannen en te gaan om die onverhoopte 12de deelname in Hawaii te verzilveren.

Groetjes,
jullie 3coach X’-tian

Snelle Engelsman in Londen

De huidige WK-leider Formule 1, Jenson Button zal begin augustus starten in de kwart triathlon van Londen. Hij gaat deelnemen voor het goede doel ‘Make a Wish Foundation’. Jenson vind het een fantastisch idee om geld in te zamelen voor een goed doel dat hem nauw aan het hart ligt. Of hij de goede vorm te pakken heeft wanneer hij zelf voor paardenkracht moet zorgen zal nog blijken. Immers, triathlon is een sport waar slip streaming (wieltjeszuigen) slechts gedeeltelijk mogelijk is!

Meer info over de triathlon van London vind je hier. Om nog in te schrijven ben je wellicht te laat. Maar in combinatie met een stadbezoek de moeite waard om af te reizen!

Waarom glucosamine

Vorig jaar werd ik geopereerd aan de rechter knie. Mijn chirurg adviseerde me voor onbepaalde tijd glucosamine** in te nemen. Toen ik hem na 6 maand met de vraag bestookte of ik dit zou blijven nemen kreeg ik het antwoord: “baat het niet dan schaadt het niet”. Sinds januari ben ik gestopt en heb ondertussen geen nieuwe klachten.

Onlangs leverde GAIT* teleurstellend nieuws over glucosamine en chondroitine. Ze verzachten de pijn bij mensen met een milde vorm van artrose niet. Nieuwe onderzoeksresultaten van GAIT hollen de waarde van deze producten verder uit; ze lijken de aantasting van het kraakbeen niet te vertragen. De knieën van patiënten vertoonden vergelijkbare slijtage over een periode van twee jaar, ongeacht of de patiënt een placebo slikte, een pijnstiller of glucosamine/chondroitine. Toch wachten de onderzoekers nog met hun eindoordeel. Deels omdat de knieën van alle vrijwilligers gezonder bleven dan verwacht. Bovendien leek het alsof sommige patiënten die alleen glucosamine gebruikten er het beste af waren. Patiënten die glucosamine en chondroitine slikten waren het slechtst af. Dit kan erop duiden dat het ene supplement opname van het andere verstoort!

*GAIT: analysis is commonly used to help athletes run more efficiently and to identify posture-related or movement-related problems in people with injuries.

**Wat is glucosamine?
Het is een natuurlijk aminosuiker dat in hoge concentraties voor komt in de structuren van onze gewrichten. Het menselijk lichaam produceert glucosamine-6-fosfaat en gebruikt dit voor de opbouw van het kraakbeen. Het stimuleert de vorming en herstel van gewrichtskraakbeen.
Het kraakbeen bestaat grotendeels uit een soort gel van water, collageen, eiwitten en lange ketens van aan elkaar gekoppelde suikermoleculen, de zogenaamde glycosamineglycanen (GAG’s) en de proteoglycanen.
Omdat glucosamine een bouwsteen of precursor is van die GAG’s, wordt verondersteld dat toediening van glucosamine helpt bij het herstel van kraakbeen en de behandeling van gewrichtsslijtage (artrose).
De glucosamine die als voedingssupplement wordt gebruikt is bereid uit de karkassen van schaaldieren en aan de hand van een genetisch gemanipuleerde schimmel, Aspergilus niger.

Wat is chondroitine?
Chondroitine is een polysaccharide die van nature voorkomt in verschillende typen bindweefsel, zoals kraakbeen, bot, huid, pezen, en ligamenten. De proteoglycanen in het kraakbeen bestaan voor een groot deel uit chondroïtinesulfaat. Het speelt ook een rol bij het binden van de GAG’s aan collageenvezels. De stevigheid van het kraakbeen wordt daar mede door bepaald.
Toediening van extra chondroitine zou de aanmaak van proteoglycaan in het kraakbeen stimuleren en de afbraak van het kraakbeen remmen.
Chondroitine wordt vooral uit kraakbeen van runderen en kalveren verkregen.

Bronnen: gezondheid.be; readers digest en wikipedia

Nieuwe uitdaging?!?

De voorbije week is de Absa Cape Epic gereden. Een etappewedstrijd voor mountainbikers in team per 2 man. Er worden aparte classementen gemaakt voor mannen, vrouwen, mixteams en masters.
Bij de deelnemers lezen we enkele namen bekend in het MB-wereldje. Zo zien we Christoph Sauser, Bart Brentjes en José Hermida onder de deelnemers. Maar ook Faris Al Sultan, Hawaii-winnaar en top triathleet waagde zich aan het avontuur. Hij werd uiteindelijk 28^ste en finishte op meer dan 6 uur 30 van de winnaars.
Het af te leggen parcours is niet van de poes.
De wedstrijd start met een proloog, gevolgd door 7 etappes.
Etappe 1 lijkt wel de meest lastige met 112 km 2729 hoogtemeters.

Maar ook de proloog looks very interesting; oordeel zelf:
Table Mountain hosts the 2009 Absa Cape Epic Prologue. In a race against the clock, riders traverse its steep and rocky slopes, hoping for a good seeding position at the start in Gordon’s Bay. From the edge of the leafy city bowl suburbs, riders enter the National Reserve and immediately begin climbing past the water reservoir. Once the vistas over the City and Table Bay unfold, riders face a steep and in places loose descent towards Deer Park – to then turn up again heading to Dead Man’s Tree on Tafelberg Road.
It’s a steep switchback climb averaging 15% – and it is as fierce as the wildlife you might encounter on the way up. Don’t be surprised to spot a lazy Puff Adder or an angry Cobra as the day warms. The section on Tafelberg Road towards the Blockhouse allows riders to spin their legs before plunging down a fast an in their legs before plunging down a fast and tricky dirt road (beware of the speed bumps!) towards the infamous triple towers. Just as riders start enjoying the thrill of downhill, two more steep climbs bring them to a near stand-still, before coming out again at Deer Park for a short singletrack section and the final push to the finish. The distance of the prologue might sound short – but rest assured – there is nothing flat on this mountain!

Wie meer teweten wil komen over deze attractieve uithoudingsrace kan terecht op www.cape-epic.com
Nog 1 opmerking … gelezen in het reglement … “roken op het parcours is verboden”!

Misschien moeten we onze EPIC van volgend jaar in Zuid Africa laten doorgaan.
Werd er mij niet gevraagd om de organisatie in 2010 voor mijn rekening te nemen?

Let me know!
Groetjes,
X’-tian

Vochtbalans

Voor sporters is een goede vochtbalans essentieel. Dit niet alleen voor de goede gezondheid maar ook om goede prestaties te leveren.
Voor, tijdens en na elke inspanning moet men de juiste hoeveelheden drank tot zich nemen.
Tijdens een fysieke inspanning gaat veel vocht verloren. Het vochtverlies is afhankelijk van de omgevingstemperatuur en kan bij hoge temperatuur en vochtigheid oplopen tot meer dan 2 liter per uur. Extra aanvoer is dan een absolute noodzaak.

Warmteproductie

Elke inspanning gaat gepaard met productie van warmte. Ons lichaam zet niet alle beschikbare energie om in mechanische arbeid. Slechts één vijfde van de energie die bij een inspanning vrijkomt, wordt ook werkelijk omgezet in beweging om te zwemmen, te lopen, te fietsen, … De overige 4/5 gaan verloren aan warmte. Ons lichaam functioneert optimaal bij een temperatuur van 37°C. Daarom is het essentieel dat vrijgekomen warmte zo snel als mogelijk wordt afgevoerd. Zonder warmteafvoer zou ons lichaam tijdens een inspanning iedere 5 tot 7 minuten met 1°C opwarmen, wat al snel zou leiden tot oververhitting, hitteslag, coma en de dood als gevolg.

Warmteafvoer

Om warmte af te voeren beschikt ons lichaam over 4 systemen: radiatie of warmte uitstralen, conductie of warmte geleiden, convectie of warmte afgeven aan bewegende lucht- of waterstromen, en evaporatie of transpiratie. Naargelang omgevingsfactoren zoals temperatuur, vochtigheidsgraad en luchtdruk, zullen deze systemen meer of minder bijdragen tot de warmteafvoer.
Tijdens een koude dag kan het lichaam zijn warmte gemakkelijk kwijtspelen door radiatie en convectie. Wanneer de omgevingstemperatuur stijgt, kan de warmte uiteindelijk niet meer ontsnappen door radiatie of convectie, maar werkt enkel het systeem van evaporatie: door het verdampen van zweet (transpiratie) wordt warmte aan het lichaam onttrokken.
In geval dat én de omgevingstemperatuur én de vochtigheidsgraad hoog zijn, wordt ook de evaporatie (het verdampen) moeilijker en is het gevaar voor het ontwikkelen van een hitteslag reëel.

Vocht en prestatie

Evaporatie door transpiratie of zweten is tijdens een inspanning een absolute noodzaak om ons lichaam op een constante temperatuur te houden. Het vochtverlies moet echter zo snel als mogelijk weer worden aangevuld. Vochtverlies gaat immers gepaard met een daling van het circulerende bloedvolume. Het bloed zorgt tijdens een inspanning voor de aanvoer van voedingsstoffen en zuurstof, maar ook voor de afvoer van afvalstoffen en warmte. Een verminderd bloedvolume gaat dus samen met een verlaagde warmteafvoer en een mogelijke stijging van de lichaamstemperatuur.
Dit alles komt prestaties niet ten goede. Zo kan men bij 2% vochtverlies van het lichaamsgewicht, bijvoorbeeld 1,5 kg voor een persoon van 75 kg, reeds een duidelijke daling van het prestatievermogen vaststellen. Bij een vochtverlies van 5 % kan de prestatievermindering zelfs tot 30% bedragen!
Hoeveel vocht eenieder verliest verschilt sterk van individu tot individu.
Metingen bewijzen dat marathonlopers die onder dezelfde omstandigheden en in dezelfde eindtijd de marathon liepen 1 tot 5 % van hun lichaamsgewicht verloren. Bij labotesten hebben proefpersonen die gedurende 1 uur een inspanning leverden aan 70% van hun maximale zuurstofopname zweetverlies van 426 tot 1665 ml laten opmeten!
Om een idee te krijgen van de zweetverliezen, of de hoeveelheid vocht die de sporter moet opnemen om een goede vochtbalans te behouden, bestaat er een éénvoudige methode. Men moet zich wegen voor en na de inspanning.

De formule is:
[Vochtverlies tijdens de inspanning] = [gewicht voor] minus [gewicht na] plus [vochttoename tijdens]

Rehydratie?

Rehydratie of het aanvullen van vocht tijdens een inspanning, is geen evidente zaak. Onderzoek heeft aangetoond dat de gemiddelde vochtinname bij topmarathonlopers slechts 400 ml per uur bedraagt, terwijl zij gemiddeld 2.4 kg (= 2.4 liter) gewicht verliezen. Vocht verliezen blijkt dus veel gemakkelijker dan vocht aanvullen. Dat komt omdat bij een rehydratie verschillende barrières moeten worden overwonnen.

De maaglediging
De maaglediging wordt door verschillende factoren beïnvloed. Ze is optimaal wanneer zich een relatief groot volume vocht in de maag bevindt, dat in stand wordt gehouden door regelmatig te drinken.
Ook de energie-inhoud van de drank en de inspanningsintensiteit spelen een rol. Zeer koolhydraatrijke dranken (>10 g/100 ml zoals de meeste softdrinks en vruchtensappen) vertragen de maaglediging. Wanneer de intensiteit van het sporten wordt opgedreven (> 70% VO2 max) vertraagt de maaglediging eveneens in hoog tempo.

Temperatuur
Warme vloeistoffen evacueren trager uit de maag dan vloeistoffen met een matige of koude temperatuur. Vloeistofsupplementen moeten dus steeds gekoeld zijn. De ideale temperatuur situeert zich tussen de 10 a 20 °C. Koude dranken zijn niet alleen beter verteerbaar maar smaken ook beter dan ongekoelde dranken. Warme koolhydraat-rijke dranken geven overigens gemakkelijk aanleiding tot maag-darmklachten.

De opname van vocht
De dunne darm is de plaats waar het vocht overgaat van het maagdarmstelsel in de bloedbaan. Het soort suiker dat zich in de drank bevindt, blijkt van weinig invloed te zijn op de vochtopname. Uitzonderingen hierop zijn fructose en galactose, die de opname van vocht vertragen. Wel belangrijk is de osmolaliteit van de drank. Sterk hypotone dranken, zoals water worden zeer snel opgenomen. Isotone drankjes hebben dan weer het voordeel dat ze meer water door de maag-darmbarrière laten.
Hypertone (zeer suikerrijke) dranken vertragen niet alleen de maaglediging, maar zorgen in de dunne darm voor een secretie van vocht in plaats van een opname. Hierdoor verhoogt het risico op dehydratie.
Natrium, een deel van keukenzout speelt ook een belangrijke rol in de vochtregulatie en het op peil houden van het bloedplasmavolume. Natrium is het belangrijkste ion van de extracellulaire vochtcomponent. Dit is al het vocht in ons lichaam dat zich niet in de cel bevindt. Wanneer we na een inspanning water drinken, dat heel weinig natrium bevat, dan daalt de concentratie aan natrium in het plasma. Hierdoor vermindert de stimulus om te drinken en verhoogt de urineproductie. Dit is dus negatief voor de rehydratie. Wanneer we echter de natriumconcentratie in het plasma hoog houden door natriumrijke dranken te kiezen, dan zal het dorstgevoel minder snel verzadigd zijn en zullen we dus langer blijven drinken. Dit is goed voor de rehydratie.

Dorst en dorstgevoel
Het dorstgevoel is een weinig betrouwbare parameter voor de werkelijke vochtbehoefte. Bij veel atleten is het dorstgevoel tijdens het sporten immers onderdrukt. Ook tijdens het sporten is het dus nodig om het dorstmechanisme maximaal te stimuleren, door dranken te gebruiken waaraan natrium werd toegevoegd. Het is zeer belangrijk dat drinken tijdens de training wordt aangeleerd, om op wedstrijddagen een maximaal resultaat te bekomen. Bij marathonlopers die enkele maanden hadden getraind op het aspect “drinken” tijdens de inspanning, zag men een stijging van de vochtinname van 400 naar 900 ml/uur.

De rehydrerende drank
Precies omdat er zo’n grote individuele verschillen bestaan inzake zweetverliezen, verlies van elektrolyten, koolhydraatverbruik enz, is het onmogelijk om één enkele “ideale” rehydratiedrank te definiëren. Toch zijn er een aantal basisvereisten waaraan een optimale rehydratiedrank moet voldoen.
Rehydrerende sportdranken zijn in feite een compromis tussen de aanbreng van vocht (met behulp van natrium als belangrijkste elektrolyt) en de aanbreng van energie (onder de vorm van koolhydraten).
Een eerste vereiste van een goede rehydrerende drank is de smaak. Om ideaal gehydrateerd te blijven, vooral tijdens lange duurevenementen, moeten immers aanzienlijke volumes vocht worden ingenomen. Dit is alleen haalbaar als de drank aangenaam smaakt en vlot kan gedronken worden. Uit onderzoek is gebleken dat mensen die verhit en dorstig zijn de voorkeur geven aan lichtjes zoete smaken.
Koolhydraten in de juiste hoeveelheden opgelost vertragen de maaglediging niet. Dankzij de osmotische actie van deze oplossingen (glucose/natriumtransport), zullen de koolhydraten zelfs de waterabsorptie stimuleren. Koolhydraten in een sportdrank helpen het bloedglucosegehalte tijdens een duur-inspanning in stand houden, vermoeidheid uitstellen en dus prestaties verbeteren. De aanbevolen hoeveelheid koolhydraten in een rehydrerende drank schommelt tussen 30 en 80 g/liter. Dranken die meer dan 10% koolhydraten bevatten worden dan ook niet beschouwd als rehydratiedranken maar wel als energiedranken.
Welk type suiker aan de rehydratiedrank wordt toegevoegd blijkt van weinig invloed. Glucose, sacharose (riet- of bietsuiker) en dextrinemaltose blijken allemaal even effectief om de duurcapaciteit te verhogen. Het gebruik van fructose is echter minder aan te raden omdat deze suiker minder snel wordt geoxideerd dan bovenvermelde suikers en in concentraties >35 g/l zelfs aanleiding kan geven tot gastro-intestinale stoornissen (diarree).
Het enige elektrolyt dat beslist in een rehydratiedrank moet zitten is natrium, en dit om glucose en wateropname te stimuleren en om het extracellulair volume op peil te houden. Natrium wordt vaak toegevoegd onder de vorm van natriumchloride (NaCl). De gemiddelde natriumconcentratie in commerciële rehydratiedranken bedraagt 10 tot 30 meq/l. ORS-dranken, die worden gebruikt voor rehydratie bij ernstige diarree, hebben natriumconcentraties van 30 tot 90meq/l. Hoge natriumconcentraties stimuleren wel de absorptie van water en glucose in de dunne darm, maar omwille van de smaak is 40meq/l een maximum (1-2 g zout/liter water).
Toevoeging van andere elektrolyten, zoals kalium, calcium of magnesium, is niet echt nodig. Hetzelfde geldt voor de toevoeging van vitamines, die beter achteraf via de voeding kunnen worden aangevuld.

Praktische tips

Drinken voor de inspanning
Het is logisch dat een optimale hydratie bij de start van de inspanning de nefaste gevolgen van uitdroging helpt vermijden of uitstellen. Hier geldt hetzelfde principe als voor de rehydratie – “beter een drank met natrium dan één zonder” – om bloedverdunning en urineproductie tegen te gaan.
Ook de timing is van belang: indien u 30 minuten voor de training flink wat drinkt, is de kans op urineproductie groter dan wanneer u pas 10 minuten voor de inspanning drinkt.

Drinken tijdens de inspanning
Bij duurinspanningen van meer dan 1 uur kiest je best een dorstlesser die zowel suikers als natrium aanbrengt en die een goede osmolaliteit heeft (tussen 250 en 320 mosmol). Verdunde softdranken of vruchtensappen voldoen helemaal niet aan de eisen van een goede sportdrank, vooral omwille van de lage natriumaanbreng.
Het is erg belangrijk om een vast drinkschema aan te houden, in plaats van op het dorstgevoel af te gaan. Het drinken van grote hoeveelheden op vaste tijdstippen, bijvoorbeeld een vochtvolume van 300 ml om de 15 tot 20 minuten is iets dat tijdens de training moet worden aangeleerd! De stelregel is: “beter grote volumes op bepaalde tijdstippen dan voortdurend kleine teugjes”.Bij intense inspanningen (>80% VO2max) van korte duur (<60 min) zijn de vochtverliezen te klein om de prestaties te kunnen beïnvloeden. De inname van grote hoeveelheden vocht kan leiden tot nausea en braken en heeft in dit geval dan ook geen enkele zin.

Drinken na de inspanning
Na de inspanning zijn rehydrerende sportdranken met natrium het meest geschikt om de vochtbalans zo snel als mogelijk aan te vullen en het extracellulaire vocht op peil te houden. Controleer uw lichaamsgewicht voor en na het sporten.
Opmerking: cafeïnehoudende dranken en alcoholische dranken werken vochtafdrijvend (diuretisch) en zijn dus niet aan te bevelen, noch voor, noch tijdens noch vlak na het sporten.

Opmerking: cafeïnehoudende dranken en alcoholische dranken werken vochtafdrijvend (diuretisch) en zijn niet aan te bevelen, noch voor noch na het sporten.

Osmolaliteit

De osmolaliteit is per definitie een maat voor de osmotische druk die wordt uitgeoefend door een vloeistof op een biologische membraan.
Waarom is deze waarde van belang bij sportdranken? De osmolaliteit beïnvloedt immers de manier waarop vloeistoffen van de laatste naar de andere plaats in ons lichaam verhuizen. Bij de opname van vocht vanuit de dunne darm naar de bloedbaan speelt deze osmotische druk ook een rol omdat de darm kan beschouwd worden als een biologisch membraan.
Vloeistoffen die dezelfde hoeveelheid opgeloste deeltjes bevatten dan het bloed noemen we isotoon (rond 300 mOs/kg). Hypotone dranken zijn diegene waarin minder opgeloste deeltjes voorkomen. Een voorbeeld van een hypotone drank is water.

Met dank aan Aline Meuser en Toledo van KULeuven.

Op weg naar Nice

Twee van mijn atleten zijn in voorbereiding voor de Ironman in Nice eind juni. Benny is aan zijn 3^de triathlonseizoen toe. Hij behaalde vorig jaar een verdienstelijke finish in de Franse kuststad in een tijd van 11:50:50. Niet slecht voor een eerste 1/1 finish. Beter nog, fantastisch voor een rookie!
Het begon allemaal een jaar eerder. Benny vertelde op een avondloopje te dromen van een Ironman finish. Meedoen en finishen was zijn droom. Hij zwom, fietste en liep af en toe, maar had eigenlijk nooit competitiesport beoefend.
Ik was sceptisch. Twee jaar om zulk ’n doel te bereiken is eigenlijk te kort.
Maar … Er was wel degelijk een maar. Benny is al jaar en dag sportief. Dagelijks met de fiets naar het werk. Elke zondag een MB-rit met vrienden. Twee keer lopen in de week. Eerder finishte Benny al marathons in 3:30. Een man met een sportieve fond, zo mag je hem wel noemen. En nu oh zo gemotiveerd om het eens té doen. Méédoen en finishen. Dat zou toch wel heel héél knap zijn.
Zijn wens was helder. En ergens ook 13:00 uur voor ogen.
We hadden anderhalf jaar. Onze samenwerking mag je wel verdienstelijk noemen.
Jaar 1 deed Benny mee aan een niet-stayer kwart en een halve.
Jaar 2 stond volledig in het teken van Nice.
Benny deed wat je van een goeie leerling kan verwachten. Trainen op aangeven van zijn coach. Zwemmen, fietsen en lopen. Niet teveel, maar ook niet te weining. Gebalanceerd en zonder forceren, zonder kwetsuren.
Op basis van zijn testen pronosticeerde ik 11:30. In een Ironman moet je continu grenzen verleggen. En zeker de laatste 20 km ga je door een muur, opnieuw en opnieuw.
Met 4:20 op de marathon kan het allicht beter. Ook met 6:08 op de fiets, met de hartslagmeter als toerentalbegrenzer is enkele minuten progressie mogelijk.
Deze week deden we na een goeie winter voor ’t eerst een veldtest. Benny, die droomt om zijn tijd te verbeteren, en Pascal die na enkele jaren zijn debuut maakt op het lange werk. Zonder enige specifieke voorbereiding gingen we een uurtje voluit lopen. Beiden bleven zij aan zij tot de laatste 5 minuten. Slechts 100 m scheidde beiden aan de finish. 14,1 en 170 hartslag voor Benny; en 14,2 km en 160 hartslag voor Pascal. Beiden een goeie recuperatie om na een 3tal minuten al onder de 120 te zakken.
Er is nog een hele weg af te leggen. De echte voorbereidingen gaan nu starten.
De lente kan niet snel genoeg komen …