Het voorbije week-end namen de 3coach’ers Ortwin De Witte en Kristof Everaert deel aan de Ironman in Zürich. Beiden startten voor het eerst in een Ironman.
Ze kwamen, vochten en overwonnen .. maar niet zonder slag of stoot! Lees hierna het verslagje van Ortwin om je al snel in de mood te voelen ..
Twee zomers geleden liep ik op het strand in Knokke te joggen met het oog op mijn eerste kwarttriatlon later dat jaar, de Zwintriatlon, en ik had het met mijn schoonbroer over een Ironman. We waren het er beiden over eens dat dat een fenomenale uitdaging was die zeer ver van mijn bed stond. Op dat ogenblik was het werkelijk onwaarschijnlijk dat ik zoiets ooit tot een goed einde zou brengen.
Een jaar later deed ik mijn eerste halve in Brasschaat, en een week daarna maakte Henk met zijn prestatie in Frankfurt mijn kop helemaal zot : ik schreef mij in voor Zürich en terwijl iedereen mij zot bleef verklaren nam ik contact met 3Coach.Ortwin
Na negen maanden voorbereiding met o.a. een fijne marathon in Barcelona als tussengerecht, trok ik dan vorige week donderdag met Kristof richting Zürich. Met de nodige richtlijnen van coach Christian en bijna rimpelloze laatste weken zat het op alle vlakken goed : de conditie voelde top, en het vertrouwen was ook groot. Stiekem hoopte ik op een tijd onder de 11h en een marathontijd onder de 4h. Vrijdag en zaterdag troffen Kristof en ik broederlijk onze voorbereidingen, zodat we zondagmorgen als Ironman-groentjes zonder al te veel stress naar de start konden trekken. De weergoden deden op vrijdag en zaterdag alvast hun duit in het zakje : het was vrij slecht weer, met als gunstig gevolg dat de warme Zürichsee afkoelde tot 22°C : wetsuits maw toegestaan.
Zondagmorgen dan … op tijd opgestaan, op tijd gegeten, nog een babbel met andere deelnemers aan het ontbijt in het hotel, en dan een eerste valse noot : Kristof en ik misten (op 2 minuten) de race day transfer bus naar het fietsenpark. Gelukkig konden we voordat de paniek echt toesloeg al meteen rekenen op de helpende hand van een andere deelnemende Vlaming die met de eigen wagen reed. (Merci Mario !!)
De sfeer in het fietsenpark ’s morgens zal me lang bijblijven. 2222 triatleten die naarstig hun fietsen in gereedheid brengen. de koorts voor de start van de wedstrijd, … en triatleten die aanschuiven voor hun laatste …tja. Stoelgang speelt wel degelijk een rol in dit verhaal , en wel nu meteen al.
Aangezien Kristof die ochtend nog niets “gepresteerd” had, ging hij mee aanschuiven aan de weinige toiletten. Ik was hem op dat ogenblik uit het oog verloren. Meer en meer zenuwachtig wachtte ik in mijn wetsuit op Kristof bij zijn fiets. Het fietsenpark werd leger en leger.
Toen Kristof uiteindelijk opdaagde, was er nog geen kalf verdronken. Kristof begon zich ook in zijn pak te wurmen. We vertrokken bijna als laatsten uit het fietsenpark, maar waren op dat ogenblik zeker niet de enigen op weg naar de zwemstart. De zenuwen waren intussen al wat hoger opgelopen, en ik moest eigenlijk terug naar het toilet. De tijd begon te dringen, maar helaas geraak je tijdens het zwemmen niet alles kwijt in een wetsuit. Kristof en ik kwamen nog twee vrije WC-kotjes tegen, en omdat ook zijn vorige poging mislukt was, beslisten Kristof en ik om ons alsnog van balast te proberen ontdoen voor de start.Toen we net terug uit de toiletten waren, met de wetsuits nog maar tot aan onze knieën opgetrokken, hoorden we een startschot. Ik hoor Kristof nog zo zeggen : “Rustig, Ortwin, da’s het schot voor de pro’s, dus nu hebben we nog 5 minuten.” Terwijl we onze wetsuits tot aan ons middel optrokken vervolgden we zo snel mogelijk onze weg naar de start, maar al gauw viel het ons op dat mensen ons raar aankeken. Meteen zette ik een spurt in zodat ik eindelijk voorbij de bomen zicht kreeg op het meer, en jawel : daar zag ik één en al gespat van de hele meute die zich in het water al in gang had getrokken ! Wat volgde moet een bijzonder hilarisch zicht geweest zijn. Twee triatleten die zich verontschuldigend een weg probeerden te banen door de dichte drommen toeschouwers terwijl ze wanhopig probeerden deftig en snel in hun wetsuit te geraken. Toen ik goed en wel klaar stond op het strand, zag ik dat Kristof zich in zijn haast rechts van mij in het water had gegooid zonder eerst naar het strand te lopen.
Samen begonnen we aan onze inhaalrace. Bye bye zwemtactiek om goede voeten te zoeken natuurlijk, de enige voeten die we na enige tijd begonnen tegen te komen waren vanzelfsprekend zeer oninteressant. Ik ben nog steeds een zeer slechte zwemmer (pas 2,5 jaar geleden zwom ik voor het eerst in crawl één lengte over in de Wezenberg), maar zondagmorgen bij mijn inhaalrace voelde ik me zowaar een goede zwemmer . Er zijn dus nog veel ergere krabbers dan ikzelf, en die zwommen om eerlijk te zijn een beetje in de weg (zo maak ik dat ook eens zelf mee). Soit, ik was dus vertrokken als 2221ste triatleet, maar na het zwemmen had ik er toch een 300-tal ingehaald.
Bij het verlaten van het water zag ik Isabelle en ons zoontje Yannic staan, die waren ook duidelijk blij van mij uit het water te weten. Enigszins verbaasd zag ik in T1 de fiets van Kristof nog staan, want bij onze talrijke zwemsessies in de Wezenberg ben ik steevast de mindere. Toen wist ik nog niet dat Kristof zijn voet had opengereten aan een steen toen hij in het water was gesprongen.
Intussen was duidelijk dat het een perfecte dag aan het worden was : droog, 24 °C, veel zuurstof in de lucht, een paar wolkjes, … Na een kalme wissel kon ik aan het fietsen beginnen. In het begin verrekte ik nog bijna mijn rechterbil omdat ik mijn been ook over de drinkbussen in de extra bidonhouder aan mijn zadel moest gooien , maar gelukkig verdween dat gevoel naargelang de kilometers werden weggemaald. Wat het fietsen betreft kan ik vrij kort zijn : in het deel van de wedstrijd waarin ik me bevond was dat een lange inhaalrace, waarbij ik vooral oog had om reglementair in te halen. Op het vlakke en op de hellingen haalde ik gestaag andere deelnemers in, maar bij de afdalingen floten veel te veel me terug voorbij. Naar Robert Gesink : “Ik daalde als een oud wijf in een rolstoel”. Ik ben al geen held in afdalingen, maar dat hert dat in een afdaling 300 meter voor ik voorbij fietste besloot over te steken heeft er ook geen deugd aan gedaan. Voor het overige bleef ik zo goed mogelijk binnen de opgegeven hartslagzone, dronk ik tijdens die 180km 5,5 liter isotone drank, moest ik tweemaal sanitair stoppen (ik kreeg het maar niet in mijn broek gedaan), eenmaal in de tweede ronde, wel ja, “groot”, en kreeg ik ook in de tweede ronde zowaar tweemaal een kramp, éénmaal links toen ik naast die spoorweg reed (ik begon prompt nog meer te drinken), en éénmaal rechts op de tweede beklimming van Heartbreak Hill. Daar ben ik zelfs heel even gestopt om te stretchen, maar kalm blijven loonde en ik kon al gauw terug vertrekken zonder hinder.Ook in de tweede wissel deed ik het vooral kalm aan, en wierp me daarna tussen de massa triatleten die al aan de marathon begonnen was. De overgang naar het lopen verliep bijzonder vlot, van een aanpassing was eigenlijk geen sprake. De eerste ronde verliep voorspoedig, in het begin van de tweede volgde wederom een “grote” sanitaire stop. Ik geraakte wel onmiddellijk terug in mijn ritme, en bleef goed doordrinken, mijn dehydratie van Neerpelt indachtig. In de derde ronde moest ik na ca. 25km terug sanitair stoppen, en daarna voelde ik al dat ik al wat minder vlot in mijn ritme geraakte. Vanaf km 32 moest ik het tempo dan duidelijk wat minderen. Ik kon wel altijd blijven doorlopen, en de finish kwam steeds dichter.
De laatste 2km ging het dan plots terug over wolkjes, en ik kreeg mijn tempo en hartslag vlot terug naar omhoog. Het gevoel van die laatste honderden meters was en is onbetaalbaar. Een niet te onderdrukken smile maakte zich meester van mijn gezicht, en ik ben over de meet gegaan als was ik Ronnie Schildknecht zelf. Wat een geweldige ervaring !Met mijn eindtijd van 11h29 bleef ik ruim boven de stiekeme doelstelling van sub-11h, maar de manier waarop ik de Ironman heb kunnen afwerken maakt dat ik zeker tevreden ben en er veel vertrouwen in heb voor een volgende keer. Want duidelijk is : dit werd niet mijn laatste Ironman. (Als ik een betere tijd wil dan kan ik bovendien om te beginnen best al op tijd aan de start verschijnen .)
De dag nadien voelde ik me kiplekker, en tegen mijn verwachting in heb ik de rit huiswaarts ook zelf gereden. Voilà, zeker nooit gedacht twee jaar geleden maar nu bijna comfortabel afgewerkt (walk in the park
PS : een tijdje na mij finishte Kristof in absoluut ware Ironman-stijl. 226 kilometer afzien met een meer dan weerbarstige knie en schouder en daarbovenop een jaap in zijn voet waardoor zijn schoen er uitzag als een doorbloede spons en waarvoor na de wedstrijd hechtingen nodig waren : da’s fenomenale wilskracht en doorzettingsvermogen. Massa’s respect makker !!!
Artikels die U misschien ook interessant vindt :
