Triathlon inspireert heel veel mensen. Sommige komen uit een heel ander milieu, andere hebben nul sportieve achtergrond. Raf komt uit het Formule 1 circuit voor raceboten, heeft het postuur van een bodybuilder met schouders om U tegen te zeggen, maar zie… hij doet triatlon nu !
Zijn relaas is er eentje met de volgende moraal: nooit opgeven !!
Even mezelf voorstellen : Mijn naam is Raf Jaeken 35 jaar en sinds einde april 2008 in contact met Wim DD.
Lang verhaal kort, nooit geen duursporten gedaan (zelfs hekel aan lopen op school begin jaren 90 wel veel gezwommen), maar einde 2007 kwam ik erachter dat ik geen 500m kon lopen… Op toen 33 jaar.
Na wat surfen en googlen lijkt me triathlon wel wat en vind ik de 3coach website.
28/4/08 doe ik een lactaattest bij Wim, we hebben een gezellige babbel over objectieven op sportief vlak… ik schaf mij een fiets en een Garmin 305 aan en begin de trainingsschema’s van Wim DD te volgen. (’s morgens vroeg en ’s avonds laat, waardoor er eigenlijk nooit wordt gezwommen)
Tot na de zomer lukt me dit aardig, maar omwille van zakelijke en persoonlijke omstandigheden schiet het trainen er aan over van oktober tot begin februari 09 waar ik terug begin te lopen. (Een GPS liegt niet in februari totaal aantal km lopen : 39.4 km, maart 38km… dus gene vette)
Mijn vriendin Julie (die al enkele jaren sprint’s en ¼ afstanden doet) schrijft ons in voor de 1/8 van Moeskroen 26/4, waar ik mijn eerste triathlon wedstrijd ervaring ooit heb opgedaan.
Besluit na de eerste wedstrijd (1h19min), zwemmen valt wreed tegen, ik heb geen ritme in het water, verslik me te vaak en verzuip net niet op 500m…
’s Avonds na de wedstrijd overtuigd Julie’s vader me om me in te schrijven voor de halve van Niederbronn… Onder het moto ‘tu va bien le finir hein grand’ (ben 1m95) Oh ja klein detail, haar vader heeft al meerdere Ironmans op zijn naam staan waaronder Lanzarote en hij doet deze halve ter voorbereiding van de ironman UK 2009.
27/4 terug contact opgenomen met Wim die me een schema heeft gemaakt 4 weken voor de wedstrijd, hetgene ik bijna tot op de letter heb gevolgd, op het zwemmen na. (tijdgebrek en er zijn ’s morgens om 6 en ’s avonds om 11 geen zwembaden meer open)
Wel ben ik 2 maal in de Maas gaan zwemmen om mijnwetsuit te proberen.
Enkele dagen voor de wedstrijd zet ik even mijn positieve en negatieve punten op een rij en leg ik voor mezelf de objectieven vast.
Positief :
+ Geen enkele watervrees (ben opgegroeid aan en in het water, 8 à 9 maanden per jaar)
+ Begin mijn ritme terug te vinden bij het zwemmen
+ Geen enkele stress voor de wedstrijd (ook in andere sporten niet)
+ Karakter (maak ik mezelf wijs?)
Negatief:
- Te weinig gezwommen
- Te weinig gelopen
- Te weinig gefiets (kortom te korte voorbereidingstijd…)
mini en maxi objectieven gezet:
Zwemmen maxi = binnen het uur mini = 40 min
Fietsen maxi = binnen 3 uur 40 mini = 3 uur 20 min
Lopen maxi = 2 uur 20 mini = 2 uur
Totaal maxi = 7uur, totaal mini = 6uur
Wedstrijdverslag :
Vrijdag 5/6 rond 14uur vertrokken, iets gegeten langs de autosnelweg en rond 18 uur toegekomen in Niederbronn waar we Julie’s vader en moeder
Bij het verlaten van de autosnelweg is het al vrij snel duidelijk dat we midden in de Alsace zitten. De Website van de Challenge te Niederbronn noemt hun fiets en loopparcour ‘selectief’ en ik begrijp nu wat ze daar mee willen zeggen.
We slapen in een klein hotelletje in het centrum van het stadje, overigens zijn de eigenaars uiterst sympathiek. Na het afhalen van mij dossart en het vervullen van de formaliteiten rijden we nog even tot aan meer waarin gezwommen wordt (pfff 2km zwemmen is ver als je de boeien zo ziet liggen)
Zaterdag 6/6 : rustig dagje, naar de briefing, fiets in het park gaan zetten, wat rondgeslenterd (nog snel triathlon stuurtje gekocht en gemonteerd om mijn planet X roadbike)
Zondag 7/6:
6uur : zoals gewoonlijk, de natuurlijke wekker gaat af maar verplicht me om te blijven liggen
7:30 : Ontbijt en vertrek naar het meer waar me beginnen met zwemmen, het regent pijpenstelen en is koud
10:30 : Sailfish aangetrokken
11:00 : Vertrek van de pro’s en de lady’s
11:10 : Ik vertrek in de eerste golf, het water is 16°. Ondanks alle goede raad dat ik vanachter moest vertrekken en uitkijken voor de anderen omdat het er wel eens hard aan toe kan gaan bij het vertrek, kies ik een plaatsje vanvoor en merk ik dat velen rondom mij op zijn van de zenuwen. Startschot en we zijn weg, ik neem me voor om crawl te blijven zwemmen en concentreer me op mijn ademhaling en ik zorg er vooral voor dat ik om de 4 kijk en mijn lijn hou. Bij de keerboei (die daar veel sneller is dan verwacht) zie ik op de chrono dat ik 18min onderweg ben, bij het uitkomen van het water ben ik bij de laatste dames en zie ik 38 min heb gezwommen… Ik kan mijn geluk niet op.
11:55 : Vreeeeeselijk veel tijd verloren in de eerste transit (Mijn schoonvader vraagt me naderhand als ik boterhammen en een thermoskan bij had) De eerste 19km op de fiets gaan super, mooie wegen lichtjes dalend, plat en vals plat (gemiddelde van 36,4km/h) ondertussen blijft er wel regelmatig een flinke bui vallen. Vanaf dan wordt het parcour ‘selectiever’ en zakt mijn gemiddelde naar net iets boven de 30, waar ik trouwens heel tevreden mee ben(totaal aantal hoogtemeters stijgen is 1700 volgens de Garmin), Ik zit aardig in de buurt van mijn mini objectief van rond de 6uur.
KM84 : BENG, platte band achteraan in volle afdaling tegen meer dan 50km/h en veel sjans dat ik niet op mijn gezicht ga… VERD****, MILJ***** nog nooit platte band gehad en op 7 à 8 km van de finish… Ik begin snel te binnenband te vervangen, blaas hem op, monteer hem terug in de fiets, vetrek, 100m BENG opnieuw kapot. Ik heb slechts 1 reserve maar net als ik wil beginnen terugwandelen stopt er een qua dvd assistence. Deze kerel vervangt de binnenband opnieuw, ziet dat er een scheur in de buitenband zit en plakt bij gebrek aan nieuwe buitenband een klevertje om de binnenband beter te beschermen. Uit voorzorg zet hij slechts 4 kg op het wiel zodat ik de laatste km’s kan rustig uitrijden… 500m verder BENG, opnieuw kapot. Nu geluk bij ongeluk stopt er onmiddellijk een 2de quad, deze keer springt de binnen al wanneer hij mijn fiets terug omdraait… De buitenband is compleet naar de vaantjes. Fietsschoenen uit en terwijl ik denk hoe jammer ik het vind om zo uit te vallen begin ik te joggen op mijn sokken. Wanneer de bezemwagen mij vraagt als ik meewil hoor ik mezelf zeggen :’nee, dank u, ik loop tot in de 2de transit en daar zie ik wel’ In deze laatste km’s krijg ik veel applaus van het publiek, toejuichingen en ook andere deelnemers die me inhalen motiveren me om door te gaan. Op de Garmin zie ik 6min per km.
15:40 ongeveer kom ik in de 2de transit waar ik voor mezelf besluit dat ondanks het applaus en het juichen ik het grondig beu ben, die fiets de deur uit vliegt en ik merk dat die km’s op mijn sokken, mijn voeten geen goed hebben gedaan. Ik trek mijn loopschoenen aan, wandel de tent uit en daar begint het juichen opnieuw… Verdomme ik ben zo ver gekomen… Zal maar proberen zeker…
Ik bespaar jullie de hel van de krampen en het parcour wat zeer was (oftewel selectief ahum 1350 hoogtemeters stijgen) maar om :
18:44 kom ik over de eindmeet nog binnen de tijd en zo blij als een kind…
Samenvatting:
Zwemmen: superblij had nooit verwacht dat het zou meevallen
Fietsen: superblij tot aan de 3 platte banden
Lopen: niet tevreden, zeer zwaar en regelmatig moeten wandelen bergop, heb natuurlijk wel een mooi uitvlucht omdat ik de laatste fietskm’s op mijn sokken heb gelopen.
Organisatie : Alles dik in orde
Algemeen : Dit jaar nog min een halve en volgend jaar de volledige afstand zeker?
Wordt vervolgd…..
Ah ja … Wim Bedankt voor de steun en alle goede raad!!!!!
Artikels die U misschien ook interessant vindt :
