Eerlijk, ik heb de IM van Lanzarote even moeten laten bezinken.
Velen weten dat ik nog geen twee jaar aan triathlon doe, daarvoor had ik wel wat gefiets, lopen en zwemmen waren mijn ding niet. Lanzarote was mijn derde wedstrijd ooit en meteen mijn tweede IronMan. Voor Frankfurt vorig jaar had ik maar één doel, de finish halen. Voor Lanzarote had ik de lat voor mezelf heel hoog gelegd ik spaar je de details.
De laatste trainingsweken lieten het beste verhopen, vol goede moed stond ik dan ook aan de start.
Het zwemmen: Ik start midden in het pak. Ik laat er een pak voorbij gaan en als ik denk dat het mijn tempo is ga ik mee. Fout ingeschat dus. Ik ben om het zacht uit te drukken geen topzwemmer maar dit was te traag voor mij. Ik mis hier ervaring. Tijdens de tweede ronde doet de maag plots wel heel raar…oeps ik moet overgeven…Sorry voor de collega’s achter mij.
Het fietsen: Ik kan kort zijn, subliem gevoel. Ik zie dat het hard gaat en voel de benen niet. Ik doe een echte inhaalrace en maak me toch wat bedenkingen als ik na 3u fietsen nog gasten opraap die bijna stil staan in vergelijking met mij. Dat zwemmen he, 10min rapper zou een heel verschil maken. De benen zijn super maar de maag niet. Ik weet niet wat er scheelt maar ik krijg niets naar binnen en moet opnieuw 2x overgeven. Toch blijven de beentjes tot het einde hun werk doen. Ik rij vol goede moed de wisselzone binnen, 62ste fietstijd. Als blueken ben ik daar toch een beetje trots op.
Het lopen gaat aanvankelijk goed maar diep in mijn binneste begin ik wel te denken aan al dat eten dat in mijn fietstrui is blijven zitten. Ik loop de eerste 10km vlotjes door, ik begin echt te geloven dat het niet gaat ophouden en dat ik mijn doelen ga halen. Maar dan… in no time from hero to zero. Totaal geen energie meer en vooral stekende pijn in de buik ter hoogte van het middenrif. Hier was ik niet op voorbereid, dat stond niet in mijn scenario. De pijn is zo hevig dat inademen moeilijk wordt en ik moet stoppen. Meteen stort ook het mentale front in! Ik stop, zet me aan de kant bij de Belgische supporters. Het is voorbij. Ik bespaar je wat er allemaal in mijn hoofd is omgegaan, maar na 30 min neem ik mijn uurwerk, doe het aan en vertrek weer. Mijn vrouw en de andere supporters kijken wat verbaasd
Henk op Timanfaya
. Over de laatste 21km kan ik kort zijn… dat had niets meer met sport te maken.
Lesson learned? Velen zullen zeggen dat ik me overschat maar Lanzarote heeft me ondanks het foute scenario veel vertrouwen gegeven. Ik ben in het fietsen niet over mijn toeren gegaan ( bleek achteraf uit de hfr analyse). Daags na de wedstrijd voelde ik me al heel fris, weinig last in de spieren, de recup gaat goed. Ik moet geloven dat ik pech gehad heb. Ik wil dat nu testen in Limburg 226. Een andere les is dat ondanks de goede voorbereiding en het heerlijke gevoel je mentaal altijd klaar moet zijn voor een crash. Als ik dat was geweest dan had ik nog mijn doelen niet gehaald maar was ik wel een uur sneller binnen geweest. Nu heb ik het in de race op het einde wat laten hangen.
Dus.. we hebben meer vertrouwen en we zijn wat slimmer geworden. Wat wil een mens nog meer!
Henk
Artikels die U misschien ook interessant vindt :
