Afgelopen zondag in koud en nat weer stond ik aan de start in Leuven voor de 1/2e triatlon.
Van het Ladeuzeplein (wisselzone fiets/loop, en aankomst) ging het met de bus naar de plas in Rotselaar.
Atleten en fietsen opeengepakt.
In de wisselzone naast fiets, nummer en helm, ook nog een regenvestje/windstopper en armstukken klaargelegd.
Onder mijn zwempak ditmaal steunkousen (de kuitkrampen hoopte die ik vorige week in Geel had na het zwemmen hoopte ik zo te voorkomen).
Van de organisatie hadden we geen badmuts gekregen, een tegenvaller met dat koude water, zeker gezien ik slechts 1 badmuts bij had en er liever twee overeen had aangedaan.
Opwarmen betekende voor mij, zo lang mogelijk op het strand blijven, maar heel even in het water gedoken, om toch ietwat gewenning te hebben.
De start : vanaf het strand spurt iedereen het water in. Ik start rechts en loop zo lang ik kan om dan te duiken in een stuk vrij water. Van korte duur, want niettegenstaande ik zo ettelijke plaatsen win beland ik het eerste stuk in woelig water. Me constant moeten weren en zoeken naar vrij water. Bovendien was het water koud. Aan het einde van de aanloopzone stelde ik me al serieus vragen, over of dit nu wel verantwoord was. Nog 2 ronden zwemmen.
Ik trachtte de voeten van mijn voorganger te houden, zonder me te laten wegdrummen door andere zwemmers. Elke boei was geharrewar, maar kwam toch vrij goed in mijn ritme. Wel voelde ik mijn lichaam, en vooral mijn bovenbenen serieus afkoelen. De laatste rechte lijn. Toch nog enkele plaatsen verloren, niettegenstaande er geen tekenen van vermoeidheid waren. Wel moest ik uitkijken voor krampen – de koude begon zo stilaan haar tol te eisen.
Op de 2km 500 meter 39 min. 10 sec deed ik erover als 102e kwam ik uit het water. Niettegenstaande mijn gevoel zei dat ik beter was, toch minder dan verhoopt, met vooral naar het einde toe naar mijn gevoel teveel verval.
De wissel verliep traag, de extra stukken aantrekken, tijd nemen om mijn Garmin 305 GPS horloge / HR meter aan te trekken (hier heb ik een oplossing voor).
Net uit de wisselzone kwam er mij een bekende voorbij gefietst. Ik schakelde een tandje bij en we reden achter elkaar, de reglementaire afstand zo goed mogelijk respecterend. De aanloopzone van 12 km en de eerste van de 3 fietsrondes veranderden we niet van positie en reden we samen en onder het goedkeurend oog van de referee mooie snelheden. Mijn HR zakte daarbij tot een 140-145 Bbm. Heel wat atleten staken we voorbij, enkelen pikten aan.
Bij het ingaan van ronde 2 waren we toch wel met een groepje van 10 man. De smalle wegen, en het constant wisselen van positie van de atleten maakten dat het respecteren van de niet stayer reglementen steeds moeilijker werd.
Ik verkoos om in het pak te blijven, hetgeen maakte dat ik af en toe de benen moest stilhouden om de afstand met mijn voorligger te behouden. Toch voelde ik me niet sterk genoeg om de groep achter me te laten. De laatste 10 km ben ik wel verdapperd en op de strook wind tegen langs het kanaal Mechelen Leuven nam ik de kop van de groep en had enkel nog oog voor mijn voorliggers. Bij het inrijden van Leuven zag ik dat niettegenstaande mijn HR 10 slagen hoger lag, ik geen meter had kunnen winnen op de andere atleten.
Op de 82 km 2u 18 min en 13 sec en een 59e fietstijd.
Op mijn Garmin :
2.15 u (later opgezet)
36 km/u avg
HR 143 bpm
Max hr 160 bpm
Na een snelle wissel was het voor mij nu zaak om een ritme te vinden dat ik 21 km kon uitzingen. Het loopparcours was in de binnenstad. Niet al te hellend, maar wel veel scherpe bochten en kasseistroken. Vooral de laatste 2 km van iedere ronde (3 in totaal) waren bochtig en liepen bijzonder slecht. Kim riep me bij vertrek toe dat de tweede dame net vertokken was. Nog de eerste ronde liep ik haar voorbij. De tweede en derde ronde werd het minder overzichtelijk : wie liep voor mij? Wie moest nog een extra ronde lopen? De GPS wees uit dat ik rond de 160 bpm liep een HR waarop ik het jaar voordien de Marathon van Rome mee heb gelopen. Naar mijn tempo heb ik niet echt gekeken, ik had al mijn aandacht nodig om recht te blijven. Belangrijk was ook om de bevoorradingen niet te vergeten en snelle suikers tot mij te nemen (de gellekes die ik in de wisselzone had klaargelegd was ik daar natuurlijk vergeten). Met om de 3 km een bevoorradingspost met ook cola moest dit lukken. Elke afgelegde km gaf mijn GPS een signaal en vanaf km 11 begon het aftellen. De laatste 3 km’s waren zwaar. Ik dacht terug aan de trainingen waarbij ik telkens naar het einde progressief diende te versnellen. Wat ik nu nog moest lopen was korter dan die versnelling. Indien de tijd van mijn horloge correct was, besefte ik, zat er zeker een mooi resultaat in. . . en toen ik naar het einde van de laatste ronde ook de eerste dame voorbij liep was de buit binnen.
Op de 20,4 km liep ik een netto tijd van 1.19’,27’’, de 20 e tijd van het hele deelnemersveld.
1.19 u
avg 3.56 min/km
HR 161 bpm
max HR 169 bpm
Een goede test voor Frankfurt op 5 juli, al hoop ik dat het weer wat beter wordt.
Nu terug enkele weken trainen om in Brugge op 20 juni een laatste test te doen,
En klaar te staan op 5 juli op de IM in Frankfurt.
Stefan
Artikels die U misschien ook interessant vindt :
