Ondertussen ben ik al terug van mijn “stage” in het Taurusgebergte (meerbepaald enkele tientallen kilometers verder, aan een zwembad met cocktail in de hand, maar da’s een detail).
In het verleden (tot anderhalve maand geleden dus), toen ik regelmatig eens ging joggen, want meer dan dat was het niet, was het steeds op gevoel. Dat gevoel was veel te veel testosterongedreven en enkel gericht om elke keer het vast traject dat ik liep, enkele seconden sneller af te haspelen.
Op vraag van Wim, en na die conconitest, volg ik nu zijn schemaatjes nauwgezet. Deze houden in dat ik drie keer in de week ga lopen, steeds op hartslag en telkens 1 duurloop erbij, die langzaam opbouwt richting 2 uur. En rara, ik loop uiteraard trager dan voorheen. Waarschijnlijk (hopelijk) boek ik wel vooruitgang, maar het steekt als je het nog niet echt kan meten.
Vandaag stond er een duurloop van 1u35 op het programma. Zijn het de pollen, had ik te weinig gegeten of gedronken, of gewoon een slecht uur van de dag? Ik weet het niet, maar echt goed ging het niet. Halverwege kreeg ik bovendien het bezoek van twee vrienden die ik dit jaar nog niet tegengekomen was: blaarken en bleinken. Op beide voeten op dezelfde plaats, dus ongetwijfeld weer het eeuwige schoeiselprobleem. Bovendien ook wat overbelasting met stramme achillespezen als gevolg. Straks beland ik nog op Gerd zijn tafel.
Wie hier vaak komt lezen weet wel dat ik wat de sidekick ben op deze blog, een beetje Wim zijn Koen Fillet, met dien verstande dat ik er voorlopig zelf ook nog van uitga dat ik mijn wedstrijd zal lopen 
Toch was ik soms liever de zetelliggende sidekick gebleven die zijn wekelijkse uren sport voor de TV beleeft en daar af en toe eens over blogt. En binnenkort moet ik dan ook nog beginnen fietsen en zwemmen…
Artikels die U misschien ook interessant vindt :
