Tien jaar platte en zittende rust als lange-afstandspiloot, biertjes op exotische stranden, hamburgers in de States, het had me geen goed gedaan.
Vijf jaar geleden verhuisden we naar het zuiden van Frankrijk en toen nam ik mijn oude sportgewoonten weer op, al fietsend verdwenen de kilo’s en groeide de amibitie, om sneller de cols te beklimmen.
Twintig kilo ging er af! Sta droog op 63, mijn gewicht toen ik 18 was.
Maar die triathlon, zwemmen, goh, dat was van op de unief geleden. Lopen, deed ik nooit echt graag.
En dus begon ik in het wilde weg te trainen. Ik dacht dat ik zo dikwijls mogelijk 21 kilometer moest lopen, of meer als het kon. Gewoon lengte na lengte moest afwerken in het 50-meter bad in het nabijgelegen Monaco.
Al deze trainingen, van september (na de Monaco 70.3) tot eind december leverden eigenlijk niks op. Ik liep met moeite, stierf op mijn berg. Zwemmen, de badmeesters hadden medelij.
Er moest serieuze begeleiding komen, als ik mijn doel wilde halen, een halve triathlon afwerken voor mijn vijftigste, en dat is in december.
Mails naar alle bekende trainers, tot in de States toe, waren zinloos. Ik was absoluut geen interessant onderwerp voor hen.
Maar Wim, van 3coach, zag de uitdaging zitten. Hij geeft me sinds januari trainingsschemas, leerde me weer zwemmen, houdt me vooral tegen als ik te veel wil.
En met resultaat.
Daar waar ik in het verleden Lance Armstrong’s trainingscol (Col de la Madone) in 49 minuten opfietste met een gemiddelde hartslag van 165, ga ik nu in 47 minuten naar boven met en gemiddelde hartslag van 140.
En dan zegt Wim me steeds dat we nog niet aan snelheid werken, enkel aan basisconditie.
Daar waar ik in December met mijn kameraad autocoureur 2 uur liep en al puffend en kreunend aan 16 kilometer geraakte met hartslagen tot dik in de 160, liep ik nu 21 kilometer in 2u met een hartslag die niet boven de 150 uit komt.
Als ik Wim’s begeleiding niet had gehad, dan ben ik van één ding zeker: dat ik in augustus in Antwerpen niet aan het einde van de Marc Herremansclassic zou zijn geraakt. Ik zou of verdronken zijn, of gestorven zijn in de Noorderkempen, op mijn fiets.
Nu durf ik al een tijd stellen, die hou ik echter voor mezelf en Wim kent mijn tijd ook.
Want van één ding ben ik zeker, hij gaat er voor zorgen dat die tijd te halen valt.
Sterker nog, er is al gesproken over latere doelen.Luc Verhelle
Artikels die U misschien ook interessant vindt :
