In dezer topdagen van triathlon zit iedereen in gedachten op Hawaii. Ikke’n ook. De mannen beginnen aan de lastigste uren. Die van aftellen voor het startschot. Vrijdag is in Kona stress-time. Fietsen prepareren en check-in afwerken. En dan hopen op een rustige nacht voordat ze hun duivels ontbinden.
Ondertussen zijn wij terug thuis van Barcelona waar we vorige week onze leeuw lieten brullen. Hierbij mijn verslag.
Christian to bike check-in
Zondagmorgen. Het is 5:00 uur wanneer ik wakker word, 5 minuten voordat de wekker afloopt. Het is nog donker en heel rustig in ons hotel. Een douch’ke en ontbijt afhalen aan de receptie … want voor 3 atleten wou men geen tafels dekken.
Om 5:45 vertrekken we van Pineda naar Calella del Mar. Een mooie wandeling van 2K. Onderweg nog lawaai’erige uitgaanders die hun bed zoeken.
In de wisselzone heerst een drukte van jewelste. Je voelt de spanning in de lucht hangen. Met nummer 221 sta ik net naast landgenoot, maar tevens geducht tegenstander Luc Geerts. Banden op druk; repen en jellekes aan de fiets getaped en nog een rustig k’’’kske vooraleer we de wetsuit aanttrekken.
De 50 plussers starten in wave 4. Ondertussen is het licht geworden en zien we de zon opkomen boven de rustig deinende Middellandse Zee. Het water is 22°C en de buitentemperatuur 18 graden. Gene kou.
Een vlekkeloze start zonder geduw en getrek… wat een verschil met Nice (2800 man in één wave!). We zwemmen 1 ronde in een lange rechte lijn langs de kust en dan weer terug.
Mijn tijd 1:13 is wat ik waard ben in ’t water! LucG zit 11 minuten eerder op de fiets. Mijn wedstrijd kan beginnen.
Op mijn rijwiel ben ik heel snel in het goeie ritme. We rijden 2 grote lussen heen en weer langs de kust tot El Masnou (het Zuiden); daarna weer een kleine ronde. Er is nauwelijks wind, en op dit biljartvlakke parcours; op uitzondering van enkele lichte hellingen vormen er zich bijna geen peletons. In mijn regionen wordt er correct gereden. Op K130 krijg ik LucG in het vizier. Het geeft me vertrouwen voor de rest van de wedstrijd.
Luke Dragstra's machine
Voor het eerst in mijn carrière rijd ik beneden de 5:00 uur; 4:50:47. Quid correcte afstand; want ik heb zelf geen meterke gemonteerd. Maar het moge gezegd dat het parcours vergelijkbaar is met dat van de Coast in de jaren 90 … en vorige zondag zonder wind!
Redelijk fris, dacht ik, trek ik mijn Saucony’s aan. Er zijn nog maar weinig lopers op het parcours. De zon staat hoog aan de hemel.
Ik vertrek tesamen met een collega age-grouper Spanjaard. 2 ronden (van de 4) lopen we continu in elkaars buurt. Daarna moet ik lossen en voel het gebrek aan loop-kilometers in de benen. Zowel mijn zwakke knieën, alsook onder-, bovenbenen en voeten lopen vast. Elegante loopstijl maakt plaats voor gehoekte en stramme bewegingen … maar we blijven in de pas al zakt het ritme gestaag. Niet stappen had de coach gezegd en bijten tot de finish. Drinken en blijven ademen. Focus op finishen … én zo rap als mogelijk.
Na meer dan 3:30 uur komt de triomfboog dichterbij … en kan ik tevreden vrouwlief in de armen vallen. Totaaltijd 9:47:16.
Second place
Ik word 2de op bijna 8 minuten van Alonso (deze zomer nog 2de in Frankfurt).
Tevreden; op het eerste moment in alle geval wel. Maar toch, en dat zelfs op mijnen ouderdom een gemiste kans om mijn record van 9:27 te verbeteren.
“Man man man toch, we begrijpen dat je nog zo denkt … maar mag je niet tevreden zijn dat je weer kan lopen en je passie bedrijven! Een jaar geleden had je hiervoor getekend …” zegt een bezorgde Martine.
Luc Geerts finished in 10:11 in zijn eerste volle.
Maar nu snel terug naar Kona … want zij verdienen alle aandacht …
Artikels die U misschien ook interessant vindt :
