Een 10-tal jaar geleden, mijn eerste kennismaking met de triatlonsport, een achtste, een paar kwartjes, in de tijd dat Lokeren nog een triatlon had.
Daarna, een lange stilte, tot 2003, wanneer Wim Van De Wielle als medewerker in ons sportcentrum zijn intrede doet.
Even gepolst naar zijn hobby’s en doelstellingen, de kennismaking met de Ironman was niet meer veraf.
Juli 2006, IM Zwitserland, IM debuut van Wim, ik moest en zou erbij zijn, en zo geschiedde.
Formidabele ervaring, zelfs van op de zijlijn. Die sfeer, die emoties, die pijn, die vreugde, dat respect, dat enorme circus, … daar moest en zou ik zelf deel van uitmaken. Wim’s kwalificatie voor Hawaii was de ultieme kers op de taart. Mijn vakantie op Hawaii werd geboekt.
Terug thuis van Zwitserland begon ik onmiddellijk te zoeken naar een geschikte locatie voor mijn eerste Ironman. Samen met Wim besloten we het te proberen in Frankfurt, als de bliksem ingeschreven en het aftellen van de 362 resterende dagen kon beginnen.Mijn weg naar … de langste dag van het jaar.
De eerste vereiste was, een goeie trainer. Wim, zelf een succesvol triatleet met veel kennis van gepaste trainingsschema’s wou de taak op zich nemen. Enige vereiste was dat ik zo goed als mogelijk die schema’s ook zou volgen. Ik verklaarde mij akkoord.
1 juli ‘07 was de bewuste dag en we besloten met de trainingen te starten op 1 november ‘06.
8 maanden arbeid zou moeten volstaan onze eerste doelstelling te halen, nl. finishen!
Maar, 1 november was daar, net terug van mijn korte vakantie in Hawaii, veel te veel werk en absoluut geen tijd voor trainingen. Als uitbater van een sportcentrum geen 9 to 5 job en een thuis met vrouw en 2 kleine dochters, vandaar.
Startdatum werd noodgedwongen verschoven naar 1 januari 07.
Op de 2e dan inderdaad uit de startblokken geschoten, met veel goesting en met een gemotiveerde en motiverende coach.
Wim slaagde er wonderwel in mijn schema’s perfect aan te passen aan mijn drukke werkschema. Waarvan ik een beetje versteld stond, was het feit dat ik de eerste weken zeer rustig van start moest gaan, dit om overbelasting en blessures te vermijden. Had Wim het mij niet gezegd, ik zou direct met te lange en te zware trainingen zijn begonnen. Ongeveer een 6-tal weken voor de IM leek het of een voetblessure roet in het eten zou gooien maar ook dit was zonder Wim gerekend. Hij wijzigde mijn trainingsschema zodanig dat ik dagelijks toch de nodige arbeid kon verrichten, weliswaar wat minder tot geen looparbeid meer maar dan ter compensatie wat meer zwem- en fietstrainingen. Naast het schitterende schema wees Wim mij ook op het grote belang van gepaste voeding. Ook hierin ben ik een grote leek dus was het gepaste advies van groot belang. Door mijn drukke professionele bezigheden was regelmatig eten en de nodige rust nemen niet zo vanzelfsprekend. Toch trachtte ik hieraan de nodige aandacht te besteden.
Ondertussen had ik naast de eerste doelstelling, finishen, reeds een tweede doelstelling vooropgesteld, nl. een tijd onder de 12 uren. Wim probeerde van mij een realist te maken en gaf me de goede raad een eindtijd uit mijn hoofd te zetten, het was tenslotte mijn eerste IM, hoe zou mijn lichaam hierop reageren, wat kan er allemaal niet gebeuren tijdens de wedstrijd, … maar toch, die 12 uur bleef door mijn hoofd spoken.En lang was hij …
Finish bereikt na 10u47min56sec. Geen moeilijke momenten gehad, kunnen genieten van elk moment, Wim als supporter langs de kant van de weg, in de zevende hemel de laatste kilometers van het loopparcours, even weg van de wereld tijdens de laatste 100 meter, kortom een onbeschrijflijke ervaring.Wim, dikke merci voor alles, want zonder u was dit niet te verwezenlijken geweest!
Artikels die U misschien ook interessant vindt :
